I SA/BD 287/20

I SA/Bd 287/20 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2020-09-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-06-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Agnieszka Olesińska /przewodniczący/
Halina Adamczewska-Wasilewicz /sprawozdawca/
Tomasz Wójcik
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GSK 1307/20 - Wyrok NSA z 2024-03-21
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2332
art. 10 a ust. 1
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Agnieszka Olesińska Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) sędzia WSA Tomasz Wójcik Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Krenz-Winiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2020r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów 1. oddala skargę, 2. odmawia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadnienie
W dniu [...] kwietnia 2019 r. funkcjonariusze K. Urzędu Celno-Skarbowego w T. zatrzymali do kontroli przewozu towarów pojazd samochodowy marki M. o nr rejestracyjnym [...], przewożący towar, którego przewóz podlega systemowi monitorowania drogowego, tj. olej napędowy - CN 2710, w ilości 5.000 litrów. Zgodnie z dokumentem przewozowym przewóz towaru odbywał się na terytorium kraju na podstawie zgłoszenia SENT[...]. W trakcie przeprowadzonej kontroli, polegającej na weryfikacji danych zawartych w dokumentach okazanych przez kierującego, stwierdzono naruszenie przepisów ustawy z dnia [...] marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz.U. z 2018 r. poz. 2332 ze zm.), dalej też jako: "ustawa SENT", przez przewoźnika, tj. P. A. O. A. K., polegające na braku przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego ww. zgłoszeniem.
W konsekwencji powyższego decyzją z [...] grudnia 2019 r. Naczelnik K. Urzędu Celno-Skarbowego w T. wymierzył Skarżącemu karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia przez przewoźnika art. 10a ust. 1 ustawy SENT.
W złożonym odwołaniu Skarżący wniósł o zmianę ww. decyzji poprzez uchylenie nałożonej kary pieniężnej i umorzenie postępowania w pozostałym zakresie. Przedmiotowej decyzji zarzucił naruszenie: art. 5 ust. 4 pkt 3, art. 22 ust. 2 i 3, art. 24 ust. 1 pkt 2, art. 26 ust. 1, 2, 3 i 5, art. 27 ust. 1 ustawy SENT.
Decyzją z [...] marca 2020 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy ww. decyzję. Organ podał, że do prawidłowej realizacji obowiązku,
o którym mowa w art. 10a ustawy SENT, wystarcza system lokalizacji znajdujący się
w pojeździe i co istotne, jeśli jest ujęty w zgłoszeniu. Istotne jest to, aby system wykazany w zgłoszeniu SENT był włączony i przekazywał informacje o położeniu pojazdu do rejestru SENT. W niniejszej sprawie natomiast ustalono, że system ujęty w zgłoszeniu
nr [...] nie był przed rozpoczęciem przewozu w ogóle przez kierowcę uruchomiony. Dyrektor podkreślił, że sygnał o aktualnym położeniu pojazdu pojawił się dopiero po jego uruchomieniu lub, co pozostaje bez znaczenia dla sprawy, prawidłowym uruchomieniu na polecenie funkcjonariuszy przeprowadzających kontrolę.
Za bezzasadne organ odwoławczy uznał przeprowadzenie dowodu z danych lokalizujących telefon kierowcy, albowiem Strona miała dostęp do lokalizacji swojego środka transportu w wykupionym przez siebie systemie fmsolutions.pl, jednakże dane te nie zostały udostępnione organom Krajowej Administracji Skarbowej.
Dyrektor Izby Skarbowej oceniając sprawę pod kątem odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej wskazał, że dla dokonania prawidłowej wykładni art. 22 ust. 3 ustawy SENT, szczególnie w zakresie użytych w nim pojęć "ważnego interesu przewoźnika" i "interesu publicznego", zasadne jest odwołanie się do poglądów prawnych wypracowanych na tle art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz.900) - dalej jako: "O.p." Organ podkreślił, że Skarżący pomimo otrzymanego wezwania, nie przedstawił szczegółowych informacji i dokumentów świadczących o ewentualnym istnieniu ważnego interesu przewoźnika lub ważnego interesu publicznego uzasadniającego odstąpienie przez organ od nałożenia na niego kary pieniężnej. W żaden sposób nie odniósł się do wezwania organu pierwszej instancji. W wyniku braku aktywności Skarżącego, organ pierwszej instancji z urzędu pozyskał informacje dotyczące jego sytuacji. Ustalił, że Skarżący nie zalega z opłatą składek na ubezpieczenie społeczne. Ponadto nie posiada zaległości podatkowych i aktualnie organ egzekucyjny nie prowadzi wobec niego postępowań egzekucyjnych. Za 2018 r. Skarżący złożył zeznanie roczne PIT-36L o wysokości osiągniętego dochodu, w którym wykazał dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości [...] zł. Organ zauważył, że Strona wykonuje przewozy drogowe z użyciem zgłoszeń do systemu SENT od 2017 r. Do dnia [...] marca 2020 r. uczestniczyła w [...] przewozach drogowych jako nadawca, przewoźnik lub odbiorca, posiada zatem duże doświadczenie w stosowaniu przepisów o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów.
Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie miał miejsce brak przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu i wykonywanego przewozu paliwa objętego zgłoszeniem SENT. Sytuacja ta nie była spowodowana niedostępnością rejestru. Opisana okoliczność uniemożliwiała organom prawidłowe monitorowanie w systemie tego przewozu. Strona przewoziła paliwo, ale trasa przewozu poprzez lokalizację pojazdu wraz z towarem, była niewidoczna w systemie dla organu. Zachowanie takie naruszało podstawowe cele ustawy w zakresie uszczelnienia systemu podatkowego poprzez poddanie monitoringowi transportu towarów wrażliwych, jak również utrudniało poprawne dokonywanie analiz przez organy KAS schematów działań podmiotów biorących udział w przewozie towarów wrażliwych, a w związku z czym godziło w interes publiczny, uwzględniając wartości wspólne dla całego społeczeństwa takie jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa. Powyższe zdaniem organu uzasadnia stwierdzenie, że w sprawie nie wystąpiła dyrektywa interesu publicznego.
Odnosząc się z kolei do oceny sytuacji faktycznej Strony w kontekście ważnego interesu przewoźnika, organ wskazał, że kwota nałożonej kary pieniężnej jest wysoka, jednak zapłata nie doprowadzi do zachwiania płynnością finansową Przedsiębiorstwa. Wobec Przedsiębiorstwa nie są prowadzone postępowania egzekucyjne, a za 2018 r. wykazało ono dochód w kwocie [...]zł. Ponadto Skarżący złożył zeznanie roczne PIT-36 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za rok 2018, w którym wykazał: dochód z emerytur - rent krajowych w wysokości [...] zł, dochód
z działalności wykonywanej osobiście w wysokości [...] zł, dochód z najmu lub dzierżawy w wysokości: [...] zł. Powyższe dane wskazują na dobrą kondycję finansową Przedsiębiorcy.
Organ zauważył, że zaistniały stan faktyczny bez wątpienia nie jest skutkiem ponadprzeciętnych i losowych okoliczności, natomiast konieczność prawidłowego wypełniania obowiązków nałożonych ustawą o systemie monitorowania drogowego
i kolejowego przewozu towarów była powszechnie znana przewoźnikom. Nie jest to zatem sytuacja nadzwyczajna i w praktyce tego typu przypadki są udziałem wielu podmiotów w [...], którzy pomimo tego wywiązują się z ciążących na nich obowiązków bądź regulują kary nałożone za ich niewykonanie bądź nieprawidłowe wykonanie.
W złożonej skardze Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie:
- art. 26 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy jego zastosowanie było uzasadnione stanem faktycznym sprawy,
- art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i 2, art. 191, art. 210 O.p. poprzez: dokonanie oceny dowodów z uwzględnieniem tylko części materiału dowodowego, wydanie decyzji po dacie [...] marca 2020 r., tj. w okresie zagrożenia epidemicznego, tj. z pominięciem istotnych informacji i dowodów wskazujących na brak możliwości samodzielnego wykrycia uchybienia przez kierowcę pojazdu, rażącą niewspółmierność kary administracyjnej do wartości realizowanej usługi transportowej oraz do wartości przewożonego towaru, w następstwie czego organ błędnie nie zastosował art. 26 ust. 3 ustawy SENT,
- art. 5 ust. 4 pkt 3, art. 22 ust. 2, art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT poprzez błędne ich zastosowanie w sytuacji niewyjaśnienia przez organy okoliczności sprawy,
w szczególności nie przeprowadzenie czynności dowodowych w zakresie badania przyczyn braku ciągłości transmisji sygnału GPS, co w konsekwencji doprowadziło do nie ustalenia okoliczności faktycznych niniejszej sprawy i do błędnego utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji,
- art. 22 ust. 2, art. 26 ust. 1, ust. 2 i ust. 5, art. 27 ust. 1 ustawy SENT poprzez zastosowanie wymienionych przepisów w okolicznościach sprawy, mimo istnienia przesłanek do odstąpienia z urzędu od nałożenia kary pieniężnej,
