I SA/Bd 241/04

I SA/Bd 241/04 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2004-07-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-05-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grzegorz Saniewski
Izabela Najda-Ossowska /przewodniczący sprawozdawca/
Teresa Liwacz
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
art. 23 par. 1 i 7
Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Teresa Liwacz, Asesor WSA Grzegorz Saniewski, Protokolant Joanna Szklarska, po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi K.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w T. na rzecz skarżącej kwotę 2.838,30 złotych (dwa tysiące osiemset trzydzieści osiem złotych 30/100) tytułem zwrotu kosztów
Uzasadnienie
I SA/Bd 241/04
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z (...) Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. z (...) uznającą zgłoszenie celne z dnia (...) za nieprawidłowe.
W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na następujące ustalenia faktyczne: działający w imieniu K.K., K.K. zgłosił do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu samochód osobowy marki (...), nr nadwozia (...), załączając rachunek nr (...) z dnia (...), w którym wartość towaru została określona na kwotę (...), deklarację wartości celnej. Dyrektor Urzędu Celnego w T. przyjął zgłoszenie celne albowiem odpowiadało ono wymogom formalnym określonym w art.64 § 1 i 2 kodeksu celnego, a następnie przystąpił do jego weryfikacji polegającej na kontroli załączonych do niego dokumentów, a także przeprowadził rewizję celną.
Mając na uwadze niską wartość towaru wynikającą z rachunku, Dyrektor Urzędu Celnego wystąpił z wnioskiem o zweryfikowanie autentyczności rachunku do niemieckich władz celnych. W odpowiedzi uzyskał informacje, iż przedłożony wraz ze zgłoszeniem celnym rachunek został sfałszowany: zarówno podpis właściciela, jak i stan licznika na nim zamieszczone; potwierdzona natomiast została zgodność ceny sprzedaży w wysokości (...). Wraz z raportem niemiecka administracja celna przekazała potwierdzone kopie znajdujących się w dokumentacji księgowej eksportera: rachunku nr (...) z dnia (...) wystawionego dla K.K. za używany powypadkowy samochód bez zabudowanych części oraz dwa rachunki nr (...) oraz (...) z dnia (...) wystawione dla dwóch innych kupujących, w związku ze sprzedażą części do zabudowy do tego samochodu, wyjaśniając, że rachunki o tych samych numerach-uzupełnione literą dotyczą sprzedaży wymontowanych części zakupionego pojazdu.
Organ celny wskazał, iż Republika Federalna Niemiec-członek Wspólnoty Europejskiej i Rzeczpospolita Polska, związane były postanowieniami Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z drugiej strony. Integralną część. Układu Europejskiego stanowią Protokoły i Załączniki do niego (zał. do Dz. U. Nr I SA/Bd 241/04 11 z 1994r, poz.38). Protokół 6 do Układu Europejskiego zawiera postanowienia o wzajemnej pomocy w sprawach celnych. Zgodnie z nimi, na prośbę władz celnych występujących z wnioskiem, władze proszone o pomoc prowadzą dochodzenia, wykrywają naruszenia ustawodawstwa celnego, dostarczają wszystkie stosowne informacje umożliwiające właściwe stosowanie tego ustawodawstwa. Wyniki dochodzenia przekazywane są w formie dokumentów, uwierzytelnionych kopii dokumentów, sprawozdań i temu podobnych, które zgodnie z art. 11 pkt 2 i 3 Protokołu 6 mogą być wykorzystane w postępowaniu sądowym i administracyjnym wszczętym w wyniku wykrycia nieprzestrzegania przepisów celnych. Informacje i dokumenty uzyskane w powyższy sposób mogą być wykorzystane jako dowody w aktach, sprawozdaniach, zaświadczeniach oraz w postępowaniach prowadzonych przez Strony.
