I SA/BD 315/24

I SA/Bd 315/24 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2024-09-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Leszek Kleczkowski
Tomasz Wójcik
Urszula Wiśniewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6560
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2805
art 16 c pkt 2a
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
Dz.U. 2023 poz 2383
art 14 b i c
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski sędzia WSA Tomasz Wójcik Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2024 r. sprawy ze skargi A. W. spółka komandytowa w T. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 kwietnia 2024 r. nr 0111-KDIB1-1.4010.52.2024.2.AND w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę
Uzasadnienie
I SA/Bd 315/24
UZASADNIENIE
W dniu [...] stycznia 2024 r. wpłynął do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wniosek [...] Sp.k. ("Spółka", "Strona", "Skarżąca", "Wnioskodawca") o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy Spółka była w 2023r. i będzie w latach następnych uprawniona do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych wprowadzonego do ewidencji środków trwałych opisanego w stanie faktycznym wniosku o wydanie interpretacji budynku. Wniosek uzupełniono – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z [...] marca 2024 r.
We wniosku przystaniowo stan faktyczny, zgodnie z którym, w dniu [...] lipca 2015 r. Wnioskodawca nabył na własność budynek mieszkalny – kamienicę. Wskazano, iż co najmniej połowa powierzchni użytkowej budynku wykorzystywana jest do celów niemieszkalnych – powierzchnia ta zajęta jest na prowadzenie działalności gospodarczej Wnioskodawcy bądź innych podmiotów gospodarczych. Dodatkowo, budynek wpisany jest do rejestru zabytków i objęty ochroną konserwatorską. Budynek został wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i amortyzowany. Odpisy amortyzacyjne do [...] grudnia 2022 r. zaliczone były do kosztów uzyskania przychodów Spółki. Wnioskodawca wystąpił do Głównego Urzędu Statystycznego, którego stanowisko załączył do wniosku, wskazując następujący opis budynku: "Spółka zakupiła budynek oznaczony jako mieszkalny – jest to kamienica w zabudowie pierzejowej, wielorodzinna, murowana z cegły o powierzchni 850 m2, wybudowana przed rokiem 1800, posiadająca doprowadzoną sieć centralnego ogrzewania, kanalizację, wodociąg, sieć elektryczną, gazową i telekomunikacyjną. Ponad połowa powierzchni użytkowej budynku wykorzystywana jest faktycznie i zajęta na cele niemieszkalne – prowadzona jest w lokalach tego budynku działalność gospodarcza. Lokale te bowiem zostały przystosowane do prowadzenia działalności gospodarczej i technicznie nie mogą pełnić funkcji lokali mieszkalnych. Budynek wpisany jest do rejestru zabytków Województwa [...] pod nr [...], objęta ochroną konserwatorską". W uzupełnieniu wniosku do GUS, Wnioskodawca wskazał: "lokale budynku przy ul. [...] w T. są wykorzystywane do następujących rodzajów działalności i powierzchni użytkowej: parter, tj. restauracja – lokal o pow. 230 m2; 1 piętro, tj. lokal nr [...] wynajmowany dla K. P. o pow. 150 m2; 2 piętro, tj. dwa lokale, nr [...] wynajmowane 3 pokoje dla studentów o pow. łącznej 75m2 oraz lokal nr [...] wynajmowany dla firmy która prowadzi tam wynajmem na [...] o pow. 75 m2; 3 piętro, tj. dwa lokale – lokal nr [...] wynajmowany dla klubu sportowego (tenis stołowy) o pow. 150 m2 oraz lokal nr 6A wynajmowany dla firmy pod biuro o pow. 12 m2; 4 piętro, tj. dwa lokale, nr [...] wynajmowany dla osoby fizycznej o pow. 73m2 oraz numer [...] wynajmowany na rzecz sp. z o.o., która jest właścicielem restauracji na mieszkanie o pow. 69 m2; pozostała powierzchnia stanowi części wspólne budynku typu korytarze etc." GUS zakwalifikował budynek do Klasyfikacji Środków Trwałych: grupa 1 rodzaj 109 "Pozostałe budynki niemieszkalne". W chwili złożenia wniosku zmianie uległ najemca na piętrze 3 budynku – najemcą w chwili obecnej zamiast klubu sportowego jest pracownia architektoniczna.
