I SA/BD 312/24

I SA/Bd 312/24 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2024-09-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Leszek Kleczkowski
Tomasz Wójcik /sprawozdawca/
Urszula Wiśniewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1452
art. 1a ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2024 r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku z dnia 16 kwietnia 2024 r. nr KO.411.369.2024 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta [...] ustalił B. J. (dalej także: Skarżący, Strona, Podatnik) za 2021 rok podatek od nieruchomości położonej we [...] przy ul. [...]/[...] (działka nr [...]) oraz ul. [...]/[...] (działka nr [...]) obręb [...] w wysokości [...] zł. Za przedmiot opodatkowania przyjęto: budynki mieszkalne o pow. 468,96 m2, budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. 422,10 m2, budynki pozostałe o pow. 155,64 m2, grunty pozostałe o pow. 1.369,00 m2, grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. 899 m2, budowle związane z działalnością gospodarczą o wartości [...] zł.
W złożonym odwołaniu Skarżący stwierdził, że organ podatkowy nie uwzględnił jego wyjaśnień i złożonych oświadczeń.
Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. (dalej także: SKO, Kolegium, organ) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ podał, że sprawa dotycząca opodatkowania nieruchomości należącej do Podatnika była już przedmiotem rozstrzygania przed Prezydentem Miasta [...] (decyzja z dnia [...] r.), jak i Samorządowym Kolegium Odwoławczym we W. (decyzja z dnia [...] r.). W sprawie wymiaru podatku od spornej nieruchomości wypowiedział się także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 19 października 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 419/21 (sprawa dotyczyła podatku od nieruchomości za 2020 rok). Istota sporu w rozpoznawanej sprawie koncentruje się na zasadności zakwalifikowania, w świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych – dalej: "u.p.o.l." – nieruchomości położonej we [...] przy [...], stanowiącej działkę nr [...] o pow. 1.147,00 m2 oraz posadowionego na niej budynku (hali) nr [...] (według ewidencji budynków) o pow. 366,10 m2 jako związanej z prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą. W toku postępowania organ I instancji włączył do akt postępowania cały materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu podatkowym w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2020 r. Analizując zgromadzony materiał dowodowy organ stwierdził, że grunt działki nr [...] o pow. 899 m2, sporna hala o pow. 366,10 m2 i powierzchnia 56 m2 budynku nr [...] na działce nr [...] są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
Organ w tym zakresie stwierdził, że Prezydent Miasta [...] w zaskarżonej decyzji dostatecznie wykazał, iż istnieje funkcjonalne powiązanie nieruchomości (spornej hali i gruntu działki nr [...]) z prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą, nawet jeśli prowadzona była okresowo, tj. nieruchomości te nie tylko mogą być potencjalnie wykorzystywane w działalności gospodarczej Podatnika, ale w rzeczywistości były i są faktycznie wykorzystywane w tejże działalności gospodarczej (mają bezpośredni i rzeczywisty związek z tą działalnością). Z akt sprawy wynika, że Skarżący jest przedsiębiorcą i prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji i sprzedaży wyrobów z betonu, a także w zakresie świadczenia prac budowlanych (choć twierdzi, że takich prac już nie wykonuje). Jedynym zgłoszonym stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej jest wskazany adres [...] ul. [...]. Organ podatkowy w toku ponownie rozpoznanej sprawy zgromadził dodatkowy materiał dowodowy w postaci oświadczenia B. J., D. J., zeznań D. J. i B. J., a także podatkowej księgi przychodów i rozchodów za rok 2020 i 2021. Całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego wraz z ujawnionymi w toku ponownie prowadzonego postępowania podatkowego nowymi okolicznościami dają podstawę do podważenia wiarygodności wyjaśnień i zeznań B. J. w zakresie w jakim wykazuje, że sporna hala służy wyłącznie celom prywatnym mieszkaniowym jako pomieszczenie garażowo-gospodarcze oraz że rzeczy znajdujące się w tej hali nie służą prowadzeniu przez niego działalności gospodarczej. Za niewiarygodne organ uznał także te wyjaśnienia i zeznania Skarżącego w zakresie w jakim wskazuje, że w hali garażowane są prywatne samochody jego i małżonki, syna i synowej a wózek widłowy przeznaczony jest do przewozu pelletu i drewna służącego do ogrzania budynków mieszkalnych natomiast ładowarko spycharka nie jest wykorzystywana z uwagi na brak potrzeb jej zastosowania (brak prac budowlanych) oraz, że działalność gospodarczą prowadzi wyłącznie na zewnątrz (wykorzystując do tego celu jedynie fragment działki nr [...]) i to tylko sporadycznie (okazjonalnie).
Organ stwierdził ponadto, że nieprawdziwa jest również podnoszona przez Skarżącego okoliczność, iż w 2021 r. zmienił się status prowadzonej działalności gospodarczej, tj. że w 2021 r. nie produkował wyrobów tak jak w latach poprzednich (też okresowo) lecz sprzedawał je ze stanów magazynowych zlokalizowanych na otwartej przestrzeni oraz, że nie prowadzi już prac budowlanych. Zapisy księgi przychodów i rozchodów za 2020 r. wskazują, że B. J. w ramach prowadzonego przedsiębiorstwa pod nazwą P.P.H.U. [...] B. J. w 2020 r. dokonywał sprzedaży na rzecz różnych podmiotów gospodarczych i osób fizycznych gotowe wyroby betonowe w postaci: pokryw, rur 800/800, rur 50x50, rur, kręgów, płyt ogrodzeniowych, słupów ogrodzeniowych, osadników, pierścieni regulacyjnych, płytek, bloczków, korytek.
