I SA/Bd 279/22

I SA/Bd 279/22 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2022-06-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Halina Adamczewska-Wasilewicz
Jarosław Szulc /przewodniczący/
Urszula Wiśniewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6561
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
III FZ 589/22 - Postanowienie NSA z 2022-12-07
Skarżony organ
Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1170
art 7 ust 1 pkt 1
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie: sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Antoniuk po rozpoznaniu na rozprawie zdalnej w dniu 21 czerwca 2022r. sprawy ze skargi C. S. P. S.A. w I. na interpretację Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną interpretację, 2. zasądza od organu Burmistrza Miasta i Gminy na rzecz strony skarżącej C. S. P. S.A. w I. kwotę 697,00 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Spółka C. S. [...] S.A. w J. ("Skarżąca", "Spółka", "Strona") wystąpiła do Burmistrza Miasta i Gminy z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie podatku od nieruchomości w celu uzyskania wiążącego stanowiska w zakresie zwolnienia od podatku od nieruchomości gruntów, budynków oraz budowli wchodzących w skład infrastruktury kolejowej na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm., dalej: "u.p.o.l."). Spółka podała, że umową z dnia [...] r. oddała w dzierżawę na rzecz C. C. sp. z o. o. grunty pod tory kolejowe wchodzące w skład bocznicy z przeznaczeniem na działalność związaną z obsługą transportu kolejowego. Zaznaczyła, że licencjonowany przewoźnik kolejowy - C. C. sp. z o. o. posiadający licencje przewoźnika kolejowego wydane przez Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego w zakresie przewozów kolejowych rzeczy oraz w zakresie świadczenia usług trakcyjnych, wykonuje usługi w zakresie czynności spedycyjnych na bocznicy, a obsługa bocznicy przez przewoźnika kolejowego C. C. sp. z o. o. dokonywana jest zgodnie z planami podstawiania i zabierania wagonów na bocznicę i z bocznicy, w oparciu o Regulamin. W konsekwencji, nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa infrastruktura kolejowa jest wykorzystywana przez licencjonowanego przewoźnika kolejowego - wykonuje on na niej bowiem przejazdy w celu dostarczania i odbierania towarów - i tym samym spełnia ona również druga przesłankę umożliwiającą zwolnienie na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. od dnia [...] r. do dnia [...] r., tj. jest udostępniana licencjonowanemu przewoźnikowi kolejowemu.
Przedstawiając stan faktyczny spółka zadała pytania:
1. Czy w stanie prawnym obowiązującym od dnia [...] r. do dnia [...] r. znajdujące się w posiadaniu spółki grunty oraz budowle stanowiące elementy infrastruktury kolejowej wymienione w załączniku nr [...] do ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 1984 ze zm., dalej: "u.t.k.") podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.?
2. Czy w stanie prawnym obowiązującym od dnia [...] r. do dnia [...] r. zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podlegają należące do spółki grunty rozumiane jako całe działki ewidencyjne, przez które przechodzą tory wchodzące w skład bocznicy?
Zdaniem Spółki, w stanie prawnym obowiązującym od dnia [...] r. do dnia [...] r. znajdujące się w jej posiadaniu grunty oraz budowle stanowiące elementy infrastruktury kolejowej wymienione w załączniku nr [...] do u.t.k. spełniają obie przesłanki konieczne do objęcia zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., tj.: stanowią infrastrukturę kolejową w myśl przepisów u.t.k. oraz są udostępnianie licencjonowanemu przewoźnikowi kolejowemu (pkt 1). Ponadto, w stanie prawnym obowiązującym od dnia [...] r. do dnia [...] r. zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. powinny podlegać należące do spółki grunty rozumiane jako całe działki ewidencyjne przez które przechodzą tory wchodzące w skład bocznicy (pkt 2).
