I SA/BD 241/24

I SA/Bd 241/24 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2024-05-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Joanna Ziołek /sprawozdawca/
Leszek Kleczkowski
Urszula Wiśniewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2015 poz 187
par. 13zzc
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji  Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie sędzia WSA Leszek Kleczkowski asesor WSA Joanna Ziołek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 maja 2024 r. sprawy ze skargi P. A. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu z dnia 15 lutego 2024 r. nr BDSPB02-44/2024 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy oddala skargę
Uzasadnienie
I SA/Bd 241/24
UZASADNIENIE
Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o. o. w [...] (dalej także jako: "Skarżąca", "[...]") złożyła w dniu [...] października 2023 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej także jako: "ARiMR") w [...] wniosek o udzielenie pomocy finansowej dla podmiotu prowadzącego działalność w zakresie skupu zbóż lub obrotu zbożami do zakupionej kukurydzy niepoddanej procesowi suszenia. Do wniosku zostały załączone dwie faktury VAT: z dnia [...] października 2022 r. potwierdzająca zakup 1.125 t kukurydzy mokrej oraz z dnia [...] listopada 2022 r. potwierdzająca zakup 49.500 t kukurydzy mokrej. Jednocześnie Skarżąca w treści tego wniosku oświadczyła, że po dniu [...] marca 2023 r. nie dokonała sprzedaży kukurydzy.
Z uwagi na złożenie zdaniem organu I instancji wniosku niepotwierdzającego sprzedaż zakupionej kukurydzy mokrej, pracownik organu przeprowadził rozmowę telefoniczną z L. S. – prokurentem Spółki celem wyjaśnienia prawidłowości wypełnienia przedmiotowego wniosku. Podczas tej rozmowy prokurent potwierdziła prawidłowość wypełnionego wniosku wyjaśniając, że zakupiona kukurydza nie została sprzedana, lecz przeznaczona na skarmianie zwierząt należących do przedsiębiorstwa.
Mając na względzie powyższe ustalenia organu Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] w dniu [...] grudnia 2023 r. wydał decyzję o odmowie przyznania pomocy uzasadniając rozstrzygnięcie brakiem spełnienia obligatoryjnego warunku przyznania pomocy tj. sprzedaży zakupionej kukurydzy.
Spółka złożyła odwołanie z dnia [...] stycznia 2024 r. od decyzji organu I instancji, do którego załączyła korektę wniosku o udzielenie pomocy finansowej sporządzoną [...] stycznia 2024 r. Skarżąca w korekcie wniosku oświadczyła, że po dniu [...] marca 2023 r. dokonała sprzedaży kukurydzy w ilości 1.100 ton. Do korekty wniosku załączyła fotokopię faktury z dnia [...] grudnia 2023 r., w której wskazano jako przedmiot transakcji sprzedaż kukurydzy mokrej o wartości [...] zł netto.
Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T. decyzją z dnia [...] kwietnia 2024 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ podał, że przepisy regulujące udzielenie pomocy finansowej dla podmiotu prowadzącego działalność w zakresie skupu zbóż lub obrotu zbożami do zakupionej kukurydzy niepoddanej procesowi suszenia, zostały zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia [...] stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2015 r. poz. 187 ze zm.; dalej także jako: "Rozporządzenie"). Organ wskazał, na treść przepisu § 13zzc ust. 5 Rozporządzenia argumentując, że do złożonego wniosku pomocowego Spółka nie załączyła faktur dokumentujących sprzedaż kukurydzy po dniu [...] marca 2023 r. wobec czego nie został spełniony obligatoryjny warunek sprzedaży kukurydzy we wskazanym przepisami prawa terminie. Powyższe skutkowało odmową przyznania wnioskowanej pomocy.
