I SA/BD 270/23

I SA/Bd 270/23 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2023-10-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Halina Adamczewska-Wasilewicz /przewodniczący/
Tomasz Wójcik /sprawozdawca/
Urszula Wiśniewska
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska - Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 października 2023 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 15 marca 2023 r., nr SKO-4231/294/22 w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości na 2021 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy na rzecz E. G. kwotę 387 zł (słownie: trzysta osiemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Prezydent M. B. decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. orzekł w sprawie ustalenia wymiaru podatku dla E. G. (dalej także Skarżący) od nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] na 2021 r. w wysokości [...] zł.
Po rozpatrzeniu odwołania, SKO (dalej także: SKO, Kolegium, organ) decyzją z dnia [...] października 2021 r. utrzymało w mocy zaskarżona decyzję.
W wyniku skargi Skarżącego wyrokiem z dnia 15 marca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy sygn. akt I SA/Bd 888/21 uchylił zaskarżoną decyzję.
Po ponownej analizie akt sprawy, SKO decyzją z dnia [...] lipca 2022 r. uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę organowi I instancji celem ponownego rozpatrzenia. Przyczyną uchylenia była konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części zgodnie z wyrokiem sądu.
Decyzją z dnia [...] października 2022 r. Prezydent M. B. ponownie orzekł w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] na 2021 r. w kwocie [...]zł.
Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2023 r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podał, że istotą sporu jest kwestia zasadności opodatkowania budynku o powierzchni 65,49 m2 i zastosowania stawki dla "pozostałych" budynków (8,37zł/m2), jak uczynił to organ podatkowy, gdy zdaniem Skarżącego powinna być zastosowana stawka przewidziana dla budynków "mieszkalnych" (0,85 zł/m2). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należało poczynić stosowne ustalenia faktyczne wskazujące jednoznacznie, które zapisy ewidencji gruntów i dlaczego przyjmuje się dla celów zastosowania danej stawki podatkowej. Zdaniem SKO organ pierwszej instancji uzupełnił postępowanie dowodowe, poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i w oparciu o nie dokonał trafnej subsumpcji prawa. Dokonując analizy skutków decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] kwietnia 2020 r. przywołano § 18 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie rodzaju ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2021 r., poz. 1390), w myśl którego przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się wyłącznie zgodnie z zasadami Klasyfikacji Środków Trwałych, a te określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1864). Słusznie zadem zdaniem organu sporny budynek przeznaczony w ewidencji gruntów i budynków jako "pozostały budynek niemieszkalny" podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki jak dla "budynków pozostałych" określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 1452) – dalej: "u.p.o.l.". Z kolei stawka określona w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. ma zastosowanie jedynie do opodatkowania budynku oznaczonego, jako budynek mieszkalny. Przy podjęciu decyzji uwzględniono włączone do akt postępowania jako dowody: kopię protokołu oględzin z dnia [...] kwietnia 2016 r. przedmiotowej nieruchomości położonej B. przy ul. [...], kopię decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] kwietnia 2020 r., zawiadomienie o zmianie danych w ewidencji gruntów i budynków z dnia [...] maja 2020 r. Żaden z wymienionych dowodów nie był kwestionowany przez strony. Organ podkreślił, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostają kwestie sposobu i zakresu użytkowania przez poszczególnych współwłaścicieli nieruchomości. Przy wymiarze podatku dla organu istotne jest jedynie zidentyfikowanie współwłaściciela, a więc podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a nie ustalanie innych paramentów mających wpływ na definitywne obciążenie poszczególnych współwłaścicieli kosztami dotyczącymi nieruchomości (w tym podatkami). Organ podkreślił, że nie może dokonać wymiaru podatku osobno dla każdego ze współwłaścicieli. Reasumując, zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość stanowi m.in. współwłasność, obowiązek podatkowy od tej nieruchomości ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Oznacza to m.in., że każdy ze współwłaścicieli jest zobowiązany do zapłaty całej kwoty podatku obciążającego wspólną nieruchomość.