- art. 22 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy było to uzasadnione z uwagi na ważny interes przewoźnika, brak przyczynienia się przewoźnika do wystąpienia nieprawidłowości, interes publiczny oraz poprzez zawężenie badania możliwości odstąpienia od wymierzenia kary
i ograniczenie pojęcia interesu publicznego do zasady powszechności obciążenia daninami publicznymi,
- art. 26 ust. 3 ustawy SENT oraz art. 121 i art. 122 O.p. poprzez jego niezastosowanie
i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy Skarżący spełniał przesłanki do odstąpienia od nałożenia na niego kary pieniężnej, w tym w szczególności mając na uwadze niepotwierdzony, znikomy rozmiar uchybienia mającego charakter niezawinionej usterki technicznej urządzenia bądź oprogramowania, który nie miał wpływu na leżący po stronie Skarżącego obowiązek podatkowy, a którego znikomy charakter organ był zobowiązany uwzględnić z urzędu,
- art. 22 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy było to uzasadnione z uwagi na ważny interes przewoźnika i interes publiczny oraz poprzez zawężenie badania możliwości odstąpienia od wymierzenia kary i ograniczenie pojęcia interesu publicznego do zasady fiskalności
i powszechności obciążenia daninami publicznymi, przy czym pominięto istotne okoliczności ekskulpujące jakimi jest niezależne od przewoźnika noszące znamiona siły wyższej zdarzenie losowe,
- art. 120, art. 121 §1 i art. 187 § 1 O.p. oraz wyrażonych w tych przepisach zasady legalizmu, zasady zaufania do organu podatkowego oraz zasady oficjalności postępowania dowodowego przy dokonywaniu interpretacji pojęcia "interesu publicznego", którym to pojęciem posługuje się art. 22 ust. 3 ustawy SENT, wskazując go jako podstawę odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej,
- art. 22 ust. 2a i ust. 3 oraz art. 26 ust. 3 ustawy SENT poprzez błędną ich wykładnię,
w szczególności w zakresie interpretacji pojęcia "interes publiczny", użytego w art. 24 ust. 3 ustawy, którego prawidłowa wykładnia powinna odbyć się z poszanowaniem zasad zawartych w art. 120, art. 121 § 1 i art. 187 § 1 O.p. oraz zasady proporcjonalności mającej wymiar konstytucyjny,
- art. 122 O.p. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło organ pierwszej instancji do poczynienia
w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych,
a dodatkowo zinterpretowanie stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony,
- art. 121, art. 122, art. 191 O.p. w zw. z art. 119zzk O.p. w zw. z art. 189e i art. 189f § 1 i 2 k.p.a. poprzez uznanie, że w sprawie do naruszenia prawa nie doszło wskutek działania siły wyższej w postaci usterek systemu teleinformatycznego oraz uznanie, że waga naruszenia prawa nie jest znikoma, podczas gdy z ustalonego stanu faktycznego wynika, że Skarżący dołożył wszelkich starań w celu wypełnienia ciążących na nim obowiązków, a w konsekwencji poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy było to uzasadnione z uwagi na ważny interes strony postępowania i wystąpienie okoliczności i interes publiczny oraz poprzez zawężenie badania możliwości odstąpienia od wymierzenia kary i ograniczenie pojęcia interesu publicznego do zasady fiskalności i powszechności obciążenia daninami publicznymi, przy czym pominięto istotne okoliczności ekskulpujące jakimi jest niezależne od przewoźnika noszące znamiona siły wyższej zdarzenie losowe.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżona decyzja powinna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do zagadnienia, czy zgodne
z prawem było nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] zł na podstawie art. 22 ust. 2a ustawy SENT, z powodu niezapewnienia wymaganego przepisami art. 10a ust. 1 tej ustawy przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem.
W zaistniałym sporze rację należy przyznać organowi.
