I SA/BD 354/23

I SA/Bd 354/23 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2023-09-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Jarosław Szulc /przewodniczący sprawozdawca/
Leszek Kleczkowski
Urszula Wiśniewska
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FSK 1680/23 - Wyrok NSA z 2024-05-17
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1445
art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.a
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Szulc (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2023 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 4 marca 2019 r. nr SKO-4231/89/2019 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. oddala skargę
Uzasadnienie
Prezydent M. B. decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. ustalił dla D. K. (skarżąca) podatek od nieruchomości za 2019 r. w kwocie [...]zł, od nieruchomości położonej w B. przy ul. [...]. Ustaleniem podatku objęto: budynek mieszkalny ([...] m2, stawka opodatkowania - [...] zł), grunty pozostałe ([...] m2, stawka opodatkowania - [...] zł) oraz budynki pozostałe ([...] m2, stawka opodatkowania - [...] zł).
W złożonym odwołaniu Strona wniosła o zmianę decyzji w części dotyczącej opodatkowania garażu będącego jej własnością. Zdaniem Strony, skoro garaż jest częścią wielorodzinnego budynku mieszkalnego, to powinien podlegać opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia [...] stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1445 ze zm.), dalej jako: "u.p.o.l."- jak budynki mieszkalne - stawką [...] zł za m2. W ocenie Strony, Prezydent M. B. nieprawidłowo zinterpretował treść uchwały Rady M. B. w sprawie ustalenia stawek tak jak za garaże, które powinny zostać opodatkowane - jak w latach poprzednich - jako część budynku mieszkalnego, z zastosowaniem preferencyjnych, najniższych stawek podatku.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2019r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podał, że jak wynika z kartoteki lokali będącej częścią ewidencji gruntów i budynków jednostka rejestrowa G.109 dotyczącej nieruchomości przy ul. [...] skarżąca jest właścicielem lokalu niemieszkalnego stanowiącego garaż, znajdującego się w piwnicy budynku, co potwierdza także zapis w księdze wieczystej KW nr [...], o powierzchni [...] m2. Organ wskazał, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2017 r. poz. 2101) podstawę wymiaru podatków i opłat lokalnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Odnosząc się do wysokości stawki organ stwierdził, że zgodnie z uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012r. sygn. akt II FPS 4/11 do opodatkowania wyodrębnionych w sensie prawnym lokali garażowych mieszczących się w bryle budynku mieszkalnego właściwa jest stawka dla budynków pozostałych. Zdaniem NSA, uwzględniając kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich, trzeba uznać, że garaż nie spełnia funkcji mieszkalnych. W sytuacji, gdy stanowi on odrębny od innych części budynku przedmiot opodatkowania, to nie dzieli losu innych części tego budynku (mieszkalnych), nawet jeżeli cały budynek ma charakter mieszkalny. Organ odwoławczy podkreślił, że uchwały rozstrzygające zagadnienie prawne w konkretnej sprawie wiążą nie tylko w danej sprawie. Mając na uwadze rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale z dnia 27 lutego 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za prawidłowe stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji.
Natomiast oceniając stanowisko Strony zawarte w odwołaniu, że garaż jako część budynku mieszkalnego powinien być opodatkowany stawką jak budynek mieszkalny, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż pogląd ten nie jest właściwy, bowiem organ podatkowy prawidłowo - zgodnie z prezentowaną wyżej uchwałą NSA - zastosował stawki podatkowe jak dla garaży stanowiących przedmiot odrębnej własności, usytuowanych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Stwierdzenie zawarte w odwołaniu, że organ zastosował stawki określone w § 1 pkt 2 lit. g wymienionej uchwały Rady M. jest o tyle prawdziwe, że stawka określona tym przepisem na [...] zł za 1 m2 dla garaży, odpowiada wysokości stawki wymienionej w przepisie § 1 pkt 2 lit. e uchwały dla gruntów pozostałych, która też wynosi [...] zł za 1 m2, co jest zgodne z treścią wymienionej uchwały, która nakazuje opodatkowanie garaży stawkami jak dla budynków pozostałych.
