I SA/Bd 233/25

I SA/Bd 233/25 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2025-06-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Joanna Ziołek /sprawozdawca/
Leszek Kleczkowski
Mirella Łent /przewodniczący/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I GZ 392/25 - Postanowienie NSA z 2025-11-07
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 132
art. 34 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 136 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Łent Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Asesor WSA Joanna Ziołek (spr.) Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Anna Krenz-Winiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2025r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 11 marca 2025 r. nr SKO-56-1/25 w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę
Uzasadnienie
Na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] września 2023 r. została wszczęta z wniosku wierzyciela egzekucja administracyjna wobec K. P. W. (dalej także jako: "Skarżący", "Zobowiązany"). Egzekucja dotyczyła opłaty dodatkowej za nieopłacony postój pojazdu w Strefie Płatnego Parkowania (dalej także jako: "SPP") w T..
Pismem z dnia [...] lutego 2024 r. Skarżący wniósł zarzuty w sprawie egzekucyjnej na podstawie art. 33 § 2 pkt 1, 3 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132; dalej także jako: "u.p.e.a."). Skarżący podniósł, że wobec niego nie istnieją żadne zaległości podatkowe ani cywilnoprawne, nieznana jest mu treść wezwania egzekucyjnego oraz upomnienia, ponieważ nie zostały one prawidłowo doręczone. Zgłoszonym od dawna adresem jest [...] i na ten adres nic nie zostało doręczone.
Postanowieniem z dnia [...] marca 2024 r. Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich w T. orzekł o nieuznaniu zarzutu zobowiązanego K. W. w zakresie kosztów opłaty dodatkowej wynikającej z tytułu nieopłaconego postoju pojazdu o nr rej. [...] w Strefie Płatnego Parkowania w T., kosztów upomnienia oraz wszelkich opłat egzekucyjnych.
Po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] maja 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej także jako: "SKO", "Kolegium") utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
Ww. postanowienie K. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej także jako: "WSA") w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 1 października 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 416/24, uchylił postanowienie Kolegium.
Pismem z dnia [...] lutego 2025 r. Kolegium zwróciło się do Zarządu Dróg Miejskich w T. o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów, w trybie art. 136 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej także jako: "k.p.a."), na fakt, że samochód [...] o numerze rejestracyjnym [...] faktycznie był zaparkowany w SPP. Kolegium wskazało, że wykazać należy czy na zdjęciach znajdujących się w aktach sprawy można rozpoznać charakterystyczne budynki lub inne obiekty pozwalające na rozpoznanie miejsca, w którym zostały owe zdjęcia wykonane.
Wraz z pismem Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w T. z dnia [...] lutego 2025 r. do Kolegium wpłynęła dodatkowa dokumentacja fotograficzna.
Decyzją z dnia [...] marca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącego na postanowienie wydane w dniu [...] marca 2024 r. przez Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w T. o nieuznaniu zarzutu zobowiązanego w zakresie kosztów opłaty dodatkowej wynikającej z tytułu nieopłaconego postoju pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w SPP w T., kosztów upomnienia oraz wszelkich opłat egzekucyjnych – uchyliło zaskarżone postanowienie w całości (pkt 1) oraz oddaliło zarzut w sprawie egzekucyjnej (pkt 2).
W uzasadnieniu SKO podało, że zaadresowanie zaskarżonego postanowienia wyłącznie drugim imieniem, choć wadliwe, nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia, jak również nie spowodowało żadnych negatywnych konsekwencji dla strony skoro przesyłkę zawierającą postanowienie strona odebrała bez przeszkód oraz w ustawowym terminie wywiodła środek zaskarżenia. Nie ma najmniejszej wątpliwości kto jest faktycznym adresatem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i o czyim obowiązku orzeczono.
Jeżeli chodzi o treść i dane upomnienia, których nie zawarto w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, organ wskazał, że brak tych elementów nie jest wadliwością orzeczenia. Z treścią upomnienia żalący może zapoznać się przeglądając akta organu pierwszej instancji w jego siedzibie – upomnienie znajduje się na karcie 18 akt. Za nim w aktach znajduje się koperta, w której wysłano upomnienie oraz zwrotne potwierdzenie odbioru, z którego wynika, że przesyłka nie została podjęta w terminie. Zawiera ono prawidłowo wskazanego adresata, datę i godzinę stwierdzenia postoju bez zamieszczenia dowodu uiszczenia opłaty z tego tytułu, numer rejestracyjny pojazdu oraz kwotę należności głównej i koszt upomnienia. Podobnie zdaniem SKO rzecz się ma z tytułem wykonawczym, którego odpis znajduje się na kartach 15-16 akt organu pierwszej instancji. Tytuł ten zawiera wszystkie wymagane prawem elementy a dane w nim zawarte są prawidłowe co do osoby, adresu, podstawy prawnej wydania i dochodzonych kwot. Nie było też wadliwością doręczanie korespondencji Skarżącemu przez organ pierwszej instancji za pośrednictwem poczty.
Ewentualne niedoręczenie Skarżącemu tytułu wykonawczego nie stanowi podstawy zarzutu, które to podstawy wymienione są w art. 33 § 2 u.p.e.a. Samo zaś wszczęcie egzekucji pomimo niedoręczenia odpisu tytułu wykonawczego Zobowiązanemu