Na wstępie Sąd przyjął za podstawę orzekania ustalenia faktyczne poczynione przez organy, albowiem zebrały one wystarczający materiał dowodowy niezbędny dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, który następnie prawidłowo oceniły w kontekście trafnie przywołanego stanu prawnego. Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i 2, art. 191 O.p. Zdaniem tut. Sądu ustalenia poczynione w sprawie znajdują swoje uzasadnienie
i podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym oraz - wbrew argumentacji Skarżącego - zostały dokonane w granicach wyznaczonych zasadami prowadzonego postępowania, o których mowa w art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Materiał dowodowy jest zupełny dla rozstrzygnięcia sprawy i nie zachodziła – wbrew skardze – konieczność dalszego prowadzenia postępowania dowodowego. Ustalona przez organy podstawa faktyczna rozstrzygnięcia została oparta na dowodach, których ocena nie była sprzeczna z zasadami wyrażonymi w art. 191 O.p. Przepis ten nakazuje organowi dokonanie oceny wszystkich zebranych dowodów z rozważeniem wiarygodności i mocy dowodowej każdego z nich, a następnie ich uporządkowanie i powiązanie w spójną i logiczną całość. Podkreślić należy, że do naruszenia tego przepisu może dojść wówczas, gdy zostanie wykazane uchybienie podstawowym kryteriom oceny, tj. zasadom doświadczenia życiowego i innym źródłom wiedzy, regułom poprawności logicznej, właściwemu kojarzeniu faktów. W związku z tym tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie wykracza poza schematy logiki formalnej albo wbrew zasadom doświadczenia życiowego nie uwzględnia związków przyczynowo-skutkowych, przeprowadzona przez organy ocena dowodów może być skutecznie podważona. Zdaniem tut. Sądu sformułowanym przez organy wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. Wydana decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przepisami prawa, a ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny został należycie przedstawiony i oceniony w uzasadnieniu decyzji, co dyskwalifikuje również zarzut naruszenia art. 210 O.p. Ustalony stan sprawy stał się w związku z tym stanem faktycznym przyjętym przez Sąd przy dokonywaniu oceny legalności zaskarżonej decyzji, bowiem należy wskazać na brak uzasadnienia dla stawianych przez Skarżącego zarzutów procesowych. Organy administracyjne uwzględniły całokształt okoliczności sprawy, a przeprowadzona zgodnie z normami prawa procesowego ocena materiału dowodowego, mimo że niezgodna z oczekiwaniami Skarżącego, nie może stanowić
o naruszeniu zasad legalizmu, prawdy obiektywnej, swobodnej oceny dowodów, czy też zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W ocenie Sądu, Skarżący skutecznie nie wykazał, aby w sprawie doszło do naruszenia któregokolwiek z przywołanych przepisów regulujących postępowanie przed organem, zwłaszcza postępowanie dowodowe, a naruszenie to miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sporządzone zaś uzasadnienie wydanej decyzji organu odwoławczego zawiera wyjaśnienie podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia i poddaje się kontroli instancyjnej.
Odnosząc się do zarzutów w kontekście zebranych dowodów wskazać należy, że z protokołu z [...] kwietnia 2019 r. wynika, iż funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej
z K.-P. Urzędu Celno-Skarbowego w T. zatrzymali do kontroli przewozu towarów pojazd samochodowy marki M. o numerze rejestracyjnym [...], przewożący towar, którego przewóz podlega systemowi monitorowania drogowego, tj. olej napędowy - CN 2710, w ilości 5.000 litrów, a okoliczność ta nie jest sporna. Przewóz towaru odbywał się na terytorium kraju na podstawie zgłoszenia SENT[...]. Firma Skarżącego (P. A. O. A. K.) była przewoźnikiem, natomiast odbiorcą towaru był inny podmiot. Z treści tego protokołu wynika, że nie były przekazywane aktualne dane geolokalizacyjne środka transportu objętego zgłoszeniem SENT[...]. Stwierdzono brak sygnału lokalizatora GPS nr [...] wpisanego do zgłoszenia SENT[...].
Z protokołu przeprowadzonej kontroli oraz z załączonych do protokołu wydruków
z systemu SENT - monitoring GPS wynika, że położenie środka transportu w rejestrze SENT w chwili kontroli było niezgodne ze stanem faktycznym, bowiem o godz. 12:28
w dniu kontroli, geolokalizator GPS nr [...] wykazany w zgłoszeniu SENT[...] wskazywał na położenie pojazdu w okolicach ulicy [...]
w T. w dacie [...] marca 2019 r., a nie położenie w miejscu i dacie kontroli,
tj. miejscowość W., [...] kwietnia 2019 r., godz. 12:10-13:15. Dopiero w trakcie trwania kontroli, o godz. 12:47 służba dyżurna poinformowała, że sygnał geolokalizatora jest aktywny. Oznacza to, że od momentu rozpoczęcia trasy przewozu towarów do czasu kontroli brak było sygnału o lokalizacji pojazdu. Ustalenia te potwierdza nie tylko wskazany protokół z kontroli, ale także wydruki systemowe SENT[...] według stanu przed kontrolą i aktywacja po kontroli (ozn. jako k. 12 – 24 akt administracyjnych).
Z powyższego wynika, że firma Skarżącego przewoziła paliwo, jednakże trasa przewozu poprzez lokalizację pojazdu wraz z towarem, była niewidoczna w systemie dla organu.