W uzupełnieniu wniosku wskazano, że:
1. Budynek, o którym mowa we wniosku, Wnioskodawca zakwalifikował do KŚT środki trwałe grupa 1 kod 109 – budynki niemieszkalne od momentu wprowadzenia środka trwałego do ewidencji. Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy faktycznie ma do czynienia z budynkiem niemieszkalnym, wystąpił więc do Głównego Urzędu Statystycznego z wnioskiem o wydanie opinii w zakresie prawidłowej klasyfikacji tego budynku (Wnioskodawca przesłał i ponownie przesyła opinię GUS do organu). Ostrożnościowo, czekając na wydanie opinii z GUS, Wnioskodawca zaniechał zaliczania w ciężar kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od [...] stycznia 2023 r. (w związku ze zmianą przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, dotyczących braku prawa zaliczenia w ciężar kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych lokali i budynków mieszkalnych). Wnioskodawca zaznaczył, że występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji prawa podatkowego, aby mieć pewność i ochronę prawną, w jaki konkretnie sposób powinien postąpić. Podatnik zwrócił uwagę, że klasyfikacja środka trwałego według KŚT nie determinuje prawa do zaliczania odpisów amortyzacyjnych w ciężar kosztów podatkowych.
2. Po otrzymaniu opinii z GUS, Wnioskodawca nie dokonał zmiany kwalifikacji budynku w Klasyfikacji Środków Trwałych, albowiem od momentu wprowadzenia go na stan środków trwałych oznaczony był jako budynek niemieszkalny, ale Wnioskodawca zaniechał zaliczania w ciężar kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych z momentem zmiany przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie braku prawa zaliczania odpisów amortyzacyjnych w ciężar kosztów uzyskania przychodów. W przypadku otrzymania pozytywnej dla Wnioskodawcy interpretacji prawa podatkowego, rozpocznie zaliczanie w ciężar kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych.
W związku z powyższym zadano pytanie:
Czy Wnioskodawca był w 2023r. i będzie w latach następnych uprawniony do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych wprowadzonego do ewidencji środków trwałych budynku, opisanego w stanie faktycznym wniosku o wydanie interpretacji?
W ocenie Wnioskodawcy, istnieje możliwość zaliczenia odpisów amortyzacyjnych w ciężar kosztów uzyskania przychodów w spółce z tego względu, iż znaczna część budynku jest wykorzystywana do celów niemieszkalnych, tj. zajęta jest faktycznie na prowadzenie działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę i inne podmioty gospodarcze na podstawie umów najmu zawartych z Wnioskodawcą jako wynajmującym.
W interpretacji z dnia [...] kwietnia 2024 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że stanowisko strony jest prawidłowe.
W uzasadnieniu organ podał, że środki trwałe podlegają amortyzacji, o ile spełniają następujące warunki: zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, stanowią własność lub współwłasność podatnika, są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania, przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok, są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu, nie są wymienione w katalogu środków trwałych wymienionych w art. 16c ustawy o CIT.
Organ wskazał, że zasady klasyfikacji danego środka trwałego zostały unormowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych ("KŚT"), (Dz.U. z 2016 r. poz. 1864). O zaliczeniu budynku (lokalu) do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje jego przeznaczenie oraz związana z tym konstrukcja i wyposażenie, a nie sposób użytkowania, który w praktyce bywa czasem niezgodny z przeznaczeniem. W przypadku budynków (lokali) o różnym przeznaczeniu, o zaliczeniu obiektu do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje główne jego przeznaczenie (uwagi szczegółowe do Grupy I w KŚT). Organem uprawnionym do orzekania w zakresie Klasyfikacji Środków Trwałych jest Urząd Statystyczny. Podział budynków na mieszkalne i niemieszkalne w Klasyfikacji Środków Trwałych oparty jest na Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB). Według Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, budynki mieszkalne to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest do celów mieszkalnych. W przypadku, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, wówczas budynek klasyfikowany jest jako niemieszkalny. Budynki niemieszkalne to obiekty budowlane wykorzystywane głównie dla potrzeb niemieszkalnych. W związku z powyższym, przedmiotem niniejszej interpretacji nie jest ocena prawidłowości dokonanej przez Wnioskodawcę klasyfikacji budynku wskazanego we wniosku do odpowiedniej grupy klasyfikacji środków trwałych. Dla rozstrzygnięcia sprawy organ przyjął, jako niepodlegający ocenie element opisu stanu faktycznego, wskazaną kwalifikację opisanej we wniosku nieruchomości jako budynku niemieszkalnego, zakwalifikowanego do KŚT pod symbolem 109. Powyższa kwalifikacja, jak wskazano we wniosku, została potwierdzona przez GUS.
Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, organ stwierdził, że skoro opisany we wniosku budynek, od momentu wprowadzenia go do ewidencji środków trwałych, został zakwalifikowany wg KŚT jako Grupa 1, Rodzaj 109 – "Pozostałe budynki niemieszkalne", to tym samym, Spółka w 2023 r. była i w latach następnych będzie uprawniona do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej ww. budynku i zaliczania ich do kosztów uzyskania przychodów, ponieważ wyłączenie określone art. 16c pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie dotyczy budynków niemieszkalnych.
W skardze Strona wniosła o uchylenie interpretacji indywidualnej w całości i wydanie interpretacji prawa podatkowego zgodnie z wnioskiem zarzucając naruszenie:
1) art. 14b § 3 w zw. z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej: "O.p.") w zw. z art. 14c O.p. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na wyjściu poza ramy pytania postawionego we wniosku o wydarte interpretacji prawa podatkowego i uznanie przez organ, za element stanu faktycznego klasyfikację budynku dokonaną przez Skarżącą do odpowiedniej kategorii KŚT jako determinującą prawo do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych,
2) art. 14c § 1 i art. 14k § 1 O.p. przez wydanie przez organ interpretacyjny tzw. "interpretacji warunkowej", która nie zawiera jednoznacznej oceny prawidłowości działania Skarżącej ani nie spełnia warunku pełnej ochrony prawnej Skarżącej, i w rezultacie nie spełnia podstawowej funkcji interpretacji indywidualnej, która polega na ochronie Skarżącej jako podatnika oraz nie wypełnia standardów budowy uzasadnienia Interpretacji indywidualnej;
3) art. 120 i art. 121 § 1 O.p. w związku z 14h O.p. przez działanie organu w sposób podważający zaufanie Skarżącej do organów podatkowych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji, w toku postępowania, nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., który znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie.
W ocenie Sądu skarga jest bezzasadna.
Na wstępie Sąd zauważa, że interpretacja indywidualna stanowi informację na temat sposobu wykładni przepisów prawa podatkowego. Podatnik zostaje poinformowany o prawnopodatkowych skutkach podjętych działań. Instytucja interpretacji zapewnia podatnikowi informację i urzędowe poświadczenie, że opisany we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe jest w ocenie organu, zgodne z prawem obowiązującym w dniu wydania interpretacji. Interpretacja pełni funkcję informacyjną oraz gwarancyjną.
Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stosownie do art. 14c § 1 i § 2 O.p., interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 1), a w przypadku uznania stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe zawiera wskazanie stanowiska prawidłowego wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). W postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, zgodnie z art. 14h O.p., ma zastosowanie art. 169 § 1-2 O.p. Co istotne i podkreślane w orzecznictwie sądów administracyjnych, interpretacja indywidualna nie stanowi abstrakcyjnego wyjaśnienia przepisów prawnych, lecz jest dokonaniem oceny prawnej stanowiska wnioskującego na tle zindywidualizowanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, który jest przedstawiony przez podatnika we wniosku o udzielenie interpretacji, a organ interpretacyjny, a następnie także i sąd administracyjny w ramach kontroli zaskarżonej interpretacji, są związani przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega na tym, że organ wydający interpretację bierze pod uwagę tylko i wyłącznie elementy stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawione przez stronę we wniosku, nie weryfikując ich prawdziwości.
Należy też zauważyć, że instytucja indywidualnej interpretacji podatkowej ma w założeniu spełniać funkcję dwojakiego rodzaju: informacyjną wynikającą z art. 14b § 1-3 i art. 14c § 1 i 2 O.p. oraz gwarancyjną, którą ustanawiają przepisy o tzw. "nieszkodzeniu" podmiotowi, który zastosował się do wydanej interpretacji - art. 14k § 1 i § 3, art. 14m i art. 14na O.p. Ze swej istoty wydanie interpretacji indywidualnej powinno zatem oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku, sprecyzowanego przez niego zapytania oraz przedstawionej własnej oceny, jak również to, że będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. Inaczej mówiąc funkcja informacyjna interpretacji indywidualnej jest niejako "wpisana" w funkcję gwarancyjną tej instytucji.