Organ podkreślił, że wydając rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych, organy związane są obowiązującymi przepisami prawa. Przywołane powyżej Rozporządzenie określa warunki, jakie muszą zostać spełnione w celu uzyskania pomocy finansowej dla podmiotu prowadzącego działalność w zakresie skupu zbóż lub obrotu zbożami do zakupionej kukurydzy niepoddanej procesowi suszenia. Przepisy Rozporządzenia nie pozostawiają przy tym organom ARiMR żadnej swobody decyzyjnej co do podejmowanych rozstrzygnięć w tym sensie, że nie przewidują możliwości uznaniowego traktowania poszczególnych przypadków, nawet w sytuacjach nadzwyczajnych. Natomiast obowiązkiem rolnika ubiegającego się o dany rodzaj płatności jest zapoznanie się z podstawowymi wymogami, przypisanymi dla danej płatności. Należy podkreślić, że wymogi te zostały dookreślone w Rozporządzeniu, będącym źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Akty takiego prawa są ogólnie dostępne, a ponadto organy ARiMR udzielają szczegółowych informacji o wymogach danego programu pomocowego poszczególnym producentom na ich wniosek. Stosownie do powyższego, zdaniem organu to Spółka winna zapoznać się z podstawowymi przepisami prawa w zakresie płatności, o którą się ubiega, a co za tym idzie to na beneficjencie spoczywa odpowiedzialność za prawidłowość i rzetelność w zakresie spełnienia wymogów koniecznych dla przyznania wnioskowanej pomocy. Skutki działań i zaniedbań w tym zakresie obciążają Spółkę jako podmiot, od którego wniosek pochodzi. Jednocześnie w ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw do przypisania jakiegokolwiek zaniedbania organowi I instancji, który rozstrzygnął sprawę na podstawie poprawnie złożonego przez Spółkę wniosku o przyznanie płatności oraz w oparciu o dołączone do wniosku kopie faktur. W ramach postępowania odwoławczego Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T. dokonał weryfikacji całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, na podstawie którego rozstrzygnięto o odmowie przyznania pomocy w zaskarżonej decyzji.
Organ podał, że w niniejszej sprawy wątpliwości organów ARiMR nie budził fakt, że Skarżącej nie przysługiwała pomoc finansowa dla podmiotu prowadzącego działalność w zakresie skupu zbóż lub obrotu zbożami do zakupionej kukurydzy niepoddanej procesowi suszenia. Organ wyjaśnił, że Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie pomocy finansowej dla podmiotu prowadzącego działalność w zakresie skupu zbóż lub obrotu zbożami do zakupionej kukurydzy niepoddanej procesowi suszenia, do którego dołączyła dwie faktury zakupu kukurydzy mokrej. W treści złożonego wniosku pomocowego Spółka oświadczyła, że sprzedaż kukurydzy dokonana przez Skarżącą po dniu [...] marca 2023 r. wynosi "0" ton. Oświadczone to opatrzone zostało własnoręcznym podpisem prokurenta Spółki. Spójny z powyższym pozostał fakt niedołączenia przez Spółkę do wniosku pomocowego kopii faktur VAT lub ich duplikatów potwierdzających sprzedaż kukurydzy po dniu [...] marca 2023 r.
W odniesieniu do przedłożonej wraz z odwołaniem korekty wniosku o udzielenie pomocy finansowej oraz fotokopii faktury z dnia [...] grudnia 2023 r. potwierdzającej sprzedaż kukurydzy mokrej w ilości 1.100 t organ wskazał, iż stosownie do § 13 zzc ust. 3a Rozporządzenia wniosek, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, składa się raz do dnia [...] października 2023 r. Skoro zatem wniosek pomocowy oraz wskazane przepisami prawa załączniki w postaci kopii faktur VAT lub ich duplikatów potwierdzających m. in sprzedaż kukurydzy winny być złożone do właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę podmiotu Biura Powiatowego ARiMR do dnia [...] października 2023 r., to organy nie mają możliwości uznania w sprawie fotokopii faktury sprzedaży datowanej na dzień [...] grudnia 2023 r. Organ zwrócił ponadto uwagę, iż w treści faktury z dnia [...] grudnia 2023 r. wskazano, iż dotyczy ona sprzedaży kukurydzy mokrej. Wobec wskazanego zapisu osobną pozostawałaby zatem kwestia oceny czy jest to ta sama kukurydza mokra, którą Skarżąca zakupiła w dniach [...] listopada 2022 r. i [...] października 2022 r., i po ponad roku w dniu [...] grudnia 2023 r. sprzedała ją nadal jako kukurydzę mokrą, czy jest to jednak kukurydza mokra pochodząca ze zbiorów plonów z roku 2023.