W związku z tym, iż przeprowadzona przez niemiecką administrację celną weryfikacja potwierdziła podejrzenia organu zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie kontroli zgłoszenia celnego i w efekcie Naczelnik Urzędu Celnego w T. wydał decyzję, w której uznał przedmiotowe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru i określił kwotę wynikającą z długu celnego oraz kwoty podatków.
W odwołaniu od tej decyzji Strona domagała się uchylenia decyzji w całości z uwagi na uniemożliwienie jej wypowiedzenia się w kwestii dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji, co skutkowało naruszeniem zasady wyrażonej w art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem odwołującej się, organ niewłaściwie doręczył postanowienie z dnia (...) w trybie, o którym mowa w art.150 Ordynacji podatkowej oraz pominął w postępowaniu pełnomocnika K.K.
Wniosła również o powołanie biegłego z zakresu rzeczoznawstwa samochodowego w celu wydania opinii o rzeczywistym stanie i przebiegu kilometrów przedmiotowego pojazdu, oraz biegłego w celu weryfikacji autentyczności podpisów widniejących na zakwestionowanym rachunku. Odwołująca zwraca uwagę, iż rachunek dostarczony przez niemiecką administrację celną w drodze pomocy prawnej jest niewiarygodny, gdyż stanowi wydruk z komputera, nie opatrzony podpisem stron; samo oświadczenie eksportera nie może stanowić podstawy do zakwestionowania stanu licznika pojazdu.
Strona kwestionuje również zasadność naliczania odsetek wyrównawczych od kwoty długu celnego, powołując jako okoliczność uzasadniającą odstąpienie od pobierania odsetek brak świadomości co do okoliczności zakupu pojazdu.
Rozpoznając odwołanie Dyrektor Izby Celnej w T. wskazał, że zgodnie z art.83 § 3 Kodeksu celnego, jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące procedurę zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe bądź niekompletne dane lub dokumenty organ celny podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane. Przepis art.85 § 1 Kodeksu celnego stanowi, iż należności celne przywozowe są wymagane według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących, przy czym zgodnie z art.23 § 1 wartością celną towaru jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w T. podstawą podważenia wiarygodności rachunku załączonego do zgłoszenia celnego był wynik weryfikacji dokumentu handlowego przeprowadzonej przez administrację celna Niemiec. Nadesłane dokumenty oraz wyjaśnienia potwierdziły, iż wartość celna pojazdu, zadeklarowana w oparciu o sfałszowany dokument zakupu została zniżona. Ponadto z wyjaśnień złożonych przez eksportera oraz danych zawartych w autentycznym rachunku zakupu pojazdu wynika, że na sfałszowanym dokumencie podano również zawyżony przebieg pojazdu. Zgodnie z art.23 § 7 Kodeksu celnego, wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną, w wypadku, gdy organ z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność i dokładność informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego, albo, gdy nie zostaną one przedstawione przez zgłaszającego. Zasadnie więc Naczelnik Urzędu Celnego w T. zakwestionował wiarygodność ceny w kwocie (...) podanej w rachunku z (...) i ustalił na podstawie art.29 § l Kodeksu celnego wartość celną w wysokości (...).
Organy wykazały niemożność zastosowania kolejnych metod opisanych w art.25-28 Kodeksu celnego dla ustalenia wartości celnej sprowadzonego samochodu. W konsekwencji ustalając wartość celną oparł się na informacjach wynikających z katalogu "EUROTAX" Samochody osobowe, w którym średnia cena auta modelu i rocznika odpowiadającego pojazdowi importowanemu wynosiła (...).
W przeprowadzonej kalkulacji została uwzględniona korekta z tytułu braków26% i uszkodzeń 29%,wynikających z opinii technicznej z dnia 20 września 2000r. Biorąc pod uwagę wynik weryfikacji oraz wyjaśnienia eksportera organy celne uznały, iż przebieg pojazdu faktycznie wynosi 26.000 km, nie zaś 126.000 km i ustalając wartość celną nie uwzględniły korekty z tytułu ponadnormatywnego przebiegu. Uznając za wystarczający materiał dowodowy zgromadzony na tym etapie postępowania organ II instancji nie przychylił się do wniosku zawartego w odwołaniu Strony w kwestii powołania biegłych.
