I SA/BD 273/05

I SA/Bd 273/05 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2005-07-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-05-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Izabela Najda-Ossowska
Leszek Kleczkowski
Zdzisław Pietrasik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 128
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Zdzisław Pietrasik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Leszek Kleczkowski, sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska, Protokolant Anna Krenz, po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi Leszka G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług oddala skargę
Uzasadnienie
I SA/Bd 273/05
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2004 r. Nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B., na podstawie art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) umorzył postępowanie wszczęte na wniosek Leszka G. z dnia [...] 2004 r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiące czerwiec, październik, grudzień 2000 r., sierpień, wrzesień, październik 2001 r. oraz styczeń 2002 r. w łącznej wysokości 331.527,00 złotych wraz z należnymi odsetkami.
Uzasadniając decyzję organ I instancji stwierdził, iż w tym samym przedmiocie prowadzone było już postępowanie w okresie wcześniejszym, tj. na wniosek skarżącego Leszka G. z dnia [...] 2002 r. W następstwie złożenia przez skarżącego w/w wniosku wydana została przez [...] Urząd Skarbowy w B. decyzja z dnia [...] 2002 r. Nr [...] odmawiająca stwierdzenia przedmiotowej nadpłaty, którą Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia [...] 2002 r. nr [...] utrzymała w mocy. Decyzja Izby Skarbowej w B. nie została przez skarżącego zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W dniu [...] 2004 r. do [...] Urzędu Skarbowego w B. wpłynął kolejny wniosek skarżącego o stwierdzenie nadpłaty podatku VAT w kwocie 331.527,00 złotych.
Po przeanalizowaniu przez organ pierwszej instancji przedmiotu postępowania wszczętego wnioskiem z dnia [...] 2004 r. stwierdzono tożsamość sprawy, jak z wniosku z dnia [...] 2002 r. przyjmując, że w obu przypadkach występuje ten sam podmiot, sprawa dotyczy tego samego przedmiotu i tego samego stanu faktycznego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy.
Wobec powyższego postanowieniem z dnia [...] 2004 r. nr [...] organ podatkowy wezwał skarżącego do sprecyzowania wniosku poprzez wskazanie trybu wzruszenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej z dnia [...] 2002 r., Nr [...]. W odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia [...] 2004 r. skarżący podkreślił, że nie wnosi o rozpatrzenie sprawy w trybie nadzwyczajnym wzruszenia decyzji ostatecznej i jednocześnie ponowił wniosek o stwierdzenia nadpłaty powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 18 lutego 2000 r. sygn. akt III S.A. 398/99.
W świetle powyższych okoliczności Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego
w B. decyzją z dnia [...] 2004 r., Nr [...] umorzył postępowanie z uwagi na okoliczność, iż merytoryczne rozstrzygnięcie wniosku z dnia [...] 2004 r. oznaczałoby wydanie decyzji w sprawie, która została poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną.
Od powyższej decyzji skarżący w dniu [...] 2004 r. złożył odwołanie, którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości powtarzając argumenty zawarte w jego piśmie z dnia [...] 2004 r. oraz przywołując wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r., sygn. akt K 45/01.
Dyrektor Izby Skarbowej w B. po przeanalizowaniu zgromadzonego
w sprawie materiału dowodowego oraz ustosunkowując się do argumentów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu stwierdził, że wydanie w przedmiotowej sprawie nowej decyzji, bez wzruszenia decyzji ostatecznej w sposób określony przepisami Ordynacji podatkowej, spowodowałby skutki określone w art. 247 § 1 pkt 4 tejże ustawy, tj. powstałaby przesłanka stwierdzenia nieważności późniejszej decyzji. Wobec powyższego decyzją z dnia [...] 2005 r., Nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Niezgadzając się z takim rozstrzygnięciem skarżący za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w B. w ustawowym terminie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Leszek G. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w odwołaniu twierdząc wbrew ustaleniom organu podatkowego, iż doszło w przedmiotowej sprawie do zmiany stanu faktycznego i według jego oceny nie można mówić o tożsamości spraw.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie wywodząc podobnie jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skargę należało uznać za nieuzasadnioną. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada prawomocności (art. 16 Kpa). Postępowanie podatkowe jest szczególnym rodzajem postępowania administracyjnego a zatem również w odniesieniu do tego postępowania zasada prawomocności znajduje w pełni zastosowanie. W odniesieniu do postępowania podatkowego została określona w art. 128 ordynacji podatkowej. Zasada prawomocności ( art. 16 Kpa i art. 128 O.p.) polega na tym, że ostateczne (prawomocne) decyzje administracyjne (podatkowe) tak długo pozostają w obrocie prawnym wywierając stosowne skutki prawne w stosunku do organów, stron i osób trzecich jak długo nie zostaną wyeliminowane z obrotu w sposób przewidziany prawem. Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu [...] 2002 r., wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług, za miesiące: czerwiec, październik, grudzień 2000 r., oraz sierpień, wrzesień i październik 2001 r., oraz styczeń 2002 r., w łącznej kwocie 331 527 zł.
Wszczęte tym wnioskiem postępowanie zostało zakończone ostateczną (prawomocną) decyzją Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2002 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzje [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] 2002 r., nr [...] odmawiającej stwierdzenia nadpłaty i jej zwrotu w podatku od towarów i usług za w/w okresy rozliczeniowe. Mimo prawidłowego pouczenia w/w decyzja ostateczna nie została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Biorąc pod uwagę zasadę prawomocności, o której wspomniano na wstępie, organy podatkowe nie mogły merytorycznie orzekać w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług w kwocie 331 527 zł za w/w okresy rozliczeniowe albowiem istniała w obrocie prawnym ostateczna decyzja Izby Skarbowej, którą merytorycznie rozstrzygnięto kwestie nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiące czerwiec, październik, grudzień 2000 r., sierpień, wrzesień, październik 2001 r., oraz styczeń 2002 r.
Ewentualne prowadzenie postępowania w tym zakresie i jego decyzyjne merytoryczne zakończenie byłoby obciążone wadą nieważności o której mowa w art. 247 § 1 pkt 4 O.p.
Wbrew twierdzeniom skarżącego, zmiana orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego co do dopuszczalności postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku VAT w związku z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r. sygn. K45/01 nie może stanowić podstawy do merytorycznego rozpoznania wniosku o stwierdzeniu nadpłaty w sytuacji gdy w obrocie prawnym istnieje ostateczna decyzja odmawiająca stwierdzenia tejże nadpłaty. Powyższe okoliczności w ocenie Sądu dawały organom podatkowym w pełni uzasadnioną podstawę do przyjęcia, że prowadzone w sprawie nadpłaty postępowanie było bezprzedmiotowe a w konsekwencji do jego umorzenia na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznając, że zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia prawa na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 e. , Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi (Dz.U. 153 poz 1270 z poź. Zm.). skargę jako nieuzasadnioną oddalił.