W skardze do tut. Sądu Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o rozważenie uchylenia w całości również decyzji organu I instancji. Zarzuciła naruszenie:
- art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775; dalej także jako: "k.p.a.") przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, podczas gdy zaskarżona decyzja organu I instancji powinna zostać uchylona w całości i przekazana do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji;
- art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 10a ust. 1 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 9 maja 2008 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 1199; dalej także jako: "u.a.r.i.m.r.") przez brak wezwania Skarżącej do uzupełnienia braków formalnych wniosku w wyznaczonym terminie;
- art. 54 § 1 k.p.a. w zw. z art. 55 § 1 k.p.a. przez uznanie, że rozmowa telefoniczna przeprowadzona przez pracownika organu stanowiła wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku;
- art. 10a ust. 1a pkt 2 u.a.r.i.m.r. przez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego;
- art. 10a ust. 1a pkt 4 u.a.r.i.m.r. przez niezapewnienie czynnego udziału Skarżącej w każdym stadium postępowania, pomimo odpowiedniego żądania złożonego przez Skarżącą;
- § 13zze ust. 4 pkt 4 lit. b) w zw. z § 13zzc ust. 5 pkt 2 Rozporządzenia przez błędną wykładnię przepisów polegającą na uznaniu, że sprzedaż kukurydzy mogła nastąpić wyłącznie od dnia [...] marca 2023 r. do dnia [...] października 2023 r., podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów powinna prowadzić do uznania, iż okres możliwej sprzedaży nie jest w żaden sposób ograniczony żadną datą końcową, przez co sprzedaż powinna nastąpić jedynie po dniu [...] marca 2023 r.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje.
Sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: "p.p.s.a.") – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując kontroli w podanym zakresie Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W konsekwencji skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Niesporne w sprawie było, że Skarżąca zakupiła mokrą kukurydzę w październiku i listopadzie 2022 r. Sporne było natomiast to czy na podstawie złożonych przez Skarżącą oświadczeń (we wniosku z dnia [...] października 2023 r. oraz w korekcie wniosku z dnia [...] stycznia 2024 r.) Spółce należy się pomoc na podstawie §13zzc Rozporządzenia.
W ocenie Sądu w zaistniałym sporze rację należy przyznać organom.
Zgodnie z § 13zzc ust. 1 Rozporządzenia w 2023 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, podmiotowi prowadzącemu działalność w zakresie skupu zbóż lub obrotu zbożami:
1) będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu;
2) który nabył od dnia 15 września 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. od producenta rolnego będącego producentem kukurydzy, któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, kukurydzę, która nie została poddana procesowi suszenia, zwaną dalej "mokrą kukurydzą";
3) który poniósł dodatkowe koszty w wyniku braku stabilizacji na rynku kukurydzy spowodowanej agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy.
Z kolei, stosownie do § 13zzc ust. 5 Rozporządzenia do wniosku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, dołącza się kopie faktur VAT lub ich duplikaty potwierdzające:
1) nabycie mokrej kukurydzy od dnia 15 września 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r.;
2) sprzedaż kukurydzy po dniu 15 marca 2023 r.
Stosownie do § 13zzc ust. 3a. Rozporządzenia wniosek, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, składa się raz do dnia 30 października 2023 r.
Zgodnie zaś z § 13zzc ust. 7 Rozporządzenia wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, ustala się jako iloczyn stawki pomocy i liczby ton mokrej kukurydzy nabytej od dnia 15 września 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r., która nie może być większa od iloczynu liczby ton kukurydzy sprzedanej po dniu 15 marca 2023 r. i współczynnika 1,25.