W złożonej do Sądu skardze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096) – dalej jako: "k.p.a.", tj. nierozpoznanie zarzutu zawartego w odwołaniu skarżącej od decyzji Prezydenta M. B. z [...] stycznia 2019r. nr [...], co do naruszenia prawa materialnego przez błędne zastosowanie § 1 pkt 2 lit. g uchwały nr IV/20/18 Rady Miasta Bydgoszczy z 28 listopada 2018r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dziennik Urzędowy Województwa Kujawsko-Pomorskiego z 2018r., poz. 6053), zamiast § 1 pkt 2 lit. a.
Skarżąca zauważyła, że Prezydent M. B. po raz pierwszy w 2019 r. zmienił wykładnię tożsamych przepisów uchwał w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości i "przesunął" garaż skarżącej ze stawki dla budynków mieszkalnych i ich części (z lit. a) do stawki z lit. g. Zdaniem skarżącej, taki zabieg jest sprzeczny z utrwalonym od wielu lat znaczeniem przypisywanym przez Prezydenta pojęciu "część budynku mieszkalnego" w treści kolejnych uchwał. Skarżąca podała, że w odwołaniu od decyzji z [...] stycznia 2019r. zarzuciła wprost naruszenie prawa materialnego przez błędne zastosowanie § 1 pkt 2 lit. g uchwały nr IV/20/18 Rady Miasta Bydgoszczy z 28 listopada 2018 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, zamiast § 1 pkt 2 lit. a. Zarzut ów odnosił się więc jednoznacznie do naruszenia prawa miejscowego. Zarzut odwołania polegał na tym, że Prezydent pod pojęciem "budynki mieszkalne i ich części" dotychczas zawsze rozumiał także garaże (jak skarżącej) znajdujące się w bryle budynku mieszkalnego, niezależnie od tego, czy są one wyodrębnione jako lokale czy też nie (zaliczał je do lit. a kolejnych uchwał). Garaż skarżącej był opodatkowany tak jak część budynku mieszkalnego. Nie było to sprzeczne z ww. ustawą z 12 stycznia 1991 r. Rada M. mogła bowiem uchwalać stawki niższe od tych, o których tam mowa. Skarżąca podkreśliła, że Prezydent stosował od samego początku w niezmienionych okolicznościach faktycznych i prawnych podobne stawki do garażu skarżącej (także po podjęciu w dniu 27 lutego 2012 r. przez NSA uchwały w sprawie II FPS/11) i nagle w 2019 r. (po siedmiu latach od uchwały NSA) zmienił utrwalone rozumienie kolejnych uchwał. Nie sposób racjonalnie twierdzić, że stało się to na skutek uchwały NSA z 2012r. Taki zabieg Prezydenta, jak wskazywała skarżąca w odwołaniu od decyzji tego organu, jest też sprzeczny z art. 121 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, co musi prowadzić do uchylenia decyzji SKO.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wyrokiem z dnia 3 września 2019 r. sygn. akt I SA/Bd 284/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił wniesioną skargę. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2023 r., sygn. akt III FSK 1827/21 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
W dniu [...] sierpnia 2023 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo procesowe skarżącej, w którym podtrzymano dotychczasowe stanowisko w sprawie, przedstawione szczegółowo w skardze kasacyjnej z dnia [...] listopada 2019 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 2492) sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a ). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotową sprawę rozpoznano na rozprawie.
W niniejszej sprawie podkreślenia wymaga, iż była ona poddana kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2023r., sygn. akt III FSK 1827/21 uchylił wyrok tut. Sądu z dnia 3 września 2019 r. sygn. akt I SA/Bd 284/19, oddalający skargę strony na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W ocenie NSA, w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji doszło do pozbawienia skarżącej możliwości przedstawienia stanowiska w sprawie przed wydaniem wyroku, co skutkowało ograniczeniem prawa do jawnego rozpatrzenia sprawy. Uchylając wyrok, NSA uznał jednocześnie, że bezprzedmiotowe stało się odniesienie do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.