W kwestii braku świadomości Strony co do okoliczności zakupu przez jej pełnomocnika, organ II instancji wyjaśnił, że w myśl art.3 § 1 pkt. 24 Kodeksu celnego zgłoszenie celne oznacza czynność, przez którą osoba wyraża w wymaganej formie i w określony sposób, zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną, natomiast w pkt. 23 powołanego przepisu art.3 § 1 określenie zgłaszający oznacza osobę, która dokonuje zgłoszenia celnego we własnym imieniu na swoją rzecz, we własnym imieniu na cudzą rzecz albo osobę, w której imieniu dokonuje się zgłoszenia celnego. W rozumieniu przepisów Kodeksu celnego (art. 3 § 1 pkt 3) dłużnikiem jest osoba zobowiązana do zapłacenia kwoty wynikającej z długu celnego, gdzie długiem celnym jest powstałe z mocy prawa zobowiązanie do uiszczenia należności celnych. Stwierdzenie, iż dłużnikiem jest zgłaszający ma swoje oparcie w przepisie art.209 ustawy Kodeks celny, bowiem jeżeli zgłoszenie celne o objęcie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu zostało sporządzone na podstawie nieprawdziwych danych, co spowodowało, że należności celne przywozowe nie zostały pobrane lub zostały pobrane w kwocie niższej niż prawnie należna, osoby, które dostarczyły danych wymaganych do sporządzenia zgłoszenia i które wiedziały, lub przy należytej staranności mogły się dowiedzieć, że dane te są nieprawdziwe, zostają uznane za dłużników. K.K. złożył w imieniu i na rzecz K.K. zgłoszenie celne, więc w postępowaniu celnym stroną i zobowiązanym do zapłacenia kwoty wynikającej z długu celnego jest K.K. Strona w dniu dokonania zgłoszenia towaru do objęcia procedurą nie przedstawiła dokumentu zaksięgowanego u eksportera.
Dyrektor Izby Celnej w T. odnosząc się do zarzutu pominięcia w postępowaniu celnym K.K. jako pełnomocnika, wyjaśnił, iż udzielone mu upoważnienie dotyczyło jedynie dokonania zgłoszenia celnego, natomiast w aktach sprawy nie ma pełnomocnictwa upoważniającego do reprezentowania strony w postępowaniu celnym.
Organ II instancji nie stwierdził również uchybienia zasadzie czynnego udziału strony w postępowaniu przed wydaniem decyzji w związku z uchybieniem przepisom określonym w art.l50 Ordynacji podatkowej wskazując, że organ celny podjął próbę doręczenia kolejnych pism za pośrednictwem poczty i wobec braku skuteczności doręczenia tą metodą, wypełniając dyspozycję art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej doręczenie uważał za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 150 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.
Odnosząc się do podniesionego przez Stronę zarzutu przedawnienia Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, iż zgodnie z przepisami Kodeksu celnego, organ celny zobowiązany jest przyjąć zgłoszenie celne, jeżeli odpowiada ono wymogom formalnym, określonym w art.64. Przyjęcie zgłoszenia celnego nie jest decyzją administracyjną, a organ celny nie przesądza na tym etapie o prawidłowości zgłoszenia celnego. Jego kontrola może być przeprowadzona przez 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego, co zostało określone w treści art.65 § 5 Kodeksu celnego.