W ocenie Sądu analiza powyżej wskazanych przepisów prawa wskazuje na to, że co do zasady udzielenie pomocy finansowej na podstawie § 13zzc przysługiwało podmiotowi wnioskującemu o udzielenie takiej pomocy odnośnie do liczby ton mokrej kukurydzy nabytej od dnia 15 września 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r., a następnie sprzedanej w okresie: "po dniu 15 marca 2023 r." ale "do 30 października 2023 r." Przy rekonstruowaniu normy prawnej wynikającej z § 13zzc Rozporządzenia należy bowiem mieć na uwadze zakaz wykładni per non est, zgodnie z którym żadnego fragmentu tekstu prawnego nie wolno traktować tak, jakby był on zbędny.
W związku z powyższym trudno zgodzić się ze Skarżącą jakoby okres możliwej sprzedaży kukurydzy nie był w żaden sposób ograniczony datą końcową, skoro z § 13zzc ust. 3a Rozporządzenia wynika wprost, że wniosek, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, składa się raz do dnia 30 października 2023 r. We wniosku tym zaś w części VIII pkt 2) należało złożyć oświadczenie o ilości sprzedanej po dniu 15 marca 2023 r. kukurydzy. Tym samym, w ocenie Sądu, data 30 października 2023 r. stanowi datę zamykającą okres dokonywania sprzedaży kukurydzy, co do której możliwe było złożenie wniosku o udzielenie pomocy finansowej.
Zdaniem Sądu regulacja prawna § 13zzc ust. 3a wskazuje na to, że termin na złożenie wniosku o udzielenie pomocy finansowej jest terminem nieprzekraczalnym. Termin ten ma charakter materialnoprawny, którego upływ powoduje wygaśnięcie prawa do skutecznego złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej. Skutkiem upływu terminu materialnego jest wygaśnięcie prawa podmiotowego lub niemożność jego realizacji. Termin taki ogranicza w czasie możliwość dochodzenia (lub innej realizacji) prawa podmiotowego. Jak wskazuje się w doktrynie "uchybienie terminu materialnego wywołuje skutek prawny wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnym. W takim przypadku stosunek materialnoprawny nie może być nawiązany, nie ma zatem przedmiotu postępowania administracyjnego, postępowanie nie może być wszczęte, a wszczęte jako bezprzedmiotowe, podlega umorzeniu" (vide: B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wydanie 9, wyd. C.H. Beck, str. 336) (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 grudnia 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 584/22). Z tego względu materialny charakter terminu do złożenia wniosku o udzielenie pomocy powoduje, że w realiach kontrolowanej sprawy za prawnie skuteczny i podlegający rozpoznaniu przez organy należało uznać wniosek złożony przez Skarżącą w dniu 30 października 2023 r. Podkreślenia wymaga, że do tego dnia Skarżąca złożyła wyłącznie jeden wniosek o udzielenie pomocy finansowej, w którym oświadczyła, iż po dniu 15 marca 2023 r. sprzedała 0 ton kukurydzy (por. część VIII pkt 2) wniosku na k. 5 akt administracyjnych).
Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, w stanie faktycznym sprawy organy prawidłowo przyjęły, iż do wyliczenia wysokości pomocy przysługującej Spółce na podstawie wniosku złożonego w dniu 30 października 2023 r. należało przyjąć dane podane przez Spółkę, przy czym wobec wskazania, że Spółka po dniu 15 marca 2023 r. sprzedała 0 ton kukurydzy, wysokość pomocy przysługującej Skarżącej wynosiła 0 zł. Wysokość pomocy – stosownie do § 13zzc ust. 7 Rozporządzenia - obliczona została jako iloczyn różnych zmiennych oraz podanej wartości 0 ton sprzedanej kukurydzy.
Reasumując, w ocenie Sądu, wydając zaskarżoną decyzję organ w sposób prawidłowy zinterpretował przepisy mające zastosowanie w sprawie oraz dokonał prawidłowej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod określoną przez siebie normę prawa.