Sporna w sprawie pozostaje wysokość stawki podatkowej w podatku od nieruchomości, jaka powinna być zastosowana do opodatkowania garażu, stanowiącego przedmiot odrębnej własności skarżącej. Organ zastosował do opodatkowania garażu (o pow. [...] m2) jako lokalu niemieszkalnego stawkę [...] zł/ m2 (przewidzianą dla pozostałych budynków lub ich części) oraz do opodatkowania gruntu o pow. [...] m2 stawkę [...] zł/ m2 (ustaloną dla gruntów pozostałych). W ocenie skarżącej błędnie zastosowano stawki przewidziane dla pozostałych budynków (części), zamiast dla budynków mieszkalnych, według których w poprzednich latach ustalany był podatek.
Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów w ocenie Sądu w sprawie nie doszło do zarzucanego naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania. Podstawę do wydania zaskarżanej decyzji stanowiły m.in. przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018r. poz. 800) – dalej jako: "O.p.", a nie kodeksu postępowania administracyjnego, na którego przepisy strona powołała się w skardze. W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 122 O.p., będącego odpowiednikiem przywołanego w skardze art. 7 k.p.a., zobowiązującego organ do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W ocenie Sądu organ sprostał także wymogom wynikającym z art. 187 § 1 O.p. ( w skardze powołano przepis art. 77 k.p.a.), zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Nie została również naruszona sformułowana w art. 191 O.p. zasada swobodnej oceny dowodów, zgodnie z którą organ ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zasada ta jest realizowana w pełni wtedy, gdy ocena ta jest oparta na całokształcie materiału dowodowego, wyprowadzone wnioski są zgodne z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym, nie kolidując z zebranymi w sprawie dowodami, a gwarancję jej realizacji stanowi prawidłowo sporządzone uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji (art. 210 § 1 pkt 6 O.p.). Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy podatkowe zgromadziły niezbędny materiał dowodowy, który prawidłowo oceniły, omówiły też dokładnie ustalony stan faktyczny oraz dowody, na których te ustalenia zostały oparte. Uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (art. 210 § 4 O.p.). Z tych względów, zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania należy ocenić jako niezasadne. Prezentowana przez skarżącą inna ocena ustalonego w sprawie stanu faktycznego nie oznacza, że naruszono przywołane przepisy prawa.
Należy wskazać, że zasadniczo wszczęcie postępowania podatkowego, stosownie do art. 165 § 1 O.p., następuje na żądanie strony lub z urzędu, wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia (§ 2), a datą wszczęcia postępowania z urzędu jest dzień doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania (§ 4). Przytoczone regulacje nie znajdują jednak zastosowania do postępowania w sprawie ustalenia zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie (art. 165 § 5 pkt 1 O.p.). W niniejszej sprawie organ podatkowy pierwszej instancji nie miał obowiązku wydać postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego w sprawie ustalenia skarżącej podatku od nieruchomości na 2019r. i mógł skorzystać z regulacji zawartej w art. 165 § 5 pkt 1 O.p., bowiem stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie, co potwierdza także treść skargi. Odrębności sprowadzają się wyłącznie do zastosowania przez organ innej stawki podatkowej.