W niniejszej sprawie organ celny skorzysta z tego uprawnienia i po przeprowadzeniu kontroli, w ciągu 3 lat od daty przyjęcia skontrolował zgłoszenie celne rozstrzygając w formie decyzji administracyjnej w trybie art.65 § 4 o jego nieprawidłowości oraz o kwocie długu celnego. Tak więc decyzja, o której mowa w art.65 § 4 nie może być wydana, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego. Z kolei zgodnie z art. 11 c ust 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, jeżeli organ celny nie pobrał podatku lub pobrał podatek w kwocie niższej od należnej, właściwy dla podatnika organ podatkowy wydaje decyzję ustalającą podatek w prawidłowej wysokości. Powołując treść art.68 § 3 Ordynacji podatkowej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W przedmiotowej sprawie organ celny wydał decyzję określającą wysokość należności celnych oraz zobowiązania podatkowego i akcyzowego przed upływem terminów uregulowanych powyższymi przepisami.
Odnosząc się do zarzutu bezpodstawnego pobrania odsetek wyrównawczych organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestia te regulowana jest przez § 1 ust.3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie wypadków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania, organ celny pobiera odsetki wyrównawcze w wypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego
została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, z wyjątkiem gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami, które nie wynikają z jego zaniedbania
lub świadomego działania. Zdaniem organu treść powołanego przepisu przenosi ciężar udowodnienia okoliczności wykluczających pobranie odsetek wyrównawczych na Stronę postępowania, tym samym wykluczając stosowanie zasady dochodzenia prawdy obiektywnej wyrażonej w art.122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Treść powołanego przepisu rozporządzenia zwalnia zatem w zakresie w nim uregulowanym organy celne z obowiązku poszukiwania dowodów, nakładając jednocześnie na dłużnika obowiązek udowodnienia korzystnych dla niego okoliczności, na podstawie których możliwym będzie ustalenie, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane szczególnymi okolicznościami, wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. W tym miejscu organ wskazał na poglądy wypracowane przez doktrynę prawa cywilnego, kiedy to pojecie zaniedbania odpowiada winie nieumyślnej, gdy sprawca przewiduje wprawdzie możliwość wystąpienia szkodliwego skutku, lecz bezpodstawnie przypuszcza, że zdoła go uniknąć, albo też nie przewiduje możliwości wystąpienia tych skutków choć powinien i może je przewidzieć.
W efekcie organ odwoławczy uznał, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie.
W skardze do Sądu skarżąca wniosła o uchylenia zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego wskutek przedawnienia prawa do wydania decyzji uznającej zgłoszenie celne za nieprawidłowe oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa. Zdaniem skarżącej organ niewłaściwie interpretuje normę wyrażoną przepisem art.65 Kodeksu celnego. Skarżąca stwierdziła, że zgłoszenie celne zostało dokonane 28 września 2000 r. zaś ostateczna decyzja została wydana w dniu 18 marca 2004 r.- po upływie trzyletniego terminu. W związku z brakiem orzecznictwa w tym zakresie organ powinien wykorzystać w sposób odpowiedni orzecznictwo w sprawach podatkowych, gdyż prawo podatkowe oraz prawo celne wykazuje daleko idące podobieństwa oraz płaszczyzny wspólne, szczególnie w odniesieniu do zasad i reguł o charakterze ogólnym.
Na poparcie swojego stanowiska skarżąca powołała wyrok
Sądu Najwyższego z 10.06.2003r (III RN 116/02), wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19.04.2000r. (III SA 917/99), które winny znaleźć odpowiednie zastosowanie.
W opinii skarżącej nie sposób identyfikować rozstrzygnięcia sprawy z wydaniem nieprawomocnej decyzji przez organ I instancji; podziela stanowisko organu w kwestii zastosowania przepisów art.12 i działu IV Ordynacji podatkowej dla spraw z zakresu prawa celnego, ale jednocześnie wskazuje na konieczność sięgania po reguły wykładni o charakterze ogólnym wypracowane na gruncie prawa podatkowego.