Interpretacją indywidualną Burmistrz Miasta i Gminy uznał stanowisko wnioskodawcy zawarte w pkt 1 wniosku za prawidłowe w części tj., że w stanie prawnym obowiązującym od dnia [...] r. do dnia [...] r. znajdujące się w posiadaniu spółki grunty oraz budowle stanowiące elementy infrastruktury kolejowej wymienione w załączniku nr [...] do u.t.k. spełniają obie przesłanki konieczne do objęcia zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., tj. za wyjątkiem działek ewidencyjnych nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], i nr [...] stanowią infrastrukturę kolejową w myśl przepisów u.t.k. oraz są udostępnianie licencjonowanemu przewoźnikom kolejowemu. Organ ponadto uznał stanowisko wnioskodawcy zawarte w pkt 2 wniosku za prawidłowe w części, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia [...]. do dnia [...]. zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. powinny podlegać należące do spółki grunty rozumiane jako całe działki ewidencyjne przez które przechodzą tory wchodzące w skład bocznicy, za wyjątkiem działek ewidencyjnych nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], i nr [...].
W uzasadnieniu organ podał, że umowa dzierżawy pomiędzy wnioskodawcą,
a licencjonowanym przewoźnikiem kolejowym - C. C. sp. z o. o zawarta została dnia [...]. zatem jakikolwiek obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstał zgadnie z treścią art. 6 ust. 1 u.p.o.l. od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, czyli z dniem [...] r., zatem dopiero od tego dnia zachodzą okoliczności stosowania zwolnienia o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Organ podatkowy podał, że nie kwestionuje przy tym przekazanej przez spółkę licencji. Fakt posiadania licencji przez C. C. sp. z o. o. nie budzi wątpliwości. Wnioskodawca jednocześnie przekazał wykaz budynków i budowli posadowionych na działkach wskazanych we wniosku jako tych, których zwolnienia z podatku wnioskowana interpretacja podatkowa miałaby dotyczyć. Analiza przedstawionego stanu faktycznego w kontekście zadanych pytań i przedstawionego przez spółkę stanowiska pozwala na stwierdzenie, że w części organ podatkowy przychyla się do stanowiska spółki.
Organ w tym zakresie stwierdził, że nie wszystkie działki wymienione w załączonych i opisanych przez spółkę dokumentach będą podlegały zwolnieniu na podstawie art. 7 ust. 1 u.p.o.l. Zakład C. S. [...] S.A w J. jest zakładem rozległym zajmującym łącznie ok 830.777,85 m2. Na terenie zakładu zlokalizowane są liczne budynki i budowle niezbędne w procesie produkcyjnym. Także konieczna jest bogata infrastruktura kolejowa. Nie można jednak przyjmować, że duże działki ewidencyjne jak: działka nr [...] o powierzchni [...] m2, działka nr [...] o powierzchni [...] m2, działka nr [...] o powierzchni [...] m2, działka nr [...] o powierzchni [...] m2, działka nr [...] o powierzchni [...] m2, działka nr [...] o powierzchni [...] m2, zajęte są pod infrastrukturę kolejową. Na ww. działkach, stanowiących 1/3 całkowitej powierzchni wnioskodawcy zlokalizowane są liczne budynki i budowle stanowiące istotną, zasadniczą infrastrukturę produkcyjną wnioskodawcy, bez istnienia której całkowicie wykluczona jest jakakolwiek działalność gospodarcza będąca podstawą produkcji na terenie zakładu. Wobec braku możliwości wyodrębnienia infrastruktury kolejowej na ww. działkach ewidencyjnych przez organ podatkowy, nie jest możliwe udzielenie pozytywnej odpowiedzi na pytania.