Sprzedaż ta nie była jednorazowa, ale dokonywana była w sposób ciągły i powtarzalny, kilkukrotny w ciągu każdego z kolejnych miesięcy z okresie od kwietnia do czerwca, od września do października i w grudniu 2020 r. Osiągnął z tego tytułu przychód w wysokości [...] zł. Dokonywał także sprzedaży robót budowlanych na rzecz podmiotu, któremu sprzedawał także wyroby betonowe. Z księgi przychodów i rozchodów wynika, że dla potrzeb produkcji Skarżący nabywał piasek, żwir, cement, silikon, stał gładką i stal żebro, drut, pręty elementy żelbetonowe, płyty żelbetowe, włókna do betonu, olej ceramiczny, gaz propan butan, olej napędowy do widłaka, ładowarki i do smarowania form, usługi transportowe, a także niezbędne części do maszyn jak tarcze, filtr oleju, pasek klinowy do widłaka, akumulator do widłaka oraz oprzyrządowanie do form. Dokonywał także zakupu materiałów remontowych jak "farby na dachy", pędzle oraz pellet drzewny. Do prac kilkukrotnie zatrudniał na umowę o dzieło/zlecenia A. Z. (produkcja wyrobów z betonu, wykonanie płyt i słupów, wykonanie kręgów i pokryw, wykonanie płyt ogrodzeniowych), D. J. (wykonanie kręgów, wykonanie słupów, płyt i kręgów, wykonanie elementów z betonu), M. L. (produkcja wyrobów z betonu, montaż ogrodzenia, wykonanie gładzi gipsowych), A. Z. (produkcja wyrobów z betonu, montaż ogrodzenia, wykonanie prac budowlanych), P. S. (wykonanie płyt betonowych), J. P. (wykonanie tynków gipsowych). W koszty działalności gospodarczej zaliczał również wydatki na usługi telekomunikacyjne, dostarczania wody, odprowadzania ścieków, energię elektryczną. Dokonywał odliczeń z tytułu amortyzacji środków trwałych. Co miesiąc w koszty działalności gospodarczej zaliczał także raty leasingowe pojazdów marki Dacia, Opel Insignia, wydatki na paliwo do tych pojazdów oraz do pojazdu marki Opel, a także różnego rodzaju opłaty związane z tymi pojazdami jak opłaty administracyjne, wznowienie ubezpieczenia, polisy ubezpieczeniowe, badania techniczne, przeglądy gwarancyjne, wymiana opon, wymiana oleju.
Organ wskazał, że tożsama sytuacja występuje w 2021 roku, kiedy ciągła sprzedaż występowała w okresie kwiecień, czerwiec, wrzesień i grudzień 2021 r. Przedmiotem sprzedaży były: kręgi, pokrywy, płyty i elementy żelbetowe, rury, rury fi 400, rury 500/1200, płytki chodnikowe, płyty ogrodzeniowe, słupy ogrodzeniowe, bloczki betonowe, pierścienie regulacyjne, korytka ściekowe, płyty ogrodzeniowe oraz roboty budowlane wykonanie zbrojenia. Skarżący osiągnął z tego tytułu przychód w wysokości [...] zł. Dokonywał kilkukrotnych nabyć materiałów niezbędnych do produkcji wyrobów z betonu takich jak cement, piasek, żwir, stal żebro, stal gładka, kruszywo, olej napędowy do smarowania form. Zatrudniał na umowę zlecenie A. Z. (roboty budowlane), J. P. (roboty budowlane), D. J. (produkcja wyrobów), M. R. (roboty budowlane). W 2021 r. odnotowane są wydatki związane z samochodami (raty leasingowe, ubezpieczenia, opłaty administracyjne, badania techniczne) oraz paliwo do tych samochodów. Odnotowane są również nabycia usług naprawy pieca, paliwo, olej silnikowy, filtr oleju, płyn hydrauliczny - do "widlak, widlaki", olej napędowy do form i ładowarki, olej do piły, akumulator do widłaka, tarcze do metalu, benzynę bezołowiową do kosiarki, izolbet, smołowiec. W listopadzie 2021 r. odnotowane jest nabycie zbiornika na cement, z kolei w grudniu 2021 r. nabycie grzejników oraz pelletu. Ponadto, w dniu [...] r. Skarżący wykupił z firmy leasingowej samochód osobowy marki Opel Insignia, a następnie sprzedał go D. J.. Następnie w dniu [...] r. wykupił samochód marki Dacia Sandero, a następnie sprzedał go K. J. .