W skardze do tut. Sądu Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji SKO z dnia [...] marca 2023 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2022 r. zarzucając naruszenie:
1) § 1 pkt 2) lit. a) uchwały nr [...] Rady M. B. z dnia [...] listopada 2020 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz art. 5 ust. 1 pkt 2) lit. a) u.p.o.l. przez pominięcie zastosowania wskazanych przepisów w niniejszej sprawie i tym samym wadliwe pominięcie zastosowania stawki podatku przewidzianej dla budynków mieszkalnych na gruncie błędnych ustaleń obu organów w zakresie ustalenia wysokości podatku co do kwoty 548,15 zł dotyczącej zajmowanego przez Skarżącego budynku z funkcją mieszkalną o powierzchni 65,49 m2 i zastosowaniu tym samym stawki podatku w wysokości 8,37 zł/m2 oraz przyjęciu, że przedmiotowy budynek stanowi "budynek pozostały" w rozumieniu przepisów o podatku od nieruchomości, tj. ustalenie funkcji budynku niezgodnie ze stanem faktycznym i wbrew wpisowi w ewidencji budynków uwzględniającemu wprost mieszkalną funkcję budynku Skarżącego;
2) § 1 pkt 2) lit. e) uchwały nr [...] Rady M. B. z dnia [...] listopada 2020 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz art. 5 ust. 1 pkt 2) lit. e) u.p.o.l. przez nieuprawnione zastosowanie wymienionych przepisów na gruncie wadliwej kwalifikacji zajmowanego przez Skarżącego budynku z funkcją mieszkalną o powierzchni 65,49 m2 i zastosowaniu tym samym stawki 8,37 zł/m2 oraz przyjęciu, że przedmiotowy budynek stanowi "budynek pozostały" w rozumieniu przepisów o podatku od nieruchomości, a przy tym wbrew wpisowi w ewidencji budynków wskazującemu wprost na mieszkalną funkcję budynku Skarżącego, w sytuacji gdy faktycznie przedmiotowy budynek – zgodnie z wpisem w ewidencji – jest budynkiem mieszkalnym, a zatem winien być opodatkowany według stawki przewidzianej dla budynków mieszkalnych;
3) art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.), tj. zasady in dubio pro tributario przez rozstrzygnięcie wątpliwości w sprawie na niekorzyść podatnika;
4) art. 120, 121 § 1, art. 122, art. 191 w zw. z art. 187 § 1 i art. 210 § 1 pkt 6) i § 4 Ordynacji podatkowej przez niepodjęcie wszystkich możliwych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i oceny prawnej, w szczególności zignorowanie całości wpisu w ewidencji budynków dotyczącego zajmowanej przez Skarżącego nieruchomości – brak w decyzji jakiegokolwiek przekonującego wyjaśnienia, dlaczego przedmiotowy wpis w ewidencji organ odczytuje wyłącznie "do połowy", ignorując jego pełną treść – a w następstwie tego naruszenie zasady prawdy obiektywnej i swobodnej oceny dowodów poprzez pominięcie informacji z ewidencji gruntów w zakresie stwierdzenia mieszkalnej funkcji budynku;
5) art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej przez błędne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy decyzja pierwszoinstancyjna jest oparta na wadliwych ustaleniach faktycznych w zakresie funkcji przedmiotowego budynku i wadliwym uznaniu go za budynek "pozostały", w sytuacji w której budynek posiada również "funkcję mieszkalną" i jest określany w ewidencji gruntów jako "inny budynek mieszkalny jednorodzinny", jak również pominięcie faktu, że przedmiotowy budynek zgodnie z jego funkcją wykorzystywany jest do stałego zamieszkiwania i tym samym stanowi budynek mieszkalny podlegający preferencyjnej stawce opodatkowania;
6) art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) w związku z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przez niezastosowanie się do definicji budynku mieszkalnego określonej w Prawie budowlanym oraz nieuwzględnienie danych z ewidencji gruntów i budynków kwalifikujących jako budynek mieszkalny jednorodzinny budynek określony w treści decyzji pierwszoinstancyjnej jako "budynki pozostałe" o pow. 65,49 m2.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2023 r. uczestnik postępowania A. S. wyraził zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym oraz wniósł o oddalenie skargi przedstawiając jednocześnie swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634) – dalej: jako "p.p.s.a." – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie.