Skarżąca, w ślad za odwołaniem, podniosła uchybienia proceduralne, stanowiące naruszenie normy przewidzianej przepisem art.123 Ordynacji podatkowej w związku naruszeniem przepisów Ordynacji podatkowej regulujących instytucję doręczenia pism w postępowaniu; zakwestionowała prawidłowość dokonanej wyceny pojazdu - jej zadaniem organ oparł się na niejasnych kryteriach, bowiem nie uwzględnił korekty z tytułu ponadnormatywnego przebiegu pojazdu oraz nie zastosował preferencyjnej stawki celnej. Ponadto niezasadnie odmówił powołania biegłych z zakresu rzeczoznawstwa samochodowego oraz biegłego grafologa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi powołując się w uzasadnieniu na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i dodatkowo wyjaśnił, iż przy określaniu należności celnych zastosowana została autonomiczna stawka celna z uwagi na brak prawidłowego udokumentowania pochodzenia towaru. Przedłożony do zgłoszenia celnego dokument został sfałszowany nie mógł więc stanowić podstawy do zastosowania obniżonej stawki celnej. Rachunek znajdujący się w dokumentach księgowych eksportera nie zawierał natomiast prawidłowo sporządzonej deklaracji o pochodzeniu towaru z uwagi na brak podpisu eksportera.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest uzasadniona aczkolwiek nie wszystkie, z podniesionych w niej zarzutów Sąd podzielił. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r prawo o ustroju sądów administracyjnych Sąd administracyjny dokonuje kontroli przeprowadzonego postępowania oraz wydawanych decyzji pod kątem ich zgodności z prawem. Oceniając zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że narusza ona prawo materialne.
Odnosząc się do najdalej idącego zarzutu skargi - przedawnienia prawa organu do wydania decyzji o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe - Sąd uznał go za nietrafny. Zgodnie z art.65 § 4 pkt.2 oraz § 5 kodeksu celnego po przyjęciu zgłoszenia celnego organ celny może z urzędu wydać decyzję uznającą zgłoszenie celne za nieprawidłowe w całości lub części i określić kwotę wynikającą z długu celnego zgodnie z przepisami prawa celnego oraz przy czym decyzja taka nie może zostać wydana, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego.
Zgłoszenie celne przyjęte zostało 28 września 2000r, natomiast decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w T. wydana została (...) a więc przed upływem trzyletniego terminu. Ma ona charakter konstytutywny, do momentu jej wydania funkcjonuje zgłoszenie w takiej wersji, w jakiej zostało ono przyjęte przez organ. Przepis zabrania skutecznego wydania decyzji po tym terminie, jednocześnie wydanie jej przez organ pierwszej instancji przed upływem trzech lat spełnia wymóg z art.65 § 4 kodeksu celnego. Zacytowane przez skarżącą orzeczenia Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dotyczą sytuacji, która ma miejsce w sprawie albowiem odnoszą się do decyzji o charakterze deklaratoryjnym, gdzie zobowiązanie powstaje z mocy prawa i wydana przez organ pierwszej instancji decyzja nie przerywa biegu terminu przedawnienia. Tymczasem konstrukcja z art.65 § 4 jest inna albowiem dopóki nie zostanie wydana decyzja przez organ celny, nie biegną żadne terminy dla określenia np. innej kwoty długu celnego a funkcjonuje dokonane i przyjęte dotąd zgłoszenie celne.
Za uzasadniony natomiast zarzut skargi Sąd uznał, zarzut dotyczący ustalenia wartości celnej samochodu, aczkolwiek i tu uznanie tego zarzutu oparło się na innych przesłankach, niż podniesione w skardze. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja narusza art.23 § 1 i § 7 kodeksu celnego, zgodnie z którymi wartością celną jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, natomiast w przypadku, gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność i dokładność informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego albo gdy nie zostaną one przedstawione przez zgłaszającego - wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną towaru.
