I SA/BD 373/25

I SA/Bd 373/25 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2025-09-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Halina Adamczewska-Wasilewicz
Mirella Łent /przewodniczący/
Urszula Wiśniewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Podatek od środków transportowych
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 70
art. 9
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirella Łent Sędziowie sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Natalia Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2025 r. sprawy ze skargi E.O. Sp. z o. o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 12 maja 2025 r. nr SKO.4230.37.2025 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od środków transportowych za 2024r. oddala skargę
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] grudnia 2024 r. [...] Sp. z o.o. w P. ("Skarżąca", "Spółka", "Strona") złożyła w Urzędzie Miasta B. korektę deklaracji DT-1 za 2024 r. Powołując się na ustalenia wewnętrznych działań kontrolnych oraz brak wpisanego do KRS oddziału Spółki z siedzibą w B., wykazała zerowy podatek należny i wniosła o zwrot nadpłaconego podatku za 2024 r. w wysokości [...] zł.
W dniu [...] grudnia 2024 r. Spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku od środków transportowych za 2024 r.
Po rozpoznaniu wniosku, Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] lutego 2025 r. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od środków transportowych za 2024 r. w całości. Organ uznał, że kluczową okolicznością decydującą o właściwości miejscowej w podatku od środków transportowych nie jest ta, na którą powołuje się Spółka tj. brak formalnego wyodrębnienia oddziału, uwidocznionego w KRS.
Rozpoznając wniesione odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze ("SKO", "Kolegium") decyzją z dnia [...] maja 2025 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Na wstępie organ wskazał, że uregulowania dotyczące nadpłaty podatku znajdują się w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej: "O.p.") i przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie. Natomiast właściwość miejscową w podatku od środków transportowych określono w przepisach ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 70 ze zm., dalej: "u.p.o.l."). Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 9 ust. 7 u.p.o.l. właściwym miejscowo jest organ, na którego obszarze znajduje się, w przypadku osoby prawnej, siedziba podatnika. Właściwość miejscowa jest uzależniona od tego, jaki podmiot jest podatnikiem podatku od środków transportowych. W przypadku osób prawnych organem właściwym jest organ podatkowy, na którego terenie znajduje się siedziba podatnika. Określenie tej właściwości składa się z dwóch elementów, tj. "terenu organu podatkowego" oraz siedziby podatnika. Przepis art. 41 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. 2024 r. poz. 1061 ze zm., dalej: "k.c.") wskazuje, iż jeżeli ustawa lub oparty na niej statut nie stanowi inaczej, siedzibą osoby prawnej jest miejscowość, w której ma siedzibę jej organ zarządzający. Informacja o siedzibie jest zawarta w rejestrze, do którego wpisana jest osoba prawna.
Kolegium podało, że Prezydent Miasta B., w prowadzonym postępowaniu ustalił, iż Spółka pod nazwą [...] Sp. z o.o. posiada siedzibę w P. oraz że Spółka nie posiada wpisanych do KRS oddziałów. Jednocześnie, w ramach Regulaminu Organizacyjnego Przedsiębiorstwa Spółki utworzono jednostkę terenową Spółki pod nazwą ODDZIAŁ DYSTRYBUCJI [...], a jednostka ta funkcjonowała w 2024 r. Zatem, że w przedmiotowej sprawie zachodzi sytuacja, w której, na terenie miasta B., w ramach Regulaminu Organizacyjnego Przedsiębiorstwa Spółki utworzono jednostkę terenową Spółki pod nazwą ODDZIAŁ DYSTRYBUCJI [...], a jednostka ta funkcjonowała w 2024r. oraz posiadała środki transportowe. W sprawie, zdaniem organu, decydujące jest usytuowanie jednostki, posiadającej środki transportowe na terenie miasta B..