W skardze podnoszony jest zarzut, że organ nie badał przyczyn braku ciągłości transmisji sygnału GPS. Zauważyć jednak należy, że już w trakcie czynności kontrolnych pojazd zaczął być widoczny, co dowodzi, że w dniu kontroli rejestr SENT był dostępny. Zasadnie organ podnosi, że w tym okresie nie odnotowano awarii systemu SENT-GEO, co potwierdzają wydruki z Platformy Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych - PUESC (ozn. jako k. 128-130). Przyczyna zatem nie tkwiła w funkcjonowaniu systemu SENT, skoro w trakcie kontroli pojazd stał się widoczny, a jednocześnie nie odnotowano w tym czasie utrudnień czy awarii systemu SENT-GEO, w przeciwieństwie do innych dni, kiedy rzeczywiście awarie się zdarzały. Brak przekazywania danych geolokalizacyjnych środka transportu przewożącego paliwo objętego zgłoszeniem SENT, nie był zatem spowodowany niedostępnością rejestru.
Ponadto ustalono, że pojazd wyposażony jest wyłącznie w urządzenie typu ZSL, tj. zewnętrzny system lokalizacji i nie dysponuje innym urządzeniem lokalizującym. W tym kontekście organ zasadnie odwołuje się do art. 2 pkt 15a ustawy SENT, zgodnie z którym zewnętrzny system lokalizacji - to system używany przez przewoźnika gromadzący dane geolokalizacyjne środka transportu przekazywane z zainstalowanego w tym środku transportu urządzenia wykorzystującego technologie pozycjonowania satelitarnego
i transmisji danych. Rzeczą zatem przewoźnika jest korzystanie z systemu w taki sposób, aby zapewniony był przekaz o rzeczywistej geolokalizacji pojazdu. Okoliczność zaś, że nie uzyskiwano żadnych informacji choćby na e-mail dotyczących cysterny i informacji
o przesyłaniu bądź nie przesyłaniu informacji lokalizacyjnych pojazdu, nie stanowi usprawiedliwienia dla niezapewnienia przekazywania danych o pojeździe na całej trasie przewozu paliwa. W tym kontekście uprawnione jest też stanowisko organu, że przewoźnik jest w stanie zweryfikować poprawność przekazywania danych geolokalizacyjnych poprzez wysłanie za pośrednictwem platformy [...] komunikatu SENT[...], czego nie uczynił. Ponadto z ustaleń nie wynika też, aby zaistniało jakieś zdarzenie nadzwyczajne, losowe czy siła wyższa, a które uniemożliwiały dokonywanie przekazu geolokalizacyjnego pojazdu, co znajduje potwierdzenie również w okoliczności, że już na początku czynności kontrolnych przez funkcjonariuszy, pojazd stał się widoczny w systemie SENT. Zgłoszony zatem do rejestru SENT lokalizator był sprawny, skoro zadziałał (po jego uruchomieniu lub poprawieniu przez kierowcę)
w trakcie czynności kontrolnych i pojazd już w czasie kontroli był widoczny w systemie SENT.
Mając na uwadze ustalenia faktyczne co do przewozu paliwa podać należy, że w myśl art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy SENT, przewóz towaru objętego pozycją CN 2710 (m.in. olejów napędowych) podlega systemowi monitorowania drogowego, jeżeli jego objętość przekracza 500 litrów. W przypadku przewozu takiego towaru, rozpoczynającego się na terytorium kraju, podmiot wysyłający jest obowiązany, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy SENT, przed rozpoczęciem przewozu towaru, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. Przewoźnik jest natomiast obowiązany przed rozpoczęciem przewozu uzupełnić zgłoszenie o dane wymienione w art. 5 ust. 4 pkt 1 ustawy SENT. W celu zapewnienia przestrzegania ustawowych obowiązków w zakresie dokonywania, uzupełniania i aktualizacji zgłoszenia; zgodności danych zawartych w zgłoszeniu ze stanem faktycznym; posiadania numeru referencyjnego, dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia dokumentu zastępującego zgłoszenie - sprawowana jest kontrola przewozu towarów. Kontrola obejmuje weryfikację danych zawartych
w dokumentach okazanych przez kierującego oraz dokonanie oględzin towaru w tym pobranie próbek. Kontrole przeprowadzają funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej,
a także P., Straży Granicznej, inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego.
W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości kontrolujący sporządza protokół.