Organ w tym zakresie wskazał, że przedłożona przez spółkę umowa dzierżawy dotyczy gruntów pod tory kolejowe stanowiące bocznicę kolejową zlokalizowaną na działkach ewidencyjnych tak wymienionych we wniosku o indywidualną interpretację prawa podatkowego jak też i na działkach pozostających poza wnioskiem (Dz. nr [...] i 1/83). Na większości działek wymienionych we wniosku poza infrastrukturą kolejową posadowione są liczne inne obiekty (budynki, budowle) które takiej infrastruktury kolejowej nie stanowią. Wobec jednak faktu, że działki takie nie są duże, a wyodrębnienie z nich infrastruktury kolejowej nie jest celowe, organ akceptuje stanowisko wnioskodawcy. Jednakże w odniesieniu do dużych działek ewidencyjnych nr [...] o powierzchni [...] m2, nr [...] o powierzchni [...] m2, nr [...] o powierzchni [...] m2, nr [...] o powierzchni [...] m2, nr [...] o powierzchni [...] m2 i nr [...] o powierzchni [...] m2, na których zlokalizowane są budynki i budowle stanowiące istotną część zakładu produkcyjnego wnioskodawcy niezbędną w realizowanej przez spółkę działalności gospodarczej - niezbędnych w ciągu produkcyjnym, a nie będące przedmiotem dzierżawy, brak jest podstaw do uznania wniosku za zasługujący na uwzględnienie. Tylko wyodrębnienie z ww. działek, działek będących faktycznie zajętych jedynie pod infrastrukturę kolejową pozwoliłoby na zastosowanie w stosunku do hipotetycznie wyodrębnionych działek art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w brzmieniu wg stanu prawnego, którego dotyczy wniosek.
W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej interpretacji zarzucając naruszenie prawa materialnego przez dokonanie błędnej wykładni art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od dnia [...]. do dnia [...]. - w związku z art. 4 pkt 1 u.t.k. przez uznanie, że infrastruktura kolejowa należąca do spółki była udostępniana licencjonowanemu przewoźnikowi kolejowemu od dnia [...]. a w konsekwencji w okresie od [...]. do dnia [...]. nie podlega zwolnieniu z podatku od nieruchomości na mocy przedmiotowego przepisu, oraz dokonanie błędnej wykładni art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od dnia [...] r. do dnia [...] r. w związku z art. 4 pkt 1 u.t.k. przez uznanie, że zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie podlegają wszystkie należące do spółki grunty rozumiane jako całe działki ewidencyjne, na których zlokalizowana jest infrastruktura kolejowa udostępniana licencjonowanemu przewoźnikowi kolejowemu.
Zdaniem Skarżącej, do uznania, że dana infrastruktura kolejowa jest na gruncie u.p.o.l. udostępniana, a co za tym idzie podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. wystarczy fakt, że jest ona eksploatowana przez licencjonowanego przewoźnika kolejowego. W konsekwencji organ podatkowy dokonał błędnej wykładni art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. w brzmieniu od [...] r. do [...] r. uznając, że przesłanka udostępniania infrastruktury kolejowej licencjonowanemu przewoźnikowi kolejowemu ogranicza się jedynie do zawarcia umowy dzierżawy gruntów pod torami kolejowymi z licencjonowanym przewoźnikiem kolejowym, co doprowadziło do błędnego wniosku, iż Infrastruktura kolejowa należąca do spółki w okresie od [...] r. do dnia [...] r. nie była udostępniana licencjonowanemu przewoźnikowi kolejowemu i tym samym w tymże okresie nie podlega zwolnieniu z podatku od nieruchomości. W ocenie Strony, w stanie prawnym obowiązującym od dnia [...] r. do [...] r. zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podlegać powinny wszystkie należące do spółki grunty rozumiane jako całe działki ewidencyjne przez które przechodzą tory wchodzące w skład bocznicy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:
Na wstępie należy podać, że skarga została rozpoznana na rozprawie odmiejscowionej (zdalnej) w rozumieniu art. 15zzs(4) ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu.
Na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2022r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137) stanowiąc w art. 1, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania lub dopuszczenia się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej jedynie w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi i wskazanych w niej podstaw prawnych.
Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie.
Spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Zagadnienie to było rozstrzygane przez sądy administracyjne m.in. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 2 sierpnia 2018 r. sygn. akt I SA/Ke 199/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 13 września 2018r. o sygn. akt I SA/Gl 814/18, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 31 stycznia 2019r. sygn. akt II FSK 3032/18, w wyroku z dnia 22 grudnia 2020r. sygn. akt II FSK 2167/18. W poniższych rozważaniach Sąd posłuży się przedstawioną przez wskazane sądy argumentacją, którą skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.
