I SA/Bd 241/19

I SA/Bd 241/19 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2019-07-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2019-04-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Ewa Kruppik-Świetlicka
Teresa Liwacz /przewodniczący/
Urszula Wiśniewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FSK 1556/21 - Wyrok NSA z 2023-01-31
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1785
art 1a ust 1 pkt 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Teresa Liwacz Sędziowie: sędzia WSA Ewa Kruppik – Świetlicka sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2019 r. sprawy ze skargi L. W. – P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2018r. Prezydent G. ustalił L. W. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 rok w wysokości [...] zł za nieruchomości położone w G. przy ul. [...] (łącznie kwota podatku wynosi [...] zł) oraz ul. [...] (łącznie kwota podatku wynosi [...] zł).
W złożonym odwołaniu Strona zarzuciła naruszenie art. 191, art. 122, art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 23019r. poz. 900) – dalej jako: "O.p." a także art. 1a ust. 1 pkt 4 oraz art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 1-3, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit.b i pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm.) - dalej jako: "u.p.o.l.". Strona nie zakwestionowała ustaleń organu odnośnie do opodatkowania nieruchomości położonych w G. przy ul. [...].
Decyzją z dnia [...] marca 2019r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze
utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu na wstępie organ przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie. Dalej podał, że organ podatkowy pierwszej instancji przeprowadził w dniu [...] sierpnia 2018r. oględziny nieruchomości i obiektów budowlanych położonych w G. przy ul. [...]. Zdaniem organu odwoławczego fakt, że z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, iż Strona nie prowadzi działalności gospodarczej, nie przesądza nieposiadaniu przez nią statusu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem organu bowiem zawierane przez Stronę umowy o zarząd nieruchomością jak też i pośrednictwa wskazują, że w rzeczywistości prowadzi ona profesjonalną, komercyjną działalność w zakresie usługowego wynajmu posiadanych nieruchomości. Zatem uprawniony jest wniosek, że tak prowadzona działalność jest działalnością zarobkową, wykonywaną we własnym imieniu i w sposób zorganizowany. Świadczy o tym zawieranie umów o zarząd czy zobowiązanie się do współpracy przy realizacji umowy pośrednictwa.
Organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko organu pierwszej instancji co do oceny skutków umów z dnia [...] stycznia 2018r. o zarządzanie oraz pośrednictwa zawartych z J. I. S.A.
Kolegium podzieliło także stanowisko organu, że pozostałe grunty, na których składowane są zbiorniki, kruszywo, maszyny i inne materiały stanowiące pozostałości po Spółce P. Sp. z o.o. oraz A. P. B., chociaż na dzień przeprowadzenia oględzin nie były wykorzystywane i zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej przez któregokolwiek z najemców, to z pewnością z działalnością gospodarczą są związane. Jak zasadnie ocenił organ, nie stanowią prywatnego majątku Strony, a tym samym powierzchnie gruntów i budynków uwzględnione w umowie pośrednictwa z dnia [...] stycznia 2018r. mające być przedmiotem najmu są już w części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.
Reasumując organ odwoławczy podkreślił, że z poczynionych w toku prowadzonego postępowania ustaleń wynika, iż nieruchomość położona w G. przy ul. [...] D jest wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej przez Spółkę J. I. S.A., firmę R. oraz A. Z.. Pełnomocnik Strony wskazał również, że wcześniej jej część była wykorzystywana do prowadzenia działalności przez P. Sp. z o.o oraz A. P. B.. Niewątpliwie cała nieruchomość (grunty, budynki i budowle) posiada też cechy faktyczne, opisane w protokole oględzin z dnia [...] sierpnia 2018r., pozwalające na wykorzystywanie na cel gospodarczy, bowiem jest wynajmowana przez przedsiębiorców lub oczekuje na wynajem. Cechy faktyczne przedmiotowej nieruchomości powodują zatem, ze może być wykorzystywana (i faktycznie jest) do prowadzenia działalności gospodarczej.