Organ odwoławczy zauważył, że w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż jednostka – wyodrębniony ODDZIAŁ DYSTRYBUCJI [...], zarejestrował środki transportowe w Wydziale Komunikacji B. i przez szereg lat jednostka ta składała deklaracje na podatek od środków transportowych DT-1 w Urzędzie Miasta B.. Z kolei, korektę deklaracji Strona uzasadniła przeprowadzeniem wewnętrznych działań kontrolnych. Zdaniem Kolegium, nie sposób przyznać racji Spółce, że działania wewnętrzne stanowią zaistnienie okoliczności mających wpływ na powstanie lub wygaśnięcie obowiązku podatkowego, lub zmianę miejsca zamieszkania, lub siedziby. W sprawie nie nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na określenie wysokości zobowiązania, których skutki wystąpienia zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w 2024 r.
Zarówno z zawartego w aktach sprawy wydruku informacji z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego oraz dostępnej w intrenecie informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców stan na dzień [...] kwietnia 2025r. (nr KRS:[...]) wynika, że spółka pod nazwą [...] Sp. z o.o. posiada siedzibę w P. oraz że Spółka nie posiada wpisanych do KRS oddziałów (Rubryka 3 – Oddziały – Brak wpisów). Kolegium stwierdziło, że zarówno w prowadzonym postępowaniu z wniosku Spółki, jak i w podjętej decyzji organ podatkowy pierwszej instancji nie podważał i nie kwestionował danych wpisanych w KRS, organ ustalił, że siedzibą Skarżącej jest miasto P.. Zatem rozważania i sugestie, iż organ podatkowy nie odniósł się do podnoszonej przez Skarżącą zasady domniemania prawdziwości danych wpisanych w KRS w ocenie Kolegium uznać należy za chybione. W sprawie bowiem, jak zaznaczyło Kolegium, kluczowe jest to, że w 2019 r. do jednostki terenowej – ODDZIAŁ DYSTRYBUCJI [...] – przypisano, wykazywane w deklaracji DT-1 środki transportowe podlegające opodatkowaniu, co miało odzwierciedlenie w ewidencji środków trwałych Spółki.
W złożonej skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie decyzji ją poprzedzającej, zarzucając:
1. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 9 ust. 1 oraz ust. 7 u.p.o.l., która polegała na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu przez uznanie, iż samo posiadanie przez jednostkę terenową Spółki środków transportowych jest okolicznością uzasadniającą właściwość Prezydenta w sprawie dotyczącej podatku od środków transportowych, podczas gdy ww. przepis uzależnia właściwość organu podatkowego od statusu podatnika jako "przedsiębiorstwa wielozakładowego" lub podmiotu, w którego skład wchodzą wydzielone jednostki organizacyjne co z uwagi na nieposiadanie przez Spółkę statusu żadnego z ww. podmiotów (wydzielonej jednostki organizacyjnej), doprowadziło do błędnego zastosowania art. 9 ust. 7 u.p.o.l., a tym samym nieprawidłowego ustalenia właściwości Prezydenta B., podczas gdy organem właściwym dla Skarżącej w sprawie podatku od środków transportowych jest organ podatkowy, na którego terenie znajduje się siedziba Spółki, tj. Prezydent miasta P.
2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 120, art. 121 oraz art. 191 O.p., przez błędną wykładnię, a także niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa podatkowego mających zastosowanie w niniejszej sprawie, a także prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, co skutkowało wadliwym rozstrzygnięciem utrzymującym w mocy decyzję pierwszej instancji;
2) art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 w zw. z art. 124 O.p. przez:
a) nieuwzględnienie w ramach uzasadnień decyzji SKO wymaganych wyjaśnień w odniesieniu do przepisów mających zastosowanie w sprawie;
b) wydanie rozstrzygnięcia niezawierającego prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, w tym brak własnego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego w zakresie kwalifikacji prawnopodatkowej "przedsiębiorstwa wielozakładowego" oraz "podmiotu, którego skład wchodzą wydzielone jednostki organizacyjne", tj. sformułowań użytych w ramach art. 9 ust. 7 u.p.o.l.