W sprawie, w wyniku przeprowadzonej weryfikacji okoliczności dotyczących zgłoszenia celnego dokonanego przez skarżącą w dniu 28.09.2000r, organy celne ustaliły, że faktura przedłożona przez skarżącą była dokumentem sfałszowanym albowiem zawierała inne dane o przebiegu pojazdu oraz podpis złożony przez nieznaną osobę. Istotnym jest jednak, że sprzedający potwierdził dane dotyczące ceny transakcyjnej. Stwierdzenie organu odwoławczego zawarte w zaskarżonej decyzji, że w zgłoszeniu celnym została zaniżona wartość celna towaru jest nieuzasadnione. Art.23 kodeksu celnego daje prymat wartości celnej towaru jako wartości transakcyjnej, dopiero brak prawidłowych danych na tę okoliczność zezwala na ustalenie tej wartości w oparciu o przepisy art.25-29 kodeksu celnego. Organy nie wykazały, ani nie udowodniły, że intencją rozstrzygnięcia było uznanie - mimo zgodnego twierdzenia obu stron transakcji, co do jej wartości - że rzeczywista wartość transakcji była inna. Nie wynika także, że organy uznały, iż faktycznie rozdzielona sprzedaż samochodu pomiędzy skarżącą i pozostałe dwie osoby, była pozorna, zmierzając jedynie do zaniżenia należności celnych i podatkowych. Przesłuchanie świadka A.D. nie zostało omówione w decyzjach, stąd trudno uznać, realizacji jakiej tezy dowodowej służyło przesłuchanie tego świadka. Realizacja przesłuchania trzeciego z nabywców części z przedmiotowego samochodu, D.W., nie została zakończona.
W tych okolicznościach zasadnym było uznanie przez organ, iż nadesłana faktura od sprzedawcy w drodze pomocy prawnej przez władze niemieckie zawierała prawidłowe dane dotyczące sprzedanego pojazdu, ale nie można traktować zawartych w niej elementów wybiórczo tj. uznania, że wykazuje ona rzeczywisty przebieg pojazdu, ale nie dane, co do ceny czy oświadczenia o pochodzeniu pojazdu.
Ponownie rozstrzygając sprawę organ powinien uzasadnić dlaczego odmówił wiarygodności danych dotyczących ceny sprzedaży zawartych w nadesłanej fakturze (którą uznał za autentyczną dając jej prymat przed fakturą przedłożoną przez skarżącą) albowiem zaskarżona decyzja takich argumentów nie zawiera.
Odnosząc się do zarzutów skargi o naruszeniu przepisów proceduralnych przez organ, Sąd nie znalazł podstaw do ich uwzględnienia. Twierdzenie strony, że w postępowaniu pominięty został jej pełnomocnik, co naruszyło jej prawa, jest bezpodstawny. Z oświadczenia K.K., syna skarżącej z 27 września 2000r (k.127 akt administracyjnych) wynika, że został on upoważniony jedynie do dokonania czynności zgłoszenia celnego; brak jest innego pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej w postępowaniu przed organami celnymi w sprawie.
W kwestii naruszenia art.150 § l ordynacji podatkowej, Sąd także nie podzielił zarzutu skargi. Bez wątpienia doręczenie dokonane przez organy skierowane było do miejsca zamieszkania skarżącej, w którym faktycznie zamieszkiwała, wobec braku w dniu doręczenia osób wymienionych w art.149 ordynacji, nastąpiło doręczenie zgodnie z art.l50 ordynacji podatkowej; obowiązku doręczenia osobom wymienionym w art.l49 nie oznacza, że doręczający ma obowiązek poszukiwać sąsiadów lub dozorcy domu (z uwagi na zmieniającą się rolę tej ostatniej osoby, doręczenie za jej pośrednictwem z założenia w wielu przypadkach ma wymiar czysto teoretyczny) .
Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art.145 § 1l pkt.1a ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z 30 sierpnia 2002r, na podstawie art.152 wskazanej ustawy orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości oraz na podstawie art.200 ustawy zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 2.838,30zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składa się kwota 438,30zł uiszczonego wpisu oraz 2.400zł tytułem kosztów zastępstwa.