Zdaniem Sądu, analiza regulacji prawnych, tj. treści art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym od dnia [...] r.) prowadzi do wniosku, że stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej interpretacji jest nieprawidłowe.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która:
a) jest udostępniana przewoźnikom kolejowym lub
b) jest wykorzystywana do przewozu osób, lub
c) tworzy linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm.
Powyższy przepis wskazuje, że zwolnieniu podlegają elementy infrastruktury kolejowej, które muszą spełniać co najmniej jeden z trzech warunków wymienionych wyżej. Ustawodawca wprowadził w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. zwolnienie określonej grupy gruntów, budynków i budowli z podatku od nieruchomości przez ich przynależność do infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie kolejowym.
Sąd uznaje za zasadne zauważyć, iż w stanie prawnym przed 2017 r. ze zwolnienia z podatku od nieruchomości nie mogły korzystać bocznice kolejowe (budowle) ani zajęte pod nimi grunty. Nowelizacja u.p.o.l. wprowadzona ustawą z dnia 16 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o transporcie kolejowym oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1923) wprowadziła w zakresie zwolnienia z art. 7 u.p.o.l. istotne zmiany: nadano nowe brzmienie m.in. definicjom infrastruktury kolejowej, drogi kolejowej, linii kolejowej oraz bocznicy kolejowej (art. 1 pkt 4 ustawy nowelizującej) oraz art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. (art. 2 ustawy nowelizującej). Istota tych zmian sprowadzała się do zaliczenia bocznicy kolejowej do infrastruktury kolejowej (i co do tego elementu między stronami brak sporu) oraz uznania użytkownika bocznicy kolejowej za zarządcę tej infrastruktury (por. uzasadnienie projektu ustawy Sejm RP VIII kadencji, druk nr [...]). Zmiany te, stosownie do art. 21 pkt 3 ustawy nowelizującej, miały zastosowanie od dnia [...] r. i rozszerzyły zakres wspomnianego zwolnienia, słusznie zatem Strona skarżąca podnosi jako istotny argument właśnie fakt dokonania nowelizacji art. 7 ust. 1 u.p.o.l. i jej zakres.
Zdaniem Sądu wykładnia zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. dokonana przez organ w zaskarżonym akcie jest nieprawidłowa. Niesporne jest w orzecznictwie i literaturze przedmiotu, iż przepisy określające zwolnienia od podatku nie powinny być poddawane wykładni rozszerzającej, ani zawężającej i co do zasady powinna być stosowana wykładania literalna. Tymczasem w niniejszej sprawie dokonano wykładni zawężającej omawianego przepisu (ograniczającej - wbrew literalnemu brzmieniu przepisu, zakres zwolnienia). Analiza stanowiska zaprezentowanego w interpretacji wskazuje, iż Burmistrz uzależnia kwestię udostępnienia należącej do Spółki infrastruktury kolejowej od faktu przekazania gruntów licencjonowanemu przewoźnikowi kolejowemu na podstawie umowy dzierżawy. Odnosząc się do poglądu przedstawionego w Interpretacji, jak słusznie wskazano w skardze, zaznaczyć należy, że w ustawach podatkowych brak jest definicji terminu "udostępnianie infrastruktury kolejowej". Przesłankę tę, jak jednolicie wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych, należy interpretować literalnie, w oparciu o gramatyczne brzmienie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., uwzględniając przyjęte w języku polskim znaczenie słowa "udostępnia". Taka interpretacja prowadzi zaś do uznania, że dla spełnienia wskazanego warunek wystarczy, że infrastruktura kolejowa jest faktycznie wykorzystywana przez licencjonowanego przewoźnika kolejowego. Zgodnie bowiem z definicją zawartą w słowniku języka polskiego PWN udostępnianie polega na ułatwieniu kontaktu z czymś lub umożliwieniu korzystania z czegoś.