Na wstępie należy podać, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19. Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia [...] sierpnia 2023 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] września 2023 r. (k. 41 akt sądowych). Wcześniej Skarżący został poinformowany także o dostępie do informacji o sprawie w wykazie spraw sądowych e-Wokanda pod wskazanym adresem internetowym oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie w terminie 10 dni od dnia doręczenia pisma. Z prawa tego Skarżący nie skorzystał.
Należy zaznaczyć, że dopuszczalność rozpoznania spraw na posiedzeniach niejawnych w czasie obowiązywania obostrzeń związanych z epidemią COVID-19 była rozważana przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 26 lipca 2022 r., sygn. akt II FSK 1230/21 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – podobnie jak orzeczenia przytaczane w dalszej części uzasadnienia), a wyrażone w nim poglądy tut. Sąd podziela.
Sprawa ta była już przedmiotem rozpoznania przez tut. Sąd, który wyrokiem z dnia 15 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Bd 888/21 uchylił decyzję wydaną przez SKO.
Uchylając poprzednią decyzję Sąd wskazał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie pozwalało stwierdzić, że organ podatkowy po raz drugi rozpoznał sprawę merytorycznie. Ponadto Sąd stwierdził, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO nie wyjaśniło, jak rozumie zapisy w zawiadomieniu o zmianach danych ewidencji gruntów i budynków. Tym samym nie podało, dlaczego zastosowana stawka do spornego budynku jak dla budynków pozostałych jest prawidłowa, a powoływanie się przez stronę na adnotację w zawiadomieniu o zmianach w ewidencji – w tej części, w której zawiera stwierdzenie "budynek mieszkalny jednorodzinny" 1110-klasa budynku wg PKOB, nie ma znaczenia dla sprawy i zastosowania stawki podatkowej. Przy czym Sąd nie zakwestionował utrwalonego w orzecznictwie stanowiska o wiążącym charakterze zapisów w ewidencji gruntów i budynków. Organ odwoławczy, w kontekście podniesionych w odwołaniu zarzutów, nie podał jednak z jakich przyczyn zaakceptował podstawę opodatkowania ustaloną przez organ I instancji i dlaczego wskazywany przez podatnika zapis pod rubryką w wypisie tej ewidencji nie ma żadnego znaczenia dla sprawy opodatkowania.
Na podstawie art. 153 p.p.s.a ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oceniając realizację przez Zakład wskazania co do dalszego postępowania, Sąd uznał, że wskazania wynikające z powyższego wyroku nie zostały przez organ w całości wykonane.
Przedmiotem wniesionej do Sądu skargi jest decyzja SKO w B. z dnia [...] marca 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta M. B. z dnia [...] października 2022 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2021 r.
Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że zaskarżoną decyzję należało uchylić, ponieważ narusza ono prawo w stopniu nakazującym wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Sąd zawarł w swoim wyroku szereg, precyzyjnie określonych wskazań, co do dalszego postępowania przy ponownym rozpoznawaniu sprawy.
Nawiązując do tych wskazań organ obszernie przytoczył treść przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zakresie: elementów konstrukcyjnych podatku od nieruchomości, powstania obowiązku podatkowego oraz terminów płatności podatku. Wskazał również na znaczenie dla rozpoznania sprawy zapisów w ewidencji gruntów i budynków wskazując na art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego powołując w tym zakresie utrwalone poglądy prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym.
W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji SKO przywołało stanowisko przyjęte przez WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 15 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Bd 888/21, którym uchylono poprzednio wydana w sprawie decyzję, a także wskazania do dalszego postępowania przy ponownym rozpoznaniu sprawy.
Odnosząc się natomiast do skutków znajdującej się w aktach sprawy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] kwietnia 2020 r. SKO wskazało, że w tym kontekście należy przywołać § 18 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie "rodzaju ewidencji gruntów i budynków (...), w myśl którego przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się wyłącznie zgodnie z zasadami Klasyfikacji Środków Trwałych" (KŚT), które z kolei zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych, co przesądziło zdaniem organu o prawidłowej klasyfikacji budynku położonego w B. przy ul. [...] i zastosowaniu prawidłowej stawki podatku od nieruchomości.