Zgodnie z art. 10a ust. 1 ustawy SENT przewoźnik w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Ponadto, w świetle postanowień art. 10a ust. 2 tej ustawy, przewoźnik jest obowiązany wyposażyć środek transportu, o którym mowa w ust. 1, w lokalizator. Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli dane geolokalizacyjne środka transportu są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji. Stosownie zaś do art. 22 ust. 2a ww. ustawy w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości [...] zł.
Zdaniem Sądu w świetle postanowień przywołanego art. 10a ust. 1 ustawy SENT przewoźnik powinien zapewnić przekazywanie danych geolokalizacyjnych środka transportu przez całą trasę przewozu. Tymczasem z ustaleń dokonanych przez kontrolujących, w wyniku kontroli zgłoszenia przewozu objętego zgłoszeniem SENT
(o wskazanym numerze SENT[...]), stwierdzono brak przekazu lokalizacji pojazdu do czasu rozpoczęcia kontroli. Tym samym przewoźnik nie zapewnił na całej trasie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu przewożącego towar podlegający obowiązkowi zgłoszenia w systemie SENT. Przy czym chodzi o przekazywanie aktualnych danych geolokalizacycjnych środka transportu "objętego tym zgłoszeniem". Stąd uprawnione jest stanowisko Dyrektora, że nie zasługuje na uwzględnienie żądanie przeprowadzenia dowodu z danych lokalizujących telefon kierowcy, albowiem Strona wprawdzie miała dostęp do lokalizacji swojego środka transportu w wykupionym przez siebie systemie fmsolutions.pl, jednakże dane te nie zostały udostępnione organom Krajowej Administracji Skarbowej. Strona skarżąca nie podważyła też ustalenia organu, że przedstawiony przez nią zrzut ekranu z dostępnego jej systemu fmsolutions.pl przedstawia informację dotyczącą m.in. Sent Geo, ale tylko wycinek dotyczący lokalizacji pojazdów w dniu [...] grudnia 2019 r., w godz. od 13:34 do 13:43.
W konsekwencji powyższego nie budzi wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie do czasu rozpoczęcia czynności kontrolnych przez funkcjonariuszy, pojazd nie był widoczny w systemie. Wobec tych ustaleń z odwołaniem się nie tylko do ww. protokołu, ale i do wydruków rejestrów o lokalizacji pojazdu, świadczących o tym, że rejestr SENT-GEO był sprawny w tym czasie, podobnie jak lokalizator, bowiem po rozpoczęciu kontroli pojazd był widoczny w tym systemie, nie zachodziła potrzeba dalszego gromadzenia dowodów, w tym badania wystąpienia bliżej nieokreślonego zdarzenia losowego lub siły wyższej, które wyłączałyby odpowiedzialność Skarżącego. W tym stanie sprawy prawidłowo orzekające organy odczytały i zastosowały przepis art. 10a ust. 1 ustawy. Konsekwencją tego jest w świetle jasnych i niebudzących wątpliwości interpretacyjnych postanowień art. 22 ust. 2a ustawy nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł za nie zapewnienie przekazywania aktualnych danych kontrolowanego pojazdu, pomimo rozpoczęcia nim przewozu paliwa.
Zdaniem Sądu w analizowanej sprawie nie można było przyjąć, że ustalone nieprawidłowości stanowią drobne, nieistotne błędy wobec legalnego transportu, nie działania w szarej strefie, a które nie powinny wiązać się z nałożeniem ww. kary pieniężnej. Podkreślić należy, że stwierdzenie niedopełnienia obowiązków z art. 10a ust. 1 skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości [...] zł i organ nie działa tu
w ramach uznania administracyjnego, nie może też wymierzyć kary w niższej wysokości, ustawodawca nie wyposażył organu w prawo do jej miarkowania, jak w przypadku innych regulacji np. art. 119zzj § 1 O.p. (kara pieniężna), art. 262 § 1 (kara porządkowa) O.p. [...] jednak ustawodawca w art. 22 ust. 3 postanowił, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-2a, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Stosownie do tego ostatniego przepisu organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie: 1) nie stanowi pomocy publicznej albo 2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo 3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4.
W ocenie tut. Sądu nie budzi zastrzeżeń stanowisko Dyrektora dotyczące braku podstaw do odstąpienia od nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej. Zgodzić się należy, że zwolnienie z kary jest uzasadnione w sytuacjach szczególnych, na które strona np. nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania. O istnieniu ważnego interesu przewoźnika, uprawiającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Przy czym użycie słowa "ważny" podkreśla raczej wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na tenże interes, a nie powszechność (por. wyrok WSA z dnia 8 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 572/18).