W ocenie organu, z powyższych danych jednoznacznie wynika, że prace w ramach działalności gospodarczej Skarżący nie wykonywał okazjonalnie i sporadycznie, lecz ciągle. Nieprawdziwe jest twierdzenie, że w 2021 r. Skarżący nie produkował już wyrobów gotowych a sprzedawał towary ze stanu magazynowego oraz że nie wykonywał prac budowlanych. Przeczą temu zapisy podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Nabycie materiałów niezbędnych do produkcji odnotowane jest w kwietniu, maju, czerwcu, sierpniu, wrześniu, październiku i grudniu 2021 r. Z podsumowania księgi przychodów i rozchodów wynika nadto, że remanent początkowy na 2021 rok wynosi [...] zł. Oznacza to, że wszystko co w 2020 roku Podatnik wyprodukował zostało w tym roku również sprzedane. Magazyn na koniec 2020 roku był pusty. Odnotowane są również przychody z tytułu robót budowlanych (wykonanie zbrojenia) w czerwcu 2021 r., w którym Skarżący zatrudniał pracowników do ich wykonania. Organ za niewiarygodne uznał twierdzenie o wykorzystywaniu wózka widłowego do celów prywatnych, bowiem Skarżący w koszty działalności zaliczał wydatki związane z korzystaniem i utrzymaniem wózka widłowego takie jak paliwo, olej silnikowy, filtr oleju, płyn hydrauliczny. Zatem bezsprzecznie wózek widłowy związany jest z prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą, a nie służy celom prywatnym. Organ także za niewiarygodne uznał twierdzenie Skarżącego, że ładowarko-spycharka nie jest związana z prowadzoną działalnością gospodarczą, bowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż ładowarko-spycharka służyła do załadunku kręgów i wykonania robót budowlanych. Tym bardziej, że Skarżący nabywał paliwo do ładowarki (w czerwcu 2021 r.).
Ponadto organ wskazał, że na podstawie materiału dowodowego ustalone również zostało, iż wśród wyrobów betonowych jakie Skarżący sprzedawał w 2021 r. poza kręgami studzienkowymi są również płyty ogrodzeniowe, słupki ogrodzeniowe, płytki, bloczki, korytka ściekowe. Na zdjęciach przedłożonych przez Stronę jak i sporządzonych przez organ podatkowy widoczne jest ich składowanie. Z kolei do wykonania prac związanych z wykonaniem słupków ogrodzeniowych i płyt Skarżący musiał korzystać z form do tego przeznaczonych, a które jak ustalono, przechowywane są w hali.
Zdaniem Kolegium, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie dowodzi, że sporna hala służy do przechowywania/garażowania samochodów firmowych, wózka widłowego, różnego rodzaju urządzeń i maszyn oraz form do produkcji wyrobów betonowych, które są związane z działalnością gospodarczą Skarżącego i służą celom gospodarczym a nie prywatnym. Również piec znajdujący się w hali służy działalności gospodarczej. Skarżący uznaje w koszty działalności gospodarczej wydatki związane z piecem jak naprawa pieca, zakup pelletu i drewna. Twierdzenie Podatnika, że gdy samochody czy wózek widłowy są garażowane w hali to służą one celom prywatnym, a gdy stoją na zewnątrz to służą działalności gospodarczej jest pozbawione jakichkolwiek uzasadnionych logicznych podstaw. Jak dowiedziono, zarówno samochody (firmowe) jak i wózek widłowy są związane i wykorzystywane do działalności gospodarczej Skarżącego tak samo jak formy do produkcji wyrobów z betonu, piła do drewna i betonu, mieszarki do betonu jak i inne materiały przechowywane w hali. Hala ta służy także do przechowywania gotowych wyrobów z betonu o czym świadczy dokumentacja zdjęciowa przekazana przez samego Skarżącego. Trudno uwierzyć również w to, że w hali nie jest używany prąd, a jak wynika z księgi przychodów i rozchodów Skarżący w koszty działalności zalicza także wydatki na energię elektryczną, tym bardziej że w trakcie oględzin nieruchomości jak i na zdjęciach przedłożonych przez samego Skarżącego widoczne jest zamontowane w hali oświetlenie, podwieszane liczne kable elektryczne. Rację ma zatem organ podatkowy, że istnieje funkcjonalna (gospodarcza) więź pomiędzy działalnością gospodarczą prowadzoną przez Stronę a sporną nieruchomością (budynkiem hali i częścią działki nr [...]), która faktycznie jest wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej. W przedmiotowej hali przechowywane (garażowane) są niezbędne składniki majątkowe firmy P.P.H.U. [...] B. J., które są związane z działalnością gospodarczą, hala ta faktycznie służy lub może służyć do przechowywania gotowych wyrobów betonowych. W ocenie organu, nieruchomość była i jest wykorzystywana w działalności gospodarczej. Skarżący ponosi wydatki związane z utrzymaniem zarówno składników majątkowych przechowywanych w hali jak i utrzymaniem samej hali, wykonuje czynności składające się na działalność gospodarczą praktycznie na całym placu zarówno w części od ul. [...] jak i od ul. [...] (a nie tylko niewielkiej jej części i to sporadycznie). Dokumentacja zdjęciowa przedłożona przez samego Skarżącego jednoznacznie wskazuje, że produkcja i składowanie wyrobów odbywa się praktycznie na całej powierzchni nieruchomości działki nr [...].