W ocenie Sądu analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że w dalszym ciągu aktualne pozostają zastrzeżenia co do jego treści sformułowane w powołanym wyżej wyroku z dnia 15 marca 2022 r. Kolegium w istocie rzeczy poprzestało na konkluzji, że Prezydent M. B. ponownie rozpatrując sprawę decyzją z dnia [...] października 2022 r. uzupełnił postępowanie dowodowe, poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i w oparciu o nie dokonał trafnej subsumpcji prawa oraz wskazaniu § 18 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków jako podstawy określenia rodzaju budynku. Powyższe zdaniem Sądu nie powoduje, że organ zrealizował wskazania wynikające z uzasadnienia wyroku z dnia 15 marca 2022 r.
Nadal aktualne pozostaje stanowisko wyrażone w tym wyroku, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że SKO jedynie w sposób bardzo ogólny wskazało, że stan faktyczny został przez organ I instancji prawidłowo ustalony. W ocenie Sądu takie uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej. W szczególności wskazać należy, że organ odwoławczy w ogóle nie przeprowadził własnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.
Należy zauważyć, że Kolegium nie dokonało oceny zapisów decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] kwietnia 2020 r. oraz zawiadomienia o zmianie danych w ewidencji gruntów i budynków z dnia [...] maja 2020 r. Należy przypomnieć, że Sąd poprzednio orzekając w sprawie wskazał m.in., że w wypisie z ewidencji gruntów i budynków w rubryce funkcja budynku/Rodzaj wg. KŚT wskazano: budynek nie określony innym atrybutem FSB/pozostały budynek niemieszkalny. Jednocześnie poniżej tego wpisu zawarto następujący opis: "Ident. budynku: [...], Rok zakończenia bud.: - Klasa wg. PKOB: pozostałe budynki niemieszkalne. Status: wybudowany, Czy wiata: Nie, Dodatkowe informacje: Inne funkcje budynku: Inny budynek mieszkalny jednorodzinny" 1110.tn, "budynek mieszkalny" 110 - rodzaj budynku wg KŚT, "budynek mieszkalny jednorodzinny" 1110 - klasa budynku wg PKOB, Działki dla budynku: [...] Inne funkcje:inny budynek mieszkalny jednorodzinny".
Organ nadal nie odniósł się do tych zapisów. W dalszym ciągu nie wiadomo jakie jest stanowisko i z jakich przyczyn nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko Skarżącego dotyczące zapisów umieszczonych poniżej rubryk w wypisie z ewidencji. Analiza treści uzasadnienia decyzji nie pozwala na poznanie stanowiska i argumentacji organu, bowiem uzasadnienie jest praktycznie przywołaniem szeregu przepisów prawa mniej lub bardziej mających zastosowanie bądź w ogóle niemających zastosowania w sprawie. Zawiera ogólniki, lapidarne konkluzje nie odnosząc się do konkretnego istotnego dowodu w sprawie i nie zawiera żadnych konkretów odnośnie do zarzutu podniesionego już w odwołaniu.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku z dnia 15 marca 2022 r., że uzasadnienie decyzji podatkowej powinno wyczerpująco informować stronę o motywach, którymi kierował się organ załatwiając sprawę, odzwierciedlać tok rozumowania organu, a w szczególności powinno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię zastosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Uzasadnienie faktyczne i prawne jest jednym z niezbędnych elementów decyzji. Proces rozumowania organu, wnioski dotyczące oceny dowodów oraz argumenty przemawiające za przyjęciem określonej opinii, winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji tak, by adresat, a nadto sąd dokonujący kontroli legalności aktu, mieli możliwość zapoznania się nie tylko ze stwierdzeniem organu, ale również z analizą, jaką organ przeprowadził w stosunku do każdego z dowodów i przyczyn, dla których niektóre dowody zostały uznane za wiarygodne, a innym odmówiono wiarygodności. Niezbędne jest też wykazanie, jakie znaczenie dla potrzeb rozstrzyganej sprawy mają dowody wskazane przez organ w uzasadnieniu decyzji. Tylko decyzja spełniająca te kryteria może w pełni realizować zasady ogólne postępowania wyrażające się w prowadzeniu postępowania w sposób budzący zaufanie do organów (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej) oraz przekonywaniu polegającym na wyjaśnieniu stronie zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy załatwianiu sprawy (art. 124 Ordynacji podatkowej). Innymi słowy decyzja, którą otrzymuje strona, powinna być pełna, tzn. powinna w swoim uzasadnieniu dawać kompletną informację co do tego, jakie elementy zadecydowały o takim określeniu praw lub obowiązków strony, które wyrażono w rozstrzygnięciu. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja SKO powyższych kryteriów nie spełnia, można wręcz stwierdzić, że jest praktycznie zacytowaniem przepisów prawa. Przywołanie przepisów mających zastosowanie w sprawie jest konieczne, niemniej uzasadnienie decyzji nie może sprowadzać się wyłącznie do tego elementu i ogólnych tez.