W tym kontekście nie budzi wątpliwości dokonana przez organ ocena sytuacji majątkowej, ekonomicznej Skarżącego przedstawiona na s. 10-13 zaskarżonej decyzji.
I tak organ trafnie podał, że wystąpienie przesłanki ważnego interesu przewoźnika wiąże się z istnieniem po jego stronie szczególnych powodów, w konsekwencji których żądanie pełnej i terminowej zapłaty kary może zachwiać podstawami jego egzystencji i osób od niego zależnych. Jest to zatem całokształt okoliczności dotyczący sytuacji przewoźnika, w szczególności sytuacji materialnej, finansowej. Podkreślić należy, że Naczelnik K.-P. Urzędu Celno-Skarbowego w T. postanowieniem z [...] października 2019 r. (w uzasadnieniu decyzji omyłkowo wskazano 2020 r.) wezwał Stronę do przedstawienia szczegółowych informacji i dokumentów świadczących
o ewentualnym istnieniu ważnego interesu Przewoźnika lub ważnego interesu publicznego uzasadniającego odstąpienie przez organ od nałożenia kary pieniężnej. Jednocześnie wskazano warunki w przypadku ubiegania się o pomoc de minimis. Powyższe postanowienie doręczono Stronie w dniu [...] października 2019 r. W piśmie
z [...] grudnia 2019 r. Skarżący odpowiedział, że z uwagi na brak możliwości kontroli przez niego przekazywanych danych lokalizacyjnych, których wysyłka obsługiwana jest przez zewnętrzną firmę, do naruszenia ustawy nie doszło. Tym samym nie wskazał okoliczności i nie przedłożył dowodów, które usprawiedliwiałyby odstąpienie od nałożenia kary. Jednocześnie organ ustalił, że Skarżący nie zalega z opłatą składek na ubezpieczenie społeczne, nie ma zaległości podatkowych i aktualnie organ egzekucyjny nie prowadzi wobec Strony postępowań egzekucyjnych. Za 2018 r. Skarżący złożył zeznanie roczne PIT-36L o wysokości osiągniętego dochodu, w którym wykazał dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości [...] zł. Ponadto złożył zeznanie roczne PIT-36 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za rok 2018, w którym wykazał: dochód z emerytur - rent krajowych w wysokości [...] zł, dochód
z działalności wykonywanej osobiście w wysokości [...] zł, dochód z najmu lub dzierżawy w wysokości: [...] zł. Rację ma organ, że te dane nie przemawiają za istnieniem przesłanki ważnego interesu Skarżącego. Brak natomiast aktywności Skarżącego w zakresie przedstawienia choćby jego sytuacji ekonomicznej oraz uwzględniając powyższe dane – nie podważone skutecznie przez Skarżącego – uprawniały organ do wniosku o braku podstaw do stwierdzenia zaistnienia przesłanki ważnego interesu. Odstąpienie od wymierzenia ww. kary pieniężnej kolidowałoby także z interesem Skarbu Państwa. W tym kontekście organ odniósł się do tego zagadnienia
w zaskarżonej decyzji. Podał jak rozumie pojęcie interes publiczny, odwołał się do celu ustawy. Nie znalazł takich wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, które przemawiałyby w niniejszej sprawie za odstąpieniem od nałożenia kary. Okoliczność, że Skarżący przewozi towar w ramach legalnego obrotu paliwem, nie oznacza automatycznie wystąpienia przesłanki interesu publicznego przemawiającej za odstąpieniem od nałożenia kary. Przyjęcie tej argumentacji Skarżącego powodowałoby, że zawsze gdy wykazany jest przewóz i obrót legalny, to kara automatycznie nie byłaby stosowana, pomimo niedopełnienia obowiązków z ustawy SENT. Nie bez znaczenia dla sprawy jest też okoliczność, że Skarżący wykonuje przewozy drogowe z użyciem zgłoszeń do systemu SENT od 2017 r., a zatem nie był to przewóz w początkowej fazie działalności. Jak podał organ, a czego Skarżący nie kwestionuje, do dnia [...] marca
2020 r. uczestniczył w [...] przewozach drogowych jako nadawca, przewoźnik lub odbiorca. Nie budzi zatem wątpliwości, że posiada duże doświadczenie w stosowaniu przepisów o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. Co więcej przedmiotowa kara nie jest pierwszą nałożoną na Skarżącego. Wcześniej były prowadzone kontrole, które także stwierdzały naruszenie ustawy SENT i nakładane były kary. Niniejsza sprawa jest zatem konsekwencją niewypełnienia kolejny raz obowiązków w zakresie zapewnienia monitorowania pojazdu w systemie SENT. W tej sytuacji nie narusza prawa zawarta w decyzji ocena co do braku także przesłanki interesu publicznego.