Mając na uwadze powyższe, Sąd w pełni akceptuje stanowisko Spółki, że do uznania, iż dana infrastruktura kolejowa jest na gruncie u.p.o.l. udostępniana, a co za tym idzie podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. wystarczy fakt, że jest ona faktycznie eksploatowana przez licencjonowanego przewoźnika kolejowego. Podane bowiem we wniosku o wydanie zaskarżonej interpretacji prawa podatkowego okoliczności wskazują na udostępnianie infrastruktury kolejowej w - potocznym rozumieniu wyrażenia "udostępniać" - przewoźnikowi kolejowemu. Zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym, licencjonowany przewoźnik kolejowy - C. C. Sp. z o. o. posiadający licencje przewoźnika kolejowego wydane przez Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego w zakresie przewozów kolejowych rzeczy (numer licencji: [...]) oraz w zakresie świadczenia usług trakcyjnych numer licencji: [...]\ w okresie od dnia [...]. do dnia [...]. wykonywał usługi w zakresie czynności spedycyjnych na Bocznicy. Co więcej, zaznaczyć należy, że obsługa Bocznicy przez przewoźnika kolejowego C. C. Sp. z o.o. w tymże okresie dokonywana była zgodnie z planami podstawiania i zabierania wagonów na Bocznicę i z Bocznicy, w oparciu o Regulamin, którego zasadnicze postanowienia w tym zakresie zacytowano we wniosku o wydanie interpretacji. Ponadto jak wynika z wniosku świadectwo bezpieczeństwa Bocznicy sporządzone przez Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego tj. nr [...] obowiązujące w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. wydane zostało dla użytkownika Bocznicy, czyli dla C. C. Sp. z o.o. Dokument ten stanowi przedłużenie świadectwa bezpieczeństwa nr [...] obowiązującego w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r., które zostało wydane dla użytkownika bocznicy kolejowej T. Sp. z o.o., którego następcą prawnym jest C. C. Sp. z o.o. Powyższe niewątpliwie wskazuje na to, iż w okresie od [...] r. do [...] r. C. C. Sp. z o. o. - będący licencjonowanym przewoźnikiem kolejowym - użytkował Bocznicę, co w ocenie Sądu jednoznacznie potwierdza, iż przesłanka udostępniania infrastruktury kolejowej przewoźnikom kolejowym została spełniona w całym analizowanym okresie. Ponadto, wbrew stanowisku organu, z przepisów u.p.o.l. oraz u.t.k nie wynika, iż przesłanka udostępniania infrastruktury kolejowej przewoźnikom kolejowym ogranicza się jedynie do sytuacji, w której zawarta zostanie stosowna umowa, w tym w szczególności umowa dotycząca dzierżawy gruntów pod torami kolejowymi pomiędzy właścicielem tejże infrastruktury a licencjonowanym przewoźnikiem kolejowym.
W konsekwencji, zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa infrastruktura kolejowa w okresie od [...] r. do [...] r. była wykorzystywana przez licencjonowanego przewoźnika kolejowego - wykonywał on na niej bowiem przejazdy w celu dostarczania i odbierania towarów - i tym samym spełnia ona również druga przesłankę umożliwiająca zwolnienie na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. tj. w tymże okresie była udostępniana licencjonowanemu przewoźnikowi kolejowemu.
Nie zasługuje również na aprobatę stanowisko organu w kwestii objęcia zwolnieniem tylko części działek tj. tych faktycznie zajętych pod infrastrukturę kolejową. Powołany wyżej przepis art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. (w odniesieniu do przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego, który wiąże organ interpretacyjny i sąd rozpoznający skargę) stanowi, że składniki majątku Skarżącej dla objęcia zwolnieniem z podatku od nieruchomości muszą spełniać dwie przesłanki: stanowić grunt, budynek lub budowlę wchodzącą w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu ustawy o transporcie kolejowym i jednocześnie infrastruktura ta musi być udostępniana przewoźnikom kolejowym.