W skardze podniesiono zarzut naruszenia art. 14b § 3 w zw. z art. 14b § 1 w zw. z art. 14c O.p. poprzez, "błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na wyjściu poza ramy pytania postawionego we wniosku o wydanie interpretacji prawa podatkowego i uznanie przez organ za element stanu faktycznego klasyfikację budynku dokonaną przez Skarżącą do odpowiedniej kategorii KŚT jako determinującą prawo do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów od odpisów amortyzacyjnych" oraz art. 14c § 1 i art. 14k § 1 O.p. "poprzez wydanie przez Organ interpretacyjny w niniejszej sprawie tzw. "interpretacji warunkowej", która nie zawiera jednoznacznej oceny prawidłowości działania Skarżącej ani nie spełnia warunku pełnej ochrony prawnej Skarżącej, i w rezultacie nie spełnia podstawowej funkcji interpretacji indywidualnej, która polega na ochronie Skarżącej jako podatnika oraz nie wypełnia standardów budowy uzasadnienia interpretacji indywidualnej".
Wskazać należy, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Skarżąca zadała pytanie: "Czy Wnioskodawca był w 2023 roku i będzie w latach następnych uprawniony do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych wprowadzonego do ewidencji środków trwałych budynku, opisanego w stanie faktycznym wniosku o wydanie interpretacji?". W przedmiotowym wniosku oraz jego uzupełnieniu Strona wskazała, że opisany budynek zakwalifikowała do KŚT środki trwałe grupa 1 kod 109 - budynki niemieszkalne od momentu wprowadzenia środka trwałego do ewidencji i jednocześnie wystąpiła do Głównego Urzędu Statystycznego z wnioskiem o wydanie opinii w zakresie prawidłowej klasyfikacji tego budynku. Organ statystyczny potwierdził prawidłowość stanowiska Strony. W zaskarżonej interpretacji organ wskazał, że zasady klasyfikacji danego środka trwałego zostały unormowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych, (Dz.U. z 2016r. poz. 1864 ). Klasyfikacja ta jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego, służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych. O zaliczeniu budynku (lokalu) do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje jego przeznaczenie oraz związana z tym konstrukcja i wyposażenie, a nie sposób użytkowania, który w praktyce bywa czasem niezgodny z przeznaczeniem. W przypadku budynków (lokali) o różnym przeznaczeniu, o zaliczeniu obiektu do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje główne jego przeznaczenie (uwagi szczegółowe do Grupy I w KŚT), a organem uprawnionym do orzekania w zakresie Klasyfikacji Środków Trwałych jest urząd statystyczny. Dalej organ stwierdził, że skoro opisany we wniosku budynek, od momentu wprowadzenia go do ewidencji środków trwałych, został zakwalifikowany wg KŚT jako Grupa 1, Rodzaj 109 – "Pozostałe budynki niemieszkalne", to tym samym, Spółka w 2023 r. była i w latach następnych będzie uprawniona do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej ww. budynku i zaliczania ich do kosztów uzyskania przychodów, ponieważ wyłączenie określone art. 16c pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie dotyczy budynków niemieszkalnych.
Wobec powyższego, bezpodstawny jest zarzut Strony, że organ wyszedł poza postawione we wniosku pytanie. Z uzasadnienia interpretacji indywidualnej jasno wynika, że stanowisko Skarżącej odpowiadające na zadane pytanie organ ocenił jako prawidłowe. Podkreślić w tym miejscu należy, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze Spółka nie pytała o kwalifikację budynku w świetle przepisów KŚT ale o prawo do zaliczenie w ciężar kosztów odpisów amortyzacyjnych budynku opisanego w treści wniosku. Zatem przedmiotem zaskarżonej interpretacji, zgodnie ze sformułowanym pytaniem wyznaczającym jej zakres, było prawo do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych wprowadzonego do ewidencji środków trwałych budynku, opisanego we wniosku, a nie ocena prawidłowości dokonanej przez Skarżącą klasyfikacji tego budynku do odpowiedniej grupy klasyfikacji środków trwałych.