W skardze Strona zakwestionowała ustalenia organów podatkowych. Skarżący wniósł o bezstronne rozpatrzenie jego skargi. Podniósł, że przedmiotową nieruchomość wykorzystuje jego rodzina wyłącznie na cele bytowe. Wskazał, że od 12 lat jest na emeryturze i firmę prowadzi tylko okresowo dorabiając do skromnej emerytury i to tylko w okrojonym zakresie przy udziale okazjonalnych pracowników oraz syna i to tylko na bazie własnych oprzyrządowań, które Skarżący sobie pozostawił jako wyjątkowo potrzebne do produkcji najbardziej opłacalnej na rynku tj. kręgów, płyt i słupów, przechowując je w odrębnym magazynie poza halą. Wskazał, że hala jest wykorzystywana na składowanie węgla, peltetu, drewna do ogrzewania posiadanych obiektów oraz przechowywania rzeczy prywatnych rodziny. Zdaniem Skarżącego, twierdzenie organu, że sporne nieruchomości służą do prowadzenia działalności gospodarczej jest nierzetelne, kłamliwe i subiektywne. Skarżący zarzucił, że w sprawie nie została wzięta pod uwagę sytuacja z roku 2021 w odniesieniu do stanu rzeczywistego, tylko organ zastosował stan mający miejsce w 2020 roku, który nic nie wnosi do sprawy. Ponadto zarzucił, że w sprawie nie uwzględniono pomieszczeń w obiektach mieszkalnych na poziomie parteru jako mieszkanie, natomiast potraktowano je jako odrębne powierzchnie garażowe naliczając większą kwotę podatku. Zarzucił, że zaliczono całą powierzchnię gruntów jako przypisaną do działalności gospodarczej nie uwzględniając powierzchni związanej z obiektem mieszkalnym i możliwością dojścia i dojazdu do infrastruktury. Zdaniem Skarżącego, w przedmiotowej sprawie zawyżono mu zobowiązanie podatkowe o kwotę [...]zł, która wynika z zaliczenia powierzchni hali o wielkości 366,1 m2 do powierzchni wykorzystywanej na cele magazynowe wyrobów lub produkcji w działalności gospodarczej co nie miało miejsca. Jednocześnie Skarżący zarzucił, że wartość naliczonych podatków za 2021 r. rozliczono w oparciu o źle sklasyfikowane powierzchnie za rok 2020, mimo że Skarżący [...] r. złożył stosowne informacje wyjaśniające co do wielkości powierzchni i przeznaczenia posiadanych obiektów do Wydziału Finansów Urzędu Miasta [...]. Skarżący podał, że adres ul. [...] nie jest tylko jedynym miejscem jego działalności, jest nim także ul. [...], [...] [...]. W dalszej części uzasadnienia skargi Podatnik odniósł się szczegółowo do poszczególnych ustaleń organu dotyczących stwierdzonego stanu faktycznego na przedmiotowej nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z dnia [...] r. Skarżący wskazał, że przyjęte przez organ wartości powierzchni są niezgodne ze stanem faktycznym i błędnie odnoszą się do sporządzonej dokumentacji dokonanej podczas wizji lokalnej przez przedstawicieli Urzędu Miasta [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935) – dalej: "p.p.s.a." – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Kontrola Sądu w niniejszej sprawie odnosi się do zgodności z prawem decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. Spór w przedmiotowej sprawie, dotyczy zasadniczo kwestii opodatkowania według wyższej stawki podatkowej gruntu i budynku (hali) stanowiącego własność Skarżącego, jako związanego z działalnością gospodarczą przez niego prowadzoną.
Według organu szereg okoliczności zaistniałych w sprawie a wynikających z zebranego materiału dowodowego przesądza o związku wskazanych nieruchomości z działalnością gospodarczą. Z kolei w opinii Skarżącego sporne nieruchomości nie były wykorzystywane w prowadzonej (obecnie sporadycznie) działalności gospodarczej, albowiem hala była wykorzystywana jako zaplecze dla celów bytowych rodziny.
W sporze tym rację należy przyznać organowi.
Przystępując do rozważań wskazać należy, że w myśl art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:
1) grunty;
2) budynki lub ich części;
3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Z kolei zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi:
1) dla gruntów - powierzchnia;
2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;
3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:
1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;
2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;
3) użytkownikami wieczystymi gruntów;
4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:
a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,
b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.
Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Przepis art. 1a ust. 2a u.p.o.l. stanowi zaś, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż z uwagi na literalne brzmienie powołanego art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w orzecznictwie sądów administracyjnych istniał spór co do tego, czy samo posiadanie przez przedsiębiorcę nieruchomości niemieszkalnej i nieobjętej ww. wyłączeniem jest wystarczające dla opodatkowania jej najwyższą stawką (jak za budynki i grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej), czy też niezbędny jest warunek faktycznego wykorzystywania nieruchomości do działalności gospodarczej.
Spór ten został rozstrzygnięty wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie o sygn. akt SK 13/15, w którym stwierdzono, że art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał wskazał, że – zważywszy na ratio stosowania podwyższonej stawki, jaką jest możliwość uzyskiwania przychodów z wykorzystania danych nieruchomości – niezbędne jest ustalenie faktycznego sposobu wykorzystania opodatkowanego gruntu czy budynku. Należy również wskazać na kolejny wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., SK 39/19. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że: "Art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej".