Zdaniem Sądu nieuprawniony też jest zarzut skargi naruszenia art. 121, art. 122, art. 191 O.p. w zw. z art. 119zzk O.p. w zw. z art. 189e i art. 189f § 1 i 2 k.p.a. Podnieść należy, że art. 119zzk O.p. stanowi, iż w zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale do nakładania kary pieniężnej stosuje się przepisy działu IVA Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym kontekście Skarżący odwołuje się do art. 189e k.p.a. ("W przypadku gdy do naruszenia prawa doszło wskutek działania siły wyższej, strona nie podlega ukaraniu.") oraz art. 189f (określa przypadki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej). Odnosząc się do tego Sąd podkreśla, że ustawa SENT zawiera własne uregulowania w przedmiocie kary pieniężnej, w tym dotyczące odstąpienia od jej nałożenia - art. 22 ust. 3. Nie budzi zatem wątpliwości, że regulacje ustawy SENT są przepisami odrębnymi i szczególnymi w stosunku do przepisów k.p.a. Potwierdza to także treść art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. stanowiąc, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wówczas działu IVa k.p.a. w tym zakresie nie stosuje się.
Nie narusza także prawa okoliczność, że zaskarżona decyzja została wydana 26 marca 2020 r., a zatem w okresie zagrożenia epidemicznego, tj. po 14 marca 2020 r. Zauważyć należy, że w dacie wydania decyzji nie obowiązywały przepisy ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.
z 2020 r. poz. 568). Ustawa ta weszła w życie 31 marca 2020 r. Na podstawie art. 15zzs ust. 1 ww. ustawy w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w:
1) postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych,
2) postępowaniach egzekucyjnych,
3) postępowaniach karnych,
4) postępowaniach karnych skarbowych,
5) postępowaniach w sprawach o wykroczenia,
6) postępowaniach administracyjnych,
7) postępowaniach i kontrolach prowadzonych na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa,
8) kontrolach celno-skarbowych,
9) postępowaniach w sprawach, o których mowa w art. 15f ust. 9 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 847 i 1495 oraz z 2020r. poz. 284),
10) innych postępowaniach prowadzonych na podstawie ustaw
- nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.
W konsekwencji organ nie mógł w dacie wydania decyzji ([...] marca 2020 r.) stosować przepisów ustawy nieuchwalonej oraz nieobowiązującej i tym samym wtrzymać wydanie i wysłanie decyzji. Decyzja została doręczona [...] kwietnia 2020 r., zaś Skarżący reprezentowany przez profesjonalnych pełnomocników wniósł skargę. Nie doszło zatem do ograniczenia prawa do obrony. Dodać też należy, że postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. (doręczonym [...] marca 2020 r.) organ wyznaczył siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Termin siedmiodniowy upłynął z dniem [...] marca 2020 r., a zatem przed [...] marca 2020 r., od kiedy to obowiązywał już stan zagrożenia epidemicznego. W okresie zatem przed 14 marca
2020 r. upłynął termin do złożenia wyjaśnień. Nie było zatem przeszkód, aby Skarżący wypowiedział się w sprawie zebranego materiału dowodowego, czego nie uczynił. Trafnie Dyrektor powołuje się na art. 15zzs ust. 7 ww. ustawy, zgodnie z którym czynności dokonane w okresie, o którym mowa w ust. 1, w postępowaniach i kontrolach, o których mowa w ust. 1, są skuteczne. Zatem wydanie i wysłanie zaskarżonej decyzji w dniu [...] marca 2020 r. należy uznać za czynność skuteczną i nie naruszającą prawa.
Odnosząc się natomiast do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy przede wszystkim wskazać, że orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak istotnego z perspektywy tego przepisu uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja
2009 r., sygn. akt I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek
z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę
i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji
i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.
Zawarty natomiast w treści skargi wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Podnieść należy, że Skarżący nie podał żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji dotyczących jego sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Z treści wniosku nie wynika jakie aktualnie dochody osiąga, jakim majątkiem dysponuje oraz jakie ponosi koszty. Wniosek sprowadza się w zasadzie do przytoczenia treści przepisu, jego wyjaśnień oraz ogólnych stwierdzeń o zasadności uwzględnienia wniosku Skarżącego. Reasumując, w ocenie Sądu, Skarżący nie wykazał istnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Bez przedstawienia stosownych dokumentów potwierdzających istnienie przesłanek "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, natomiast na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
s.T.Wójcik s.A.Olesińska s.H.Adamczewska-Wasilewicz