Odnosząc się do zarzutów błędnej wykładni przepisów Ordynacji podatkowej tj. art. 14b § 3 w zw. z art. 14b § 1, przede wszystkim wskazać należy, że indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego nie stanowi indywidualnego aktu administracyjnego. Interpretacja podatkowa stanowi jedynie informacje co do określonej możliwości pojmowania materialnego prawa podatkowego oraz związanej z tym wykładni tego prawa. Występując z wnioskiem o wydanie interpretacji zainteresowany w istocie zwraca się do organu podatkowego z pytaniem o informację co do sposobu wykładni, rozumienia prawa w określonej przedstawionej we wniosku sytuacji. W postępowaniu w przedmiocie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego – ze względu na brak możliwości ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego – nie stosuje się przepisów prawa materialnego regulujących określony podatek, a jedynie ocenia się zgodność z prawem dokonanej przez zainteresowanego wykładni przepisów prawa podatkowego. Omawiając charakter indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, podkreślania wymaga, że istotą wykładni, jest ustalenie (wyjaśnienie) znaczenia określonego przepisu prawnego, nasuwającego z różnych względów wątpliwości w sferze stosowania prawa. Wykładnia ani nic nie dodaje, ani nic nie ujmuje z treści przepisu, a jedynie wyjaśnia jego treść i znaczenie. Mając jednocześnie na uwadze fakt iż w postepowaniu o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie przeprowadza się postepowania dowodowego, nie dokonuje analizy dokumentów, organ prawidłowo przyjął wskazaną przez Skarżącą kwalifikację opisanej we wniosku nieruchomości jako budynku niemieszkalnego (KŚT pod symbolem 109), której to prawidłowość -jak wskazała Strona - potwierdził decyzją Główny Urząd Statystyczny. Zatem, wbrew twierdzeniu Skarżącej, organ nie był uprawniony do rozstrzygnięcia wątpliwości Skarżącej co do odpowiedniej kwalifikacji budynku, tylko do oceny prawidłowości stanowiska Strony w zakresie zadanego pytania.
Sąd nie stwierdził aby zaskarżona interpretacja, miała charakter "interpretacji warunkowej", która nie zawiera jednoznacznej oceny prawidłowości działania Skarżącej ani nie spełnia warunku pełnej ochrony prawnej Strony. W wydanej interpretacji organ stwierdził, że skoro opisany we wniosku budynek, od momentu wprowadzenia go do ewidencji środków trwałych, został zakwalifikowany wg KŚT jako Grupa 1, Rodzaj 109 - "Pozostałe budynki niemieszkalne", to tym samym, Spółka w 2023 roku była i w latach następnych będzie uprawniona do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej ww. budynku i zaliczania ich do kosztów uzyskania przychodów, ponieważ wyłączenie określone art. 16c pkt 2a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm.) nie dotyczy budynków niemieszkalnych. Zatem, Skarżąca otrzymała jednoznaczne potwierdzenie co do prawa do zaliczenia w ciężar kosztów odpisów amortyzacyjnych tego budynku.
Oczywiście nie można pominąć faktu, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez Stronę w złożonym wniosku, a w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź straci swoją aktualność. Ocena czy faktycznie mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej opisanej we wniosku nieruchomości wykorzystywana jest na cele mieszkalne, nie może być jednak dokonywana w postępowaniu interpretacyjnym. Dokładne zbadanie okoliczności pod kątem spełnienia lub niespełnienia przesłanek do uznania czy nieuznania opisanej we wniosku nieruchomości jako budynku niemieszkalnego, możliwa jest w postępowaniu podatkowym, w wyniku analizy i oceny wszelkich dowodów i okoliczności faktycznych, mających znaczenie dla sprawy. Jeżeli w wyniku takiego postępowanie okazałoby się, że Skarżąca wykorzystuje budynek głównie dla celów mieszkalnych, wówczas interpretacja nie będzie pełniła funkcji ochronnej w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej. Natomiast jeżeli Skarżąca, zgodnie z opisem sprawy, będzie wykorzystywała nieruchomość głównie dla potrzeb niemieszkalnych i zastosuje się do wydanej interpretacji, to interpretacja ta będzie pełnić funkcję ochronną.
Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów, wskazać należy, że w myśl art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV - do interpretacji indywidualnych zastosowanie znajdują ogólne zasady postępowania podatkowego zawarte w rozdziale 1 działu IV Ordynacji podatkowej, w tym m.in zasada postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.). Zasada ta charakteryzuje się tym, by interpretując określone normy prawne, w razie wątpliwości, co do rozumienia konkretnego przepisu, zastosować taką jego wykładnię, która nie byłaby krzywdząca dla podatnika. na konieczność zawarcia w jej uzasadnieniu pełnej, przekonującej argumentacji. Stosownie do powyższego unormowania, organ przeanalizował opis sprawy oraz dokonał jego interpretacji na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Oznacza to, że wydając interpretację organ działał stosownie do wymagań wynikających z przepisów prawa.
Wobec powyższego, wobec uznania, że zaskarżona interpretacja indywidualna odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.