W złożonej do tut. Sądu skardze Strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie:
1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy
- art. 191 O.p. oraz art. 122 i 187 § 1 O.p., a także naruszenia zasady prawdy obiektywnej w wyniku niepodjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niedokonanie samodzielnych ustaleń faktycznych w zakresie braku faktycznego prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej i dokonania dowolnej oceny dowodów poprzez bezzasadne przyjęcie, iż skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usługowego wynajmu posiadanych nieruchomości ze względu na fakt, iż zawiera ona umowy o zarząd nieruchomości i pośrednictwo, pomimo tego, iż część gruntów i budynków nie jest wykorzystywana w jakiejkolwiek działalności gospodarczej, a zawierane przez nią umowy świadczą o zależności od tych podmiotów i powstaniu określonych praw i obowiązków bezpośrednio dla tych podmiotów, co łącznie z niewykorzystywaniem części gruntów i budynków w jakiejkolwiek działalności gospodarczej, a także brakiem prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej i tym samym niedokonywaniem odpisów amortyzacyjnych i niemożliwością zaliczania wydatków dotyczących nieruchomości do kosztów uzyskania przychodów, świadczy o nieprowadzeniu działalności gospodarczej przez skarżącą, nadto zakres prowadzonego najmu i niedysponowanie przedsiębiorstwem w znaczeniu przedmiotowym, jako zorganizowanym zespołem składników niematerialnych, materialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej oraz charakter działań ze względu na zlecanie stosownych usług podmiotom trzecim i ponoszenie w związku z tym kosztów tych usług oraz kosztów utrzymania nieruchomości, skutkuje przyjęciem niepodejmowania ich w celu osiągnięcia dochodu rozumianego jako nadwyżka przychodów nad nakładami - czyli kosztami - tych działań;
- art. 122 i 187 § 1 O.p. , z uwagi na nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy i dowolną ocenę dowodów, co w rezultacie doprowadziło do dowolnego i błędnego uznania, iż jeśli nieruchomość należąca do osoby fizycznej posiada cechy pozwalające na wykorzystywanie jej do prowadzenia działalności gospodarczej, choć przejściowo nie jest wykorzystywana na ten cel, to tym samym jest związana z prowadzoną działalnością gospodarczą, w sytuacji gdy wyłącznie nieruchomość znajdująca się w posiadaniu osoby prawnej będącej przedsiębiorcą podlega opodatkowaniu stawką wynikającą z jego związania z działalnością gospodarczą, nawet jeśli nie jest wykorzystywany do prowadzenia takiej działalności,
- art. 122 i 187 § 1 O.p., z uwagi na nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy i dowolną ocenę dowodów, co w rezultacie doprowadziło do dowolnego i błędnego uznania, iż powierzchnie gruntów i budynków stanowiące przedmiot umowy pośrednictwa są w części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej oraz bezzasadnego wywiedzenia z faktu składowania na nieruchomości skarżącej zbiorników, kruszywa, maszyn i innych materiałów jako pozostałości po byłych najemcach, iż teren, na którym rzeczy te się znajdowały był związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, chociaż w dniu przeprowadzenia oględzin przez organ podatkowy teren ten i pozostałości, które się na nim znajdowały nie były wykorzystywane w jakiejkolwiek działalności gospodarczej, natomiast wyłącznie faktyczne zajęcie przedmiotowego terenu na prowadzenie działalności gospodarczej mogłoby uzasadniać zastosowanie najwyższych stawek podatku od nieruchomości,
2) przepisów prawa materialnego:
- art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4 u.p.o.l. poprzez ich błędną wykładnię polegającą w istocie na przyjęciu, iż w przypadku osób fizycznych sam fakt posiadania nieruchomości jest wystarczający do uznania jej za związaną z działalnością gospodarczą, w przypadku gdy sam fakt posiadania nieruchomości nawet przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą nie jest wystarczający do uznania jej za związaną z działalnością gospodarczą i koniecznym jest ustalenie, czy nieruchomość ta wchodzi w skład przedsiębiorstwa prowadzonego przez tę osobę czy też stanowi jej majątek osobisty, odrębny od majątku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, a o gospodarczym przeznaczeniu nieruchomości może świadczyć ujęcie jej w prowadzonej przez osobę fizyczną ewidencji środków trwałych, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych lub zaliczanie wydatków związanych z korzystaniem z nieruchomości do kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca, a skarżącej nie można uznać za osobę prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie usługowego wynajmu nieruchomości,