Stąd też w aktualnym orzecznictwie sądowym powszechnie prezentowany jest pogląd – który Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela – że w przypadku podatników będących osobami fizycznymi, sam fakt posiadania nieruchomości przez osobę będącą przedsiębiorcą nie jest wystarczający do uznania jej za związaną z działalnością gospodarczą. Konieczne jest ustalenie czy nieruchomość ta wchodzi w skład przedsiębiorstwa prowadzonego przez tę osobę czy też stanowi jej majątek osobisty, odrębny od majątku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Osoba fizyczna będąca przedsiębiorcą występuje w obrocie w dwojakim charakterze, raz jako osoba "prywatna" (a więc w zakresie swojego majątku osobistego), raz jako przedsiębiorca. Występowanie w tej dwojakiej roli uzasadnia rozróżnienie jej sytuacji prawnopodatkowej na tle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zakresie podatku od nieruchomości. Z całą pewnością intencją ustawodawcy nie było w takim przypadku opodatkowanie najwyższą stawką wszelkich jej nieruchomości. A zatem kluczowe znaczenie ma ustalenie czy nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa podatnika (por. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2019 r., sygn. akt II FSK 2549/18, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – podobnie jak inne orzeczenia sądów administracyjnych powołane w dalszej części uzasadnienia). Również w piśmiennictwie wskazuje się, że celem ustawodawcy nie było opodatkowanie wyższymi stawkami podatku od nieruchomości każdej nieruchomości będącej w posiadaniu przedsiębiorcy, lecz jedynie nałożenie obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości w najwyższej stawce na przedsiębiorców, których nieruchomości wchodzą w skład ich przedsiębiorstwa. Zatem posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę (jak to ma miejsce w badanej sprawie) nie jest wystarczające do opodatkowania jej wyższą stawką podatku, konieczny jest jeszcze jej bezpośredni (wykonywanie na nieruchomości określonych czynności składających się na działalność gospodarczą) lub pośredni (potencjalna możliwość wykonywania na nieruchomości czynności składających się na działalność gospodarczą) związek z działalnością gospodarczą prowadzoną przez chociażby jednego ze współposiadaczy (por. L. Etel, Opodatkowanie nieruchomości i obiektów budowlanych będących we współposiadaniu przedsiębiorcy i innego podmiotu, Prawo i Podatki nr 7/2008, s. 21; R. Dowgier i inni, op. cit., s. 235-237). Należy wyraźnie podkreślić, że związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni czy też potencjalny, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. O tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność ta jest w danym obiekcie faktycznie i w danym czasie prowadzona (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 6 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 390/20).
Zagadnienie znaczenia pojęcia "związania" nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej zostało doprecyzowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 4061/21 (na który to wyrok powołał się organ). W orzeczeniu tym wskazano, że "za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie: (1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55ą Kodeksu cywilnego w szczególności, gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub (2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub (3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.: są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej". W kolejnym wyroku z dnia 18 grudnia 2023 r., sygn. akt III FSK 535/23 Naczelny Sąd Administracyjny podzielając poglądy zaprezentowane powyżej, zaakcentował, że nieruchomość posiadana przez przedsiębiorcę będącego osobą fizyczną nie jest związana z prowadzoną działalnością gospodarczą, jeżeli można ją powiązać wyłącznie z jego sferą prywatną. Podkreślił również, że wykreślenie nieruchomości z ewidencji środków trwałych, nie przesądza o niemożności uznania nieruchomości za związaną z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Podobny pogląd wyraził również NSA w wyroku z dnia 4 lipca 2017 r. o sygn. akt II FSK 1586/15 wskazując, że o gospodarczym przeznaczeniu nieruchomości przesądza np. jej ujęcie w prowadzonej przez osobę fizyczną ewidencji środków trwałych, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych czy zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących nieruchomości. Nie są to jednak jedyne kryteria decydujące o takiej kwalifikacji gruntu lub budynku, bowiem do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczone winny być również te grunty lub budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane przez osobę fizyczną w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, ale ich cechy oraz rodzaj powodują, że mogą być one wykorzystywane na ten cel.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że Skarżący jest przedsiębiorcą i prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji i sprzedaży wyrobów z betonu a także w zakresie świadczenia prac budowlanych. Jedynym zgłoszonym obecnie stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej jest adres: [...] ul. [...].
W oparciu o zapisy w podatkowej księdze przychodów i rozchodów organ przedstawił aktywność w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej w 2020 r. Organ podał, że Skarżący osiągnął z tego tytułu przychód w wysokości [...] zł. Kolegium wskazało z tytułu sprzedaży jakich wyrobów oraz jakich świadczonych usług przychody te były uzyskiwane, a także scharakteryzował ponoszone wydatki ujmowane przez Skarżącego jako koszty uzyskania przychodu.
W roku 2021 charakter i zakres działalności gospodarczej Skarżącego pozostawał na analogicznym poziomie osiągając przychód w wysokości [...] zł. W istocie rzeczy w 2021 r. można obserwować kontynuację aktywności Skarżącego w sferze prowadzonej działalności.