W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie pozwala stwierdzić, że organ podatkowy po raz drugi rozpoznał sprawę merytorycznie. Przede wszystkim Kolegium nie dokonało oceny zapisów w zawiadomieniu o zmianach danych ewidencji gruntów i budynków i opartych na nich zarzutów formułowanych przez Skarżącego. Należy zauważyć, że także w jego części dotyczącej stanu po dokonaniu zmian znajdują się zapisy: "budynek mieszkalny" 110 - rodzaj budynku wg KŚT, "budynek mieszkalny jednorodzinny 1110-klasa budynku wg PKOB". Nie wyjaśniono w dalszym ciągu powodów, dla których nie mają znaczenia dla sprawy, w tym zastosowania przyjętej stawki podatkowej, zwłaszcza w sytuacji, gdy powyższe zapisy odnoszą się m.in. do stosownego grupowania według Klasyfikacji Środków Trwałych, czyli klasyfikacji na którą wskazał sam organ w kontekście przepisu § 18 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Jednocześnie Sąd konsekwentnie podkreśla, że nie kwestionuje utrwalonego już w orzecznictwie stanowiska o wiążącym charakterze zapisów w ewidencji gruntów i budynków. Kolegium, w kontekście podniesionych w odwołaniu zarzutów, nie podał jednak z jakich przyczyn zaakceptował podstawę opodatkowania ustaloną przez organ I instancji.
Wobec powyższego Sąd stwierdził, że doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej.
Podkreślić jednocześnie należy, że w związku z powyższym, mając na względzie charakter dostrzeżonych uchybień, Sąd uznał, że na obecnym etapie przedwczesnym jest odniesienie się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego. Dotyczy to także podstaw i zasadności zastosowanej stawki opodatkowania podatkiem od nieruchomości w odniesieniu do spornego budynku. Zagadnienie to nadal wymaga oceny organy odwoławczego. Podobnie, jako przedwczesne należałoby uznać odniesienie się do argumentacji zaprezentowanej w piśmie procesowym uczestnika postępowania, A. S. z dnia [...] sierpnia 2023 r.
W ponownie prowadzonym postępowaniu organy uwzględnią poczynione przez Sąd wskazania i oceny prawne. Przede wszystkim zaś Kolegium zobowiązane będzie do przedstawienia swojego stanowiska w prawidłowym, wyczerpującym uzasadnieniu decyzji, spełniającym standard przewidziany przywołanymi wyżej przepisami art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, odzwierciedlającym dokonanie samodzielnych ustaleń stanu faktycznego, oceny zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego oraz zawierającym wyjaśnienie podstawy prawnej wydanej decyzji ze wskazaniem znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów z odniesieniem powyższego do podniesionych w odwołaniu zarzutów.
Z przedstawionych wyżej powodów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania postanowiono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2, art. 209 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935).
T. Wójcik H. Adamczewska-Wasilewicz U. Wiśniewska