- art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4 u.p.o.l. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż fakt posiadania zabudowanych nieruchomości przez skarżącą, a także zawieranie przez nią umów o zarządzanie czy o pośrednictwo wskazuje na prowadzenie przez nią profesjonalnej, komercyjnej działalności w zakresie usługowego wynajmu posiadanych nieruchomości, w sytuacji gdy działalność gospodarczą wyróżniają specyficzne właściwości do których należy zaliczyć profesjonalny charakter, powtarzalność podejmowanych działań, podporządkowanie zasadzie racjonalnego gospodarowania, uczestnictwo w obrocie gospodarczym oraz zarobkowe prowadzenie działalności, jej zorganizowanie i ciągłość, przy czym przyjmuje się, że cechy te muszą wystąpić łącznie, a brak którejkolwiek z nich nie kwalifikuje podmiotu do kategorii przedsiębiorców, natomiast czynności podejmowane przez skarżącą w żadnym zakresie nie świadczą o prowadzeniu przez nią działalności gospodarczej;
- art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4 u.p.o.l., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż budynek, grunt, budowla są związane z prowadzoną przez osobę fizyczną działalnością gospodarczą jeśli mogą być wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej, nawet jeśli przejściowo w tym celu nie są wykorzystywane, przy czym zgodnie z tym przepisem musi istnieć związek przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości z prowadzeniem przez osobę fizyczną działalności gospodarczej;
- art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l. i art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. b i pkt 3 u.p.o.l., poprzez ich zastosowanie do opodatkowania gruntów, budynków i budowli położonych w G. przy ul. [...] i przyjęcie całej powierzchni gruntów i budynków, a także wszelkich budowli jako związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą ze względu na fakt jej prowadzenia przez skarżącą i tym samym opodatkowanie ich według najwyższych stawek podatku od nieruchomości, w sytuacji gdy skarżącej nie sposób uznać za przedsiębiorcę na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a w posiadaniu najemców prowadzących działalność gospodarczą nie znajduje się cały przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości;
- art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l. i art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. b i pkt 3 u.p.o.l., poprzez ich zastosowanie do opodatkowania wszelkich gruntów, budynków i budowli położonych w G. przy ul. [...], w sytuacji gdy nie cały przedmiot opodatkowania jest wykorzystywany do prowadzonej działalności gospodarczej, a wyłącznie przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości znajdujący się w posiadaniu osoby prawnej będącej przedsiębiorcą podlega opodatkowaniu stawką wynikającą z jego związania z działalnością gospodarczą, nawet jeśli nie jest wykorzystywany do prowadzenia takiej działalności.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017r., poz. 2188), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r. poz. 1302 dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył.
Stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy i nie budził wątpliwości Sądu. Poza sporem pozostaje stan (wielkość oraz wartość) gruntów i budynków oraz sposób opodatkowania nieruchomości przy ul. [...]. Spornym przedmiotem opodatkowania była nieruchomość położona w G. przy ul. [...] D tj. działka nr [...], opis użytków: inne tereny zabudowane (Bi) o powierzchni 0.0214 ha, działka nr [...], opis użytków: inne tereny zabudowane (Bi) o powierzchni 1.1590 ha, budynki wg rodzaju KŚT: budynki przemysłowe, liczba kond. nad/pod - 1/0, pow. zabudowy - 192 m2, zbiorniki, silosy i budynki magazyn., liczba kond. nad/pod - 1/0, pow. zabudowy - 78 m2, inne budynki niemieszkalne, liczba kond. nad/pod - 1/0, pow. zabudowy -23 m2, budynki przemysłowe, liczba kond. nad/pod - 1/0, pow. zabudowy - 1.130 m2, budynki przemysłowe, liczba kond. nad/pod - 1/0, pow. zabudowy - 519 m2 . Bezspornie też podatnik - L. W. nie prowadziła działalności gospodarczej.
Spór w sprawie dotyczy opodatkowania nieruchomości przy ul. [...] D w całości stawkami jak dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W ocenie Strony w zaskarżonej decyzji organ bezzasadnie przyjął, że prowadzi ona działalność gospodarczą, bowiem już sam sposób zarządzania nieruchomością, jaki i zlecenie świadczenia stosownych usług podmiotom trzecim a nie wykonywanie ich przez Stronę świadczą o braku prowadzenia przez nią nastawionej na osiągnięcie zysku działalności gospodarczej.