W odniesieniu do spornej kwestii podkreślić trzeba, że odnośnie zastosowania stawki podatkowej w przypadku garażu problem ten został rozstrzygnięty uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012r. sygn. akt II FPS 4/11 (dostępna w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a zajęte w niej stanowisko i przywołaną argumentację tut. Sąd w pełni podziela. Zgodnie z podjętą uchwałą: "W świetle art. 2 ust.1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006r. Nr 121, poz. 844, ze zm.) garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy." W uchwale tej NSA stwierdził m.in., że przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz.U. z 2000r. Nr 80, poz. 903 z późn. zm.) wskazuje, iż samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, mogą stanowić odrębne nieruchomości. Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu tej ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. W art. 2 ust. 4 ww. ustawy wskazano także, że do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane "pomieszczeniami przynależnymi". Z przepisów tych NSA wywiódł, że garaż może stanowić pomieszczenie przynależne do samodzielnego lokalu mieszkalnego, albo może stanowić odrębną własność lokalową. W pierwszej z tych sytuacji nie będzie stanowił odrębnego, od samodzielnego lokalu mieszkalnego, przedmiotu opodatkowania. Będzie zatem podlegał opodatkowaniu tak jak lokal mieszkalny. Dotyczy to wszystkich tych sytuacji, w których nie wyodrębniono prawnie własności lokalowej, np. miejsce postojowe w hali garażowej z podziałem quoad usum. W sytuacji, gdy garaż został wyodrębniony jako lokal o innym niż mieszkalnym przeznaczeniu, stanowiącym odrębną nieruchomość i odrębny przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu budynku lub jego części (mieszkalnego bądź pozostałego). Dalej NSA podniósł, że dla potrzeb kwalifikacji przedmiotu opodatkowania w postaci odrębnej własności lokalowej - garażu, niezbędne jest ustalenie, czy ma on charakter mieszkalny, czy też takiego charakteru nie można mu przypisać. NSA wskazał, że "garaż", w rozumieniu potocznym, to pomieszczenie przystosowane do przechowywania samochodów (Słownik współczesnego języka polskiego pod. red. B. Dunaja, WILGA, Warszawa 1996, s. 166). Uwzględniając kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich NSA uznał, że garaż nie spełnia funkcji mieszkalnych. W sytuacji, gdy stanowi on odrębny od innych części budynku przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu innych części tego budynku (mieszkalnych), nawet jeżeli cały budynek ma charakter mieszkalny. Ostatecznie NSA doszedł do wniosku, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy.
Należy wskazać, że w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. mowa jest o budynkach lub ich częściach pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, dla których stawka opodatkowania jest wyższa niż dla budynków mieszkalnych.
Należy również podkreślić, że na mocy przepisu art. 269 § 1 p.p.s.a. stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 2010 r. sygn. akt II FSK 1141/09). Ogólna moc wiążąca uchwały powoduje zatem, że wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2010 r. sygn. akt I FSK 994/09). Sąd orzekający w sprawie, w której pojawia się zagadnienie prawne rozstrzygnięte już w uchwale, bez zgłoszenia wniosku o podjęcie tak zwanej "uchwały przełamującej", nie może wyrazić innego poglądu niż ten sformułowany w uchwale przez Naczelny Sąd Administracyjny (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 2817/14).
Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 27 lutego 2012r. sygn. akt II FPS 4/11 i uznaje, że orzekające w sprawie organy prawidłowo przyjęły, iż dla garażu stanowiącego odrębny od lokalu mieszkalnego przedmiot własności należy zastosować stawkę podatkową jak dla budynków pozostałych. Stanowisko i argumentacja Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawiona w uchwale, trafnie stanowiła również podstawę rozważań organu, przytoczonych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Zarówno z akt sprawy administracyjnej jak i ze znajdującego się w aktach sądowych wypisu z rejestru gruntów i kartoteki lokali będącej częścią ewidencji gruntów i budynków wynika, że skarżąca jest właścicielem lokalu niemieszkalnego stanowiącego garaż o powierzchni [...] m2, znajdującego się w piwnicy budynku. Okoliczność tę potwierdza także zapis w księdze wieczystej nr [...]. Przyjęta przez organ podatkowy powierzchnia gruntu wynosząca [...] m2 odpowiada udziałowi wynoszącemu [...]. Nie budzi przy tym wątpliwości, że garaż został wyodrębniony w budynku jako odrębna nieruchomość – lokal niemieszkalny i tak wpisany w księdze wieczystej.