Analiza zapisów zawartych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów znajdującej się w aktach sprawy wskazuje, że ciągłą sprzedaż wykazano w okresie kwiecień, czerwiec, wrzesień i grudzień. Poza nabyciem materiałów i usług niezbędnych do produkcji, wykonywaniem robót budowlanych jak w 2020 r. odnotowane były nabycia usług naprawy pieca, olej napędowy, filtr oleju, płyn hydrauliczny do widłaka, olej do piły, akumulator do widłaka, tarcze do metalu, izolbet, smołowiec. Podatnik zatrudniał również na umowę zlecenie A. Z. (roboty budowlane), J. P. (roboty budowlane), D. J. (produkcja wyrobów), [...] (roboty budowlane). W grudniu 2021 r. Skarżący nabył grzejniki oraz pellet za kwotę [...]zł i [...] zł. W dniu [...] r. wykupił z firmy leasingowej samochód osobowy marki Opel Insignia, a następnie sprzedał go [...] r. D. J.. W dniu [...] r. wykupił samochód marki Dacia Sandero a sprzedał go [...] r. K. J.. W okresie listopad - grudzień 2021 r. Podatnik zaliczał w koszty działalności wydatki związane samochodem, tj. wymiana opon, olej napędowy do samochodu o nr rej. [...]. Z powyższych danych, jak zasadnie wskazał organ, jednoznacznie wynika, że skala wykonanych prac w ramach działalności gospodarczej, wbrew twierdzeniom Strony, świadczy, że nie były wykonywane okazjonalnie i sporadycznie. Dokonywał także odpisów amortyzacyjnych.
Sprzedaż wyrobów betonowych i usług budowlanych nadal była wykazywana w podatkowej księdze przychodów i rozchodów (kwiecień, czerwiec, wrzesień, grudzień 2021 r.) Przez cały 2021 r. Skarżący ponosił koszty działalności w tym koszty związane z korzystaniem z mediów.
Sąd w pełni aprobuje ocenę organu, iż całokształt zebranego w sprawie w sprawie materiału dowodowego daje podstawę do podważenia wiarygodności wyjaśnień i zeznań Skarżącego w zakresie w jakim wykazuje on, że sporna hala służyła wyłącznie celom prywatnym jako pomieszczenie garażowo–gospodarcze oraz że rzeczy znajdujące się w tej hali nie służyły prowadzeniu przez niego działalności gospodarczej. Organ słusznie za niewiarygodne uznał także te wyjaśnienia i zeznania Podatnika w których wskazuje, że w hali garażowane są prywatne samochody jego i małżonki, syna i synowej a wózek widłowy przeznaczony jest do przewozu pelletu i drewna służącego do ogrzania budynków mieszkalnych natomiast ładowarko spycharka nie jest wykorzystywana z uwagi na brak potrzeb jej zastosowania (brak prac budowlanych) oraz, że działalność gospodarczą prowadzi wyłącznie na zewnątrz (wykorzystując do tego celu jedynie fragment działki nr [...]) i to tylko sporadycznie (okazjonalnie). Konsekwencją powyższego było uznanie za niewiarygodne zeznań D. J. w zakresie w jakim wskazywał, że przedmioty wymienione w oświadczeniu z [...] r. gromadzi od lat i przechowywane są w hali pod przyszłą działalność gospodarczą i nie były wykorzystywane do żadnej działalności gospodarczej i do żadnej produkcji. Podstawę do odmowy przyznania wiarygodności zeznaniom i oświadczeniom Strony stanowiła m.in. okoliczność nieujawnienia przez Podatnika w trakcie postępowania podatkowego, że samochody znajdujące się w garażu są związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Na wszystkich zdjęciach zarówno przedłożonych przez Skarżącego jak i tych sporządzonych w trakcie oględzin (przez organ) widoczne są samochody o numerach rejestracyjnych co do których Skarżący ponosił w 2021 r. (podobnie jak w roku poprzednim) wydatki z tytułu nabycia paliwa, opłat leasingowych, a także inne wydatki związane z utrzymaniem tych pojazdów. Nie budzi zatem wątpliwości, że w spornej hali garażowane były samochody związane z prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą.
Podatnik nie poinformował, także organu o zawarciu w dniu [...] r. umowy najmu z M. K. prowadzącą firmę [...]. M. K., zeznała w dniu [...] r., że wynajmuje parter budynku nr [...] (garaż) na działce nr [...] zgodnie z umową z [...] roku o pow. 56,00 m2. Wykorzystuje to pomieszczenie od momentu podpisania umowy na cele stolarni – składanie mebli, produkcja, przycinanie. Działalność ta została zawieszona w listopadzie 2022 roku, ale już wcześniej nie wykonywała tej działalności na [...] Niezależnie od powyższego przychody z najmu Skarżący uzyskiwał, o czym świadczy wykazanie przychodu z tego tytułu we wrześniu i grudniu 2021 r.