Zdaniem organu pomimo, że L. W. nie prowadzi formalnie działalności gospodarczej, to zawieranie przez stronę umowy o zarząd nieruchomością jak też i pośrednictwa a także pozostawanie nieruchomości w posiadaniu zależnym podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (Spółki J. I. S.A.), uzasadnia zastosowanie do opodatkowania stawki podatku od nieruchomości właściwych dla przedmiotów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Odwołując się do uregulowań prawnych mających zastosowanie w niniejszej sprawie wskazać należy, iż stosownie do art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:
1) grunty;
2) budynki lub ich części;
3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Natomiast w myśl art. 4 ust. 1 ww. ustawy podstawę opodatkowania stanowi:
1) dla gruntów - powierzchnia;
2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;
3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Z kolei powierzchnia użytkowa budynku lub jego części - to powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe (art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l).
Zgodnie zaś z treścią art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, zastrzeżeniem ust. 2a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.
Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż z uwagi na literalne brzmienie powołanego art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w orzecznictwie sądów administracyjnych istniał spór co do tego, czy samo posiadanie przez przedsiębiorcę nieruchomości niemieszkalnej i nieobjętej ww. wyłączeniem jest wystarczające dla opodatkowania jej najwyższą stawką (jak za budynki i grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej), czy też niezbędny jest warunek faktycznego wykorzystywania nieruchomości do działalności gospodarczej. Spór ten został rozstrzygnięty wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie o sygn. akt SK 13/15, w którym stwierdzono, że art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał wskazał, że - zważywszy na ratio stosowania podwyższonej stawki, jaką jest potencjalna możliwość uzyskiwania przychodów z wykorzystania danych nieruchomości - niezbędne jest ustalenie faktycznego sposobu wykorzystania opodatkowanego gruntu czy budynku.
Stąd też w aktualnym orzecznictwie sądowym powszechnie prezentowany jest pogląd - który Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela - że w przypadku podatników będących osobami fizycznymi sam fakt posiadania nieruchomości przez osobę będącą przedsiębiorcą nie jest wystarczający do uznania jej za związaną z działalnością gospodarczą. Konieczne jest ustalenie, czy nieruchomość ta wchodzi w skład przedsiębiorstwa prowadzonego przez tę osobę czy też stanowi jej majątek osobisty, odrębny od majątku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Osoba fizyczna będąca przedsiębiorcą występuje w obrocie w dwojakim charakterze, raz jako osoba "prywatna" (a więc w zakresie swojego majątku osobistego), raz jako przedsiębiorca. Występowanie w tej dwojakiej roli uzasadnia rozróżnienie jej sytuacji prawnopodatkowej na tle u.p.o.l. w zakresie podatku od nieruchomości. Z całą pewnością intencją ustawodawcy nie było w takim przypadku opodatkowanie najwyższą stawką wszelkich jej nieruchomości. A zatem kluczowe znaczenie ma ustalenie, czy nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa podatnika (tak NSA m.in. w wyroku z dnia 8 stycznia 2019 r., sygn. akt II FSK 2549/18). Również w piśmiennictwie wskazuje się, że celem ustawodawcy nie było opodatkowanie wyższymi stawkami podatku od nieruchomości każdej nieruchomości będącej w posiadaniu przedsiębiorcy, lecz jedynie nałożenie obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości w najwyższej stawce na przedsiębiorców, których nieruchomości wchodzą w skład ich przedsiębiorstwa. Tym samym, także i współposiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę nie jest wystarczające do opodatkowania jej wyższą stawką podatku, konieczny jest jeszcze jej bezpośredni (wykonywanie na nieruchomości określonych czynności składających się na działalność gospodarczą) lub pośredni (potencjalna możliwość wykonywania na nieruchomości czynności składających się na działalność gospodarczą, gdy nieruchomość została nabyta pod przyszłe inwestycje gospodarcze) związek z działalnością gospodarczą prowadzoną przez chociażby jednego ze współposiadaczy (zob. L. Etel, Opodatkowanie nieruchomości i obiektów budowlanych będących we współposiadaniu przedsiębiorcy i innego podmiotu, Prawo i Podatki nr 7/2008, s. 21; R. Dowgier i inni, op. cit., s. 235-237).