Zaznaczenia przy tym wymaga, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2006r., III SA/Wa 3501/05). Przez podstawę wymiaru podatku należy rozumieć zarówno określenie przedmiotu opodatkowania, zaliczenie do właściwej stawki podatkowej, jak i objęcie określonych gruntów zwolnieniem od opodatkowania (por. wyroki NSA z dnia 15 kwietnia 2008r., II FSK 372/07 oraz z dnia 3 marca 2005r., FSK 912/04).
W uzasadnieniu skargi strona kwestionuje prawidłowość zastosowanej przez organ podatkowy stawki 7,90 zł za m2 podając, że przewidziano ją dla trzech grup budynków lub ich części w § 1 pkt 2 lit. e-g) uchwały nr IV/20/18 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 28 listopada 2018r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz. Woj. Kuj.-Pom. z 2018r. poz. 6053) i wskazując, że lit. g) tego przepisu odnosi się wprost do garaży, stanowiąc o garażach nie związanych z prowadzeniem działalności gospodarczych. Takie wyróżnienie oznacza według skarżącej, że organ podatkowy prawdopodobnie zastosował wobec garażu stawkę właśnie wynikającą z § 1 pkt 2 lit. g) uchwały. Skarżąca podkreśla przy tym, że przytoczenie w decyzji SKO obszernych fragmentów uzasadnienia uchwały NSA było zbędne. Bezpośrednią podstawę określenia stawki podatkowej dla garażu stanowi bowiem uchwała Rady Miasta powzięta na wzór uchwał w latach poprzednich i dotąd rozumiana jako pozwalająca na opodatkowanie garażu skarżącej stawką 0,79 zł/m2.
W ocenie Sądu, analiza uzasadnienia uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego prowadzi jednak do wniosku, że jej tezy odnoszą się również do stanu faktycznego i spornej w sprawie kwestii stawki podatkowej w podatku od nieruchomości, jaka powinna być zastosowana do opodatkowania garażu, stanowiącego przedmiot odrębnej własności skarżącej. To właśnie w zbliżonym kontekście faktycznym i prawnym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w świetle art. 2 ust.1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy, a więc jak od budynków pozostałych i z właściwą dla nich stawką podatku.
Prawidłowo więc organ podatkowy zastosował stawki z uwzględnieniem art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. i § 1 pkt 1 lit. c) oraz § 1 pkt 2 lit. e) uchwały, która co istotne, wydana została w oparciu o delegację ustawową, zawartą w art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie Sądu, organy słusznie zakwalifikowały sporny garaż jako lokal niemieszkalny - czyli do budynków lub ich części pozostałych oraz grunt (udział) do niego przynależny jako do gruntów pozostałych, stosując odpowiednie stawki podatkowe, tj. stawkę 7,90 zł/m2 w stosunku do garażu i 0,49/m2 zł od gruntu. Organ nie stosował § 1 pkt 2 lit. g ww. uchwały (wskazany w skardze), choć stawka w tym przepisie oraz w § 1 pkt 2 lit. e) jest w tej samej wysokości.
Prawnie irrelewantna dla oceny zaskarżonej decyzji pozostaje okoliczność, że w poprzednich latach podatkowych organ ustalał inną (niższą) wysokość podatku od nieruchomości. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, tym samym nie jest uprawniony do oceny decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości za poprzednie lata podatkowe. Ewentualna wadliwość decyzji polegająca na zaniżeniu podatku za wcześniejsze lata podatkowe nie powoduje obowiązku ustalania wymiaru podatku w kolejnych okresach z uwzględnieniem błędnej stawki podatkowej, tj. [...] zł przewidzianej w § 1 pkt 2 lit. a) uchwały dla budynków mieszkalnych lub ich części, a poza tym, nie powinna być rozumiana jako skutek utrwalonej przez wiele lat wykładni prawa miejscowego. Podniesiony w tym zakresie zarzut, w tym dotyczący naruszenia zasady zaufania do organów wyrażonej w art. 121 O.p. jest więc niezasadny.
Wobec braku naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, Sąd uznał, że odpowiada ona prawu.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, uznając ją za niezasadną.