W oparciu o zebrany materiał dowodowy organ słusznie jako niewiarygodne cenił również twierdzenia Skarżącego, że garażowany w hali wózek widłowy służy wyłącznie do celów prywatnych, a mianowicie do przewozu pelletu i drewna do ogrzania obiektów mieszkalnych. Organ wskazał, że Podatnik do wydatków związanych z działalnością gospodarczą zaliczył nabycie pelletu. Ponadto w toku postępowania ustalono, w tym także na podstawie dokumentacji złożonej przez Skarżącego, że wykonał on liczne wyroby betonowe w tym kręgi studzienkowe, które były ułożone są na podkładach drewnianych praktycznie na środku drogi dojazdowej. Zasadnie organ podniósł, że jeśli, jak twierdzi Skarżący, wózek widłowy służył do przewozu pelletu z uwagi na jego znaczną wagę (kilkaset kilogramów) to tym bardziej użycie wózka widłowego konieczne było do przemieszczenia czy załadunku kręgów betonowych. Kręgi studzienkowe ważą w zależności od średnicy nawet kilkaset kilogramów (dane uzyskane przez organ ze strony internetowej [...]). Na zdjęciach włączonych do materiału dowodowego (przedłożonych przez Stronę) widoczne jest, że kręgi studzienkowe składowane są na bocznych częściach placu oraz drogi dojazdowej także ułożone są jeden na drugim. Nie budzi wątpliwości Sądu, że do ich przemieszczenia lub załadunku konieczne było użycie co najmniej wózka widłowego, jeśli nie ładowarko spycharki. Ponadto Skarżący w koszty działalności zaliczał wydatki związane z korzystaniem i utrzymaniem wózka widłowego takie jak olej napędowy, filtr oleju, płyn hydrauliczny, akumulator. Zatem zgodzić się należy z konkluzją organu, iż wózek widłowy związany jest z prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą, a nie służy celom prywatnym.
W odniesieniu do ładowarko spycharki Skarżący wskazał, że wykorzystywał ją, kiedy prowadził typowe roboty budowlane do załadunku dużych kręgów (obecnie brak jest potrzeb jej zastosowania). Nie mniej w świetle ustaleń, że Skarżący w 2021 r. dokonywał sprzedaży kręgów studzienkowych oraz wykonywał prace budowlane (co wynika wprost z zapisów księgi przychodów i rozchodów) organ zasadnie uznał, że ładowarko spycharka mogła służyć do załadunku kręgów i wykonania robót budowlanych, tym bardziej że Skarżący nabywał paliwo do ładowarki (w czerwcu 2021 r.). Na podstawie materiału dowodowego ustalone również zostało, że wśród wyrobów betonowych jakie Skarżący sprzedawał w 2021 r. poza kręgami studzienkowymi były również płyty ogrodzeniowe, słupki ogrodzeniowe, płytki, bloczki, korytka ściekowe. Na zdjęciach przedłożonych przez Stronę, jak i sporządzonych przez organ podatkowy widoczne jest ich składowanie. Skarżący w dniu [...] r. zeznał, że do działalności gospodarczej wykorzystuje swoje narzędzia, którymi są: szpadel, łopata, taczki, formy do kręgów, betoniarka, wibratory, które stoją na zewnątrz. Zeznanie to wskazuje, że w oparciu o narzędzia którymi dysponuje mógłby produkować jedynie kręgi studzienkowe. Jest to jednak sprzeczne z tym, co wynika z zapisów księgi przychodów i rozchodów, ponieważ oferta wyrobów betonowych podlegających sprzedaży jest znacznie szersza. Do produkcji zarówno słupków, rur kanalizacyjnych, płytek, bloczków konieczne są odpowiednie formy, a tych nie widać składowanych/przechowywanych na terenie posesji poza halą w trakcie oględzin nieruchomości w dniu [...] r. Formy do słupków ogrodzeniowych widoczne są w hali (przechowywane w części zagrodzonej, do której nie było dostępu – w części hali użyczonej synowi). Również na zdjęciach przekazanych przez Skarżącego datowanych na kwiecień, maj, sierpień i wrzesień 2020 r. brak jest widocznych na placu form do słupków i bloczków, a ich produkcja w tym odbywała się zarówno w 2020 r., jak również w roku 2021. Na zdjęciach przekazanych przez Skarżącego przy piśmie z [...] r. widoczne są składowane w hali formy do rur kanalizacyjnych, płytek betonowych, a także przechowywane są różnego rodzaju wyroby betonowe jak płytki, panele ogrodzeniowe (ułożone na podłodze). Wobec powyższego organ prawidłowo przyjął, że do produkcji wyrobów w tym także słupków, rur kanalizacyjnych, płytek, bloczków, korytek Skarżący musiał korzystać z form, które przechowane były w hali, a które – jak twierdzi Skarżący i jego syn D. J. – należą wyłącznie do D. J.. W tym miejscu należy jednak podnieść, że D. J. wykonywał w 2021 r. prace na umowę o dzieło/zlecenie na rzecz Strony polegające na wykonaniu kręgów, słupów, płyt i kręgów, elementów z betonu, a jak zeznał [...] r. do prac tych korzystał jedynie z narzędzi P.P.H.U. [...]. Zatem, Sąd w pełni akceptuje uznanie przez organ za niewiarygodne twierdzenia, D. J., że od kilku lat gromadzi w hali narzędzia i materiały (różnego rodzaju formy, w tym do elementów ogrodzeniowych), mieszarki do betonu, piłę tarczową do drewna, piłę stacjonarną do betonu, wózek widłowy dla potrzeb przyszłej działalności gospodarczej i nikt z nich nie korzystał do żadnej działalności gospodarczej i żadnej produkcji.