W ramach pierwszej z wymienionych przesłanek omawiany przepis jednoznacznie odsyła do ustawy o transporcie kolejowym. Stosownie do art. 4 ust. 1 u.t.k. przez infrastrukturę kolejową należy rozumieć elementy określone w załączniku nr 1 do tej ustawy. Z kolei załącznik ten wskazuje, że w skład infrastruktury kolejowej wchodzą m.in. tory kolejowe, w tym rozjazdy i skrzyżowania torów, wchodzące w ich skład szyny, szyny żłobkowe, kierownice, odbojnice, prowadnice, zwrotnice, krzyżownice i inne elementy rozjazdów, podkłady kolejowe i przytwierdzenia, drobne elementy nawierzchni kolejowej, podsypka w tym tłuczeń i piasek (pkt 1); urządzenia sterowania ruchem kolejowym, w tym urządzenia zabezpieczające, sygnalizacyjne i łącznościowe na szlaku (pkt 5) oraz grunty, oznaczone jako działki ewidencyjne, na których znajdują się elementy wymienione w pkt 1-11 (pkt 12). Elementy te wchodzą w skład infrastruktury kolejowej, pod warunkiem że tworzą część linii kolejowej, bocznicy kolejowej lub innej drogi kolejowej, lub są przeznaczone do zarządzania nimi, obsługi przewozu osób lub rzeczy, lub ich utrzymania.
Pierwszy ze wskazanych warunków omawianego zwolnienia podatkowego został spełniony, gdyż wymienione w opisie stanu faktycznego grunty, budynki i budowle wchodzą w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu wskazanych przepisów o transporcie kolejowym. Równocześnie należało zgodzić się ze Skarżącą, iż zwolnieniu na gruncie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podlega powierzchnia całej działki ewidencyjnej, nawet jeżeli tylko w części jest zajęta przez infrastrukturę kolejową. W odniesieniu do gruntów, które miałyby podlegać przedmiotowemu zwolnieniu ustawodawca nie odniósł się do sposobu klasyfikacji gruntów w ewidencji gruntów i budynków. Trafnie Strona podając swoje stanowisko w sprawie zwróciła uwagę, że z treści przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. wykreślono zapis, że zwolniona jest tylko część gruntów, która jest faktycznie zajęta przez elementy infrastruktury kolejowej. Z tego względu przez infrastrukturę kolejową należy rozumieć całą działkę ewidencyjną, na której znajdują się elementy infrastruktury kolejowej, bez względu na sposób zakwalifikowania jej w ewidencji. Na podstawie tego przepisu w brzmieniu obowiązującym od [...]. przedmiotowemu zwolnieniu podlega cała działka ewidencyjna, na której znajdują się budowle i budynki infrastruktury kolejowej, a nie tylko te części, które zostały faktycznie zajęte pod budowle infrastruktury kolejowej. Stanowisko to jest uprawnione z uwagi na jednoznaczne wskazanie w tym przepisie gruntów jako przedmiotu zwolnienia oraz rezygnacja z warunku zajęcia tych gruntów pod budowle infrastruktury kolejowe. Odmienne odczytanie tego przepisu przedstawione w zaskarżonej interpretacji przeczyłoby istocie zmiany wprowadzonej w noweli z [...]. W konsekwencji trafnie w skardze wywiedziono, że na podstawie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. zwolnieniu podatkowemu podlegają grunty rozumiane jako całe działki ewidencyjne, na których znajdują się budynki i budowle infrastruktury kolejowej wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która jest udostępniana przewoźnikom kolejowym.
Sąd podziela pogląd WSA we Wrocławiu (zob. wyrok z dnia 25 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SA/Wr 124/18), że przedmiotowe zwolnienie to swoista zachęta dla właścicieli bocznic kolejowych do wykorzystywania transportu kolejowego w swojej działalności, co ma przełożyć się na bardziej od samochodowego ekologiczną formę transportu oraz wzmocnienie rynku przewozów kolejowych w Polsce.
Wobec stwierdzenia naruszenia przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200, w związku z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz.1687).