Nie zasługują, w ocenie Sądu, na uwzględnienie zarzuty skargi zmierzające do podważenia prawidłowości przeprowadzonego przez organy postępowania. Rację należy przyznać organowi odwoławczemu, iż w niniejszej sprawie nie było po stronie organu obowiązku wezwania Skarżącej do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Skarżąca złożyła bowiem wniosek, który zawierał niezbędne załączniki i oświadczenia konieczne do jego rozpoznania. Skarżąca wprost oświadczyła, że sprzedaż kukurydzy dokonana przez nią po dniu 15 marca 2023 r. wynosi 0 ton, a oświadczenie to opatrzone zostało podpisem prokurenta Spółki. Spójny z powyższym był fakt niedołączenia przez Spółkę do wniosku pomocowego kopii faktur VAT lub ich duplikatów potwierdzających sprzedaż kukurydzy po dniu 15 marca 2023 r. W ocenie Sądu organ nie był zobowiązany do wyjaśnienia tego, że Skarżąca równocześnie wnioskowała o pomoc i stwierdziła, że pomoc ta jej nie przysługuje – poprzez złożenie oświadczenia w części VIII pkt 2) wniosku. W ocenie Sądu organ słusznie zauważył, że odpowiedzialność za prawidłowość i rzetelność wniosku odpowiada wyłącznie Skarżąca.
Wbrew zarzutom Skarżącej organy rozpatrzyły zgromadzony materiał dowodowy sprawy, o czym świadczy uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W ocenie Sądu, w rozpoznanej sprawie organy wyczerpująco zebrały materiał dowodowy przydatny do wydania ostatecznej decyzji oraz dokonały wszechstronnej i trafnej jego oceny, a przy tym właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego. Stan faktyczny i prawny sprawy zostały ustalone zgodnie z wymogami zawartymi w k.p.a. z uwzględnieniem ograniczenia wynikającego z art. 10a ust. 1 u.a.r.i.m.r. Przepis ten stanowi, że jeżeli przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy k.p.a., z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79a oraz art. 81. Powyższe oznacza, że zasadniczo w postępowaniu organy ARiMR nie stosują tych przepisów k.p.a., które nakładają na nie obowiązek podejmowania z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. W postępowaniach tych inicjatywa dowodowa pozostawiona jest, co do zasady stronie, co nie wyłącza obowiązku organów wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego na mocy art. 80 k.p.a. Należy przy tym mieć na uwadze, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń.
Tak też jest w niniejszej sprawie. Organy rozważyły całość zebranego materiału dowodowego, odniosły się do wszystkich zgłoszonych przez Skarżącą twierdzeń, a w uzasadnieniu obu rozstrzygnięć szczegółowo wyjaśniły na jakiej podstawie wydały decyzje i czym kierowały się przy ocenie stanu sprawy. Wbrew zarzutowi skargi organ swoje rozstrzygnięcie obszernie uzasadnił, powołując zarówno stosowne fakty, jak i treść przepisów oraz dokonał ich prawidłowej wykładni.
Ponadto w ocenie Sądu niezasadny okazał się zarzut skargi dotyczący niezapewnienia Skarżącej czynnego udziału w sprawie. Stosownie do art. 10a ust. 1a pkt 4) u.a.r.i.m.r. w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wbrew twierdzeniom Spółki w aktach sprawy nie ma żądania Skarżącej w zakresie umożliwienia zajęcia przez Spółkę stanowiska co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Mając na uwadze powyższe, w związku z brakiem naruszenia powołanych w skardze przepisów, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Przedmiotowa sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do brzmienia przepisu art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszonym złożył organ w odpowiedzi na skargę (k. 13 akt sądowych), która została doręczona Spółce w dniu [...] kwietnia 2024 r. (k. 22 akt sądowych). W związku z treścią art. 119 pkt 2 p.p.s.a. zaistniały podstawy do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym.
Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl
J. Ziołek U. Wiśniewska L. Kleczkowski