Podsumowując powyższe uwagi należy stwierdzić, że w przypadku osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą wybór właściwej stawki podatku od nieruchomości (przyjętej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bądź dla nieruchomości o innych funkcjach) powinien zostać poprzedzony ustaleniem, jakie nieruchomości związane są z aktywnością podatnika - przedsiębiorcy, a jakie należą do jego majątku osobistego (w założeniu niezwiązanego z działalnością gospodarczą). Przy czym jak słusznie wskazał organ w zaskarżonej decyzji, z literalnego brzmienia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie wynika aby ustawodawca zawarł wymóg by przedsiębiorcą był podatnik. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 maja 2017r., II FSK 1123/15, wskazał, co pozostaje zbieżne z dotychczasowym orzecznictwem, iż nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l., jeżeli jest posiadana przez osobę działającą w charakterze przedsiębiorcy, tj. jest elementem przedsiębiorstwa lub może być uznana za związaną z tym przedsiębiorstwem, jeśli jest w jakikolwiek sposób wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej (nie jest przy tym objęta podatkiem rolnym albo leśnym) lub biorąc pod uwagę cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej, może być wykorzystana na ten cel. Uznał, że o gospodarczym przeznaczeniu nieruchomości przesądza jej ujęcie w prowadzonej ewidencji środków trwałych, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych czy zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących nieruchomości. Jak stwierdził, nie są to jednak jedyne kryteria decydujące o takiej kwalifikacji gruntu lub budynku. Do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczone winny być również te grunty lub budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej, ale ich cechy oraz rodzaj powodują, że mogą być one wykorzystywane na ten cel. Zaznaczył, że warunków takich nie spełnia nieruchomość (budynek, grunt) przeznaczona na realizację niegospodarczych, osobistych ("prywatnych") celów życiowych osoby fizycznej.
W ocenie Sądu organ analizując treść umowy o zarządzanie (z dnia [...] stycznia 2018r.), prawidłowo ocenił, że mając na uwadze brzmienie art.1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w przedmiotowej sprawie są to nieruchomości będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Skoro Strona oddała nieruchomości w zarząd i są one w posiadaniu zarządzającego lub na podstawie zawartych umów zarządzający oddał je w najem lub dzierżawę, zachodzi sytuacja, w której nieruchomości znajdują się w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.
Sąd w pełni akceptuje także ocenę organów dotyczącą prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej w zakresie usługowego wynajmu posiadanych nieruchomości. Organ wykazał bowiem, że działalność wykonywana przez stronę ma charakter zorganizowany, zarobkowy, wykonywana jest we własnym imieniu i w sposób ciągły. Z poczynionych w toku prowadzonego postępowania ustaleń wynika, że nieruchomość położona w G. przy ul. [...] D jest wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej przez Spółkę J. I. S.A., firmę R. oraz A. ZP. Ponadto jak wynika z akt sprawy, wcześniej jej część była wykorzystywana do prowadzenia działalności przez "P. " Sp. z o.o oraz A. P. B.. Niewątpliwie cała nieruchomość (grunty, budynki i budowle) posiada też cechy faktyczne, opisane w protokole oględzin z dnia [...] sierpnia 2018r., pozwalające na wykorzystywanie na cel gospodarczy, bowiem jest wynajmowana przez przedsiębiorców lub oczekuje na wynajem.
Reasumując organ zasadnie uznał, wbrew podnoszonym zarzutom, że Strona jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą co prowadzi do wniosku, że do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej powinny być zaliczone również i te grunty budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej (oczekujące na najem, dzierżawę), lecz których cechy powodują, że realnie mogą być wykorzystane na ten cel. Strona na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak zasadnie wskazał organ podatkowy działa jak przedsiębiorca, co w konsekwencji wiąże się z opodatkowaniem posiadanych przez nią nieruchomości stawkami jak dla nieruchomości związanymi z działalnością gospodarczą.
W świetle powyższego za bezzasadne Sąd uznał zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Odnosząc się natomiast do naruszenia przepisów prawa procesowego podkreślić należy, że organy działały w niniejszej sprawie na podstawie przepisów prawa (art. 120 O.p.), w toku postępowania podejmowano wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 O.p.), zebrano i w sposób wyczerpujący rozpatrzono cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.), i końcowo na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, oceniono czy dane okoliczności zostały udowodnione (art. 191 O.p.). Dlatego też w ocenie Sądu, organ odwoławczy nie naruszył prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 p.p.s.a.
Mając na względzie powyższe, stosownie do art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.