- co skutkowało naruszeniem zasady przekonywania strony w postępowaniu podatkowym,
3) art. 233 w zw. z art. 75 § 4a oraz art. 81b § 2a w zw. z art. 75 § 3 oraz art. 124 O.p. przez wydanie decyzji SKO utrzymującej w mocy decyzję pierwszej instancji, odmawiającej stwierdzenie nadpłaty w podatku od środków transportowych, a także stwierdzającej bezskuteczność dokonanej przez Spółkę korekty deklaracji DT-1 za lata 2019-2024, podczas gdy wniosek o stwierdzenie nadpłaty złożony przez Spółkę za lata 2019-2024, a także złożona przez Spółkę korekta deklaracji DT-1 były w pełni uzasadnione i konieczne, z uwagi na niewłaściwość organu podatkowego w zakresie poboru podatku od środków transportowych w odniesieniu do Spółki;
4) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. przez wydanie wadliwego rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy decyzję pierwszej instancji, podczas gdy, zważając na przedstawione w odwołaniu zarzuty oraz uzasadnienie w tym zakresie, prawidłowym rozstrzygnięciem powinno być uchylenie przez SKO decyzji pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje.
Sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267).
Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.).
W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa.
W niniejszej sprawie kontroli sądowej podlegała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] maja 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z [...] lutego 2025 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od środków transportowych za 2024 r.
Postępowanie w kontrolowanej sprawie zostało zainicjowane przez [...] Sp. z o.o. w P., która [...] grudnia 2024 r. złożyła korektę deklaracji DT-1 za 2024 rok. Powołując się na ustalenia poczynione w następstwie wewnętrznych działań kontrolnych, wykazała zerowy podatek należny i wniosła o zwrot nadpłaconego podatku od środków transportowych. Okolicznością uzasadniającą takie działanie, na którą powołała się Spółka, był brak wpisania do Krajowego Rejestru Sądowego oddziału Spółki z siedzibą w B..
Wskazać należy, że zgodnie z art. 72 § 1 O.p. za nadpłatę uważa się kwotę:
1) nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku;
2) podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej;
3) zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której mowa w art. 30 § 4, określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej;
4) zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o ich odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej.
Istota nadpłaty sprowadza się do tego, że podatnik płaci kwotę podatku nie będąc do tego zobowiązany, albo czyni to w kwocie wyższej od należnej (por. L. Etel [w:] L. Etel (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX/el. Warszawa 2017 - art. 72).
W rozpoznawanej sprawie, w dacie wydania zaskarżonej decyzji, żadna z powyższych sytuacji nie zachodziła.
Przedmiot sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadzał się do kwestii, czy decyzja ustalająca podatek od środków transportowych za 2024 r. została wydana przez właściwy organ. Zdaniem Skarżącej, wyodrębnienie w strukturze Spółki jednostki terenowej, działającej na obszarze miasta B. pod nazwą "ODDZIAŁ DYSTRYBUCJI [...]", do której przypisane zostały pojazdy podlegające opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych, nie powoduje, że podatek od środków transportowych powinien być opłacony na obszarze właściwości Prezydenta Miasta B.. Natomiast zdaniem organu podatkowego o jego właściwości miejscowej w podatku od środków transportowych decyduje posiadanie przez jednostkę terenową Spółki środków transportowych podlegających opodatkowaniu. Nie ma przy tym znaczenia powoływana przez Spółkę okoliczność braku ujawnienia wyodrębnienia oddziału w Krajowym Rejestrze Sądowym.
W tak zarysowanym sporze rację należy przyznać SKO.
W myśl art. 15 § 1 O.p. organy podatkowe przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Właściwość rzeczowa i miejscowa jest ustalana z uwzględnieniem zakresu zadań i terytorialnego zasięgu działania organów podatkowych, określonych na podstawie odrębnych przepisów (art. 15 § 2 O.p.). Wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości w przypadku decyzji ostatecznej stanowi kwalifikowaną wadę określoną w art. 247 § 1 pkt 1 O.p., dającą podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Stąd też organy z urzędu mają obowiązek przestrzegać swej właściwości w każdym stadium postępowania.