W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie dowodzi, że sporna hala służyła do przechowywania (garażowania) samochodów firmowych, wózka widłowego, różnego rodzaju urządzeń i maszyn oraz form do produkcji wyrobów betonowych, które są związane z działalnością gospodarczą Skarżącego i służą celom gospodarczym a nie prywatnym. Twierdzenie Podatnika, że gdy samochody czy wózek widłowy są garażowane w hali to służą one celom prywatnym, a gdy stoją na zewnątrz to służą działalności gospodarczej jest pozbawione jakichkolwiek uzasadnionych logicznych podstaw. Jak dowiedziono zarówno samochody (firmowe) jak i wózek widłowy są związane i wykorzystywane do działalności gospodarczej Skarżącego tak samo jak formy do produkcji wyrobów z betonu, piła do drewna i betonu, mieszarki do betonu jak i inne materiały przechowywane w hali. Hala ta służy także do przechowywania gotowych wyrobów z betonu o czym świadczy dokumentacja zdjęciowa przekazana przez Skarżącego. Rację ma zatem organ podatkowy, że istniała funkcjonalna (gospodarcza) więź pomiędzy działalnością gospodarczą prowadzoną przez Stronę a sporną nieruchomością (budynkiem hali i częścią działki nr [...]), która faktycznie była wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej. To z kolei pozwala na ustalenie, że właściwą stawką, którą należy zastosować do spornego budynku jest stawka przewidziana dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą.
Należy także zgodzić się ze stanowiskiem organu kwestionującym wyjaśnienia Skarżącego, że przychody ze sprzedaży wyrobów z betonu dotyczą przedmiotów wyprodukowanych w latach wcześniejszych. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę na fakt, że w znajdującym się w aktach administracyjnych – opatrzonym własnoręcznym podpisem Skarżącego – podsumowaniu podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 2021 r. kwota remanentu początkowego wynosi [...] zł, co oznacza, że stan magazynowy był zerowy, czyli wszystkie wyprodukowane wyrobu zostały sprzedane do końca 2020 r. Ponadto jak wynika z zapisów w powyższej ewidencji podatkowej Skarżący w 2021 r. wielokrotnie ponosił wydatki na zakup materiałów niezbędnych do wyrobu materiałów betonowych i żelbetowych (cement, piasek, żwir, stal żebrowana i gładka). Materiały te zostały wykorzystane do produkcji wyrobów i świadczenia usług budowlanych, ze sprzedaży których Skarżący osiągnął przychód w 2021 r. Wskazuje na to z jednej strony zerowa kwota remanentu końcowego wykazana we wspomnianym wyżej podsumowaniu podatkowej księgi przychodów i rozchodów, z drugiej zaś w księdze podatkowej nie wykazano odsprzedaży tych materiałów, wykazano natomiast sprzedaż opisanych wyrobów i usług.
W zakresie natomiast gruntu związanego z działalnością gospodarczą (działka [...]) Skarżący kilkukrotnie w toku postepowania podatkowego zmieniał wersje dotyczącą powierzchni, na której prowadzi działalność gospodarczą. I tak w oświadczeniu z [...] r. twierdził, że wykorzystuje plac utwardzony okresowo o pow. 196,90 m2. Natomiast [...] r. zeznał, że nie korzysta z placu utwardzonego do działalności (tylko okazjonalnie, gdy wjeżdżają samochody lub gdy musi przygotować oprzyrządowanie) a działalność prowadzi w niszach, wnękach po zbiornikach na cement. Z kolei w oświadczeniu z [...] r. wyjaśnił, że po roku 2018 powierzchnia utwardzona placu wykorzystywana do prowadzenia działalności wynosiła 187,00 m2 a od 2021 roku wykorzystuje 112,00 m2 tylko okresowo. W oświadczeniu z [...] r. złożonym w sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości za 2021 r. (na etapie postępowania odwoławczego) wskazał natomiast, że grunty pod działalność wynoszą 573 m2. Zgodzić się należy z organem, że z powyższego wynika, iż Skarżący sam nie jest w stanie określić na jakiej powierzchni i w której części nieruchomości prowadzi działalność gospodarczą. Natomiast przedłożona przez niego dokumentacja zdjęciowa wykazuje bezspornie, że cała wolna powierzchnia działki nr [...] przeznaczona jest na działalność gospodarczą i w takim celu została faktycznie zajęta. Zatem przyjęcie do opodatkowania całej powierzchni działki [...] (po odjęciu powierzchni budynku nr [...]) jako związanej z działalnością gospodarczą Sąd uznał za prawidłowe. W tym miejscu podnieść należy, że w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji dokładnie opisano jakie powierzchnie i na jakiej podstawie przyjęto do opodatkowania, wobec czego Sąd uznał za bezpodstawny zarzut podniesiony w tym zakresie w piśmie procesowym Skarżącego z dnia [...] r.
Sąd nie dopatrzył się uchybień w zakresie gromadzenia i oceny przez organy materiału dowodowego. Zebrane dowody uznaje za wystarczające do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydania końcowego rozstrzygnięcia.
Wobec niezasadności podniesionych w skardze zarzutów, mając na uwadze, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
L. Kleczkowski U. Wiśniewska T. Wójcik