W art. 9 ust. 1 u.p.o.l. uregulowana została zasada kogo obciąża obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych. Zgodnie z tym przepisem obowiązek podatkowy w omawianym podatku ciąży na właścicielu środka transportowego bez względu na to, czy właścicielem jest osoba fizyczna czy osoba prawna. Jednocześnie przepis ten, w zdaniu drugim, przewiduje odstępstwo od tej zasady, stanowiąc, że "jak właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany".
Wskazać należy, że w podatku od środków transportowych właściwość miejscową określa art. 9 ust. 7 u.p.o.l. Stosownie do treści tego przepisu prawa, organem właściwym w sprawach podatku od środków transportowych jest organ podatkowy, na którego terenie znajduje się miejsce zamieszkania lub siedziba podatnika, a w przypadku przedsiębiorstwa wielozakładowego lub podmiotu, w którego skład wchodzą wydzielone jednostki organizacyjne - organ podatkowy, na terenie którego znajduje się zakład lub jednostka posiadająca środki transportowe podlegające opodatkowaniu. W przypadku współwłasności środka transportowego organem właściwym jest organ podatkowy odpowiedni dla osoby lub jednostki organizacyjnej, która została wpisana jako pierwsza w dowodzie rejestracyjnym pojazdu.
Z zacytowanego wyżej brzmienia przepisów wynika zatem, że zasadą jest, iż obowiązek podatkowy ciąży na właścicielu środka transportowego, który uwidoczniony jest w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, a organem podatkowym jest organ właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę podatnika. Tylko w przypadku, gdy właściciel - podatnik posiada wiele zakładów lub wydzielone jednostki organizacyjne, o właściwości organu podatkowego rozstrzyga siedziba tego zakładu (jednostki organizacyjnej) pod warunkiem, że posiadają one podlegające opodatkowaniu środki transportowe. W tym przypadku zasadnicze znaczenie ma zatem ustalenie, czy takiemu zakładowi (jednostce organizacyjnej) przekazano pojazd w posiadanie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt I SA/Ol 88/07).
Podkreślenia wymaga przy tym, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera odmiennej od prawa cywilnego definicji w odniesieniu do posiadania środków transportowych. W takim przypadku odwołać się zatem należy do wykładni i definicji tego pojęcia w prawie cywilnym. Zgodnie z art. 336 k.c. posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Posiadanie to zatem stan faktyczny wymagający, aby pewien podmiot faktycznie korzystał z rzeczy, mając nad nią faktyczne fizyczne władztwo (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 1998 r., sygn. akt I SA 339/98). Skoro posiadanie jest stanem faktycznym, a nie prawnym, to od faktycznego władania pojazdem przez zakład lub inną jednostkę organizacyjną będzie uzależniona właściwość organu. Fakt przekazania środków transportowych powinien znajdować odzwierciedlenie w dokumentacji przedsiębiorcy, np. ewidencji środków trwałych, umowie czy protokole zdawczo-odbiorczym (por. G. Dudar, Problemy praktyczne z określeniem właściwości miejscowej organów w podatku od środków transportowych, Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych, 2011, nr 6, s. 16-23).
Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, zauważenia wymaga, że Spółka na podstawie Regulaminu Organizacyjnego Przedsiębiorstwa Spółki (załącznik do pisma Skarżącej z [...] lutego 2025 r.) utworzyła jednostkę terenową Spółki pod nazwą "ODDZIAŁ DYSTRYBUCJI [...]", a jednostka ta funkcjonowała w 2024 r. Wprawdzie ww. wydzielona jednostka terenowa nie została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego jednak, w ocenie Sądu, nie ma to wpływu na opodatkowanie podatkiem od środków transportowych ani nie powoduje braku właściwości Prezydenta Miasta B. w zakresie tego podatku. Kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma bowiem okoliczność, że "ODDZIAŁ DYSTRYBUCJI [...]" został wyposażony przez Spółkę w środki transportowe. Świadczy o tym okoliczność, że opodatkowane przez Prezydenta Miasta B. środki transportowe zostały zarejestrowane w Urzędzie Miasta B., na co wskazują znajdujące się w aktach podatkowych załączone do pisma Urzędu Miasta B. z [...] stycznia 2025r. dokumenty obejmujące m.in.:
- karty informacyjne pojazdów,
- protokoły przekazania pojazdów,
- faktury,
- wnioski o dokonanie zmian w dowodzie rejestracyjnym,
w których jako wnioskodawca, odbiorca pojazdu wskazana jest [...] S.A. Oddział w B. lub [...] Sp. z o.o. "ODDZIAŁ DYSTRYBUCJI [...]".
Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, organem właściwym w sprawie podatku od posiadanych przez [...] Sp. z o.o. ODDZIAŁ DYSTRYBUCJI [...] środków transportowych był Prezydent Miasta B.. W konsekwencji powyższego zasadnie organy podatkowe odmówiły Skarżącej stwierdzenia nadpłaty w podatku od środków transportowych za 2024 r. Nadpłata taka nie wystąpiła, bowiem Prezydent Miasta B. w zakresie podatku od środków transportowych był właściwy miejscowo dla [...] Sp. z o.o. – "ODDZIAŁU DYSTRYBUCJI [...]" utworzonego przez Spółkę.
Stanowisko organów podatkowych oraz tut. Sądu znajduje potwierdzenie w orzecznictwie. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 28 lutego 2024 r., sygn. akt III FW 8/23 (załączonym przez Spółkę w postępowaniu podatkowym), nie uzależnił właściwości organów podatkowych od dokonania wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego wydzielonej jednostki organizacyjnej podmiotu, w którego skład wchodzą wydzielone jednostki organizacyjne. Rozstrzygając spór o właściwość organów podatkowych Naczelny Sąd Administracyjny wskazał bowiem, że kryterium ustalenia właściwości miejscowej organu podatkowego obejmuje trzy elementy: wydzielenie jednostki organizacyjnej, ustalenie organu podatkowego według siedziby wydzielonej jednostki oraz stwierdzenie, że wydzielona jednostka posiada konkretnie określone środki transportowe podlegające opodatkowaniu. W ocenie tut. Sądu w kontrolowanej sprawie wskazane powyżej kryteria zostały spełnione. Zatem wpis jednostki terenowej Spółki do KRS nie jest koniecznym warunkiem uznania jej za podatnika podatku od środków transportowych, jeżeli zostały spełnione ww. przesłanki wskazane przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W związku z powyższym niezasadne okazały się zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego. Zdaniem Sądu organy podatkowe prawidłowo zinterpretowały i zastosowały właściwe dla sprawy przepisy prawa materialnego.
Niezasadne okazały się również zarzuty naruszenia prawa procesowego. Z akt kontrolowanej sprawy wynika jednoznacznie, że materiał dowodowy został zebrany przez organy podatkowe w sposób wyczerpujący. Był on przy tym kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia. Dokonana przez organy spójna, logiczna i kompleksowa ocena materiału dowodowego nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów. Tym samym brak było podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy art. 120, art. 121 i art. 191 O.p.
Ponadto, zdaniem Sądu, SKO ani organ I instancji nie naruszyły art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w zw. z art. 124 O.p. Wskazać należy, że należyte uzasadnienie decyzji, pozwala na dokonanie oceny, czy decyzja nie została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności czy organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, czy nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub czy nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Należyte uzasadnienie decyzji służy także realizacji zasady zaufania stron do organów orzekających oraz przekonywania stron.
W ocenie tut. Sądu, na gruncie kontrolowanej sprawy powyższe wymogi zostały spełnione przez organy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Okoliczność, że Skarżąca odmiennie od organu rozumie swoją sytuację prawną i nie zgadza się z organem co do przedstawionej w uzasadnienie zaskarżonej decyzji wykładni przepisów prawa i oceny dowodów nie powoduje, że naruszone zostały zasada przekonywania i formułowania uzasadnienia decyzji. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja w sposób adekwatny do okoliczności sprawy wyjaśnia zasadność przesłanek, którymi kierował się organ wydając rozstrzygnięcie, a także odnosi się w sposób właściwy do przeprowadzonego postępowania i podnoszonych w toku tego postępowania twierdzeń i dowodów.
Mając powyższe na uwadze, wobec niezasadności podniesionych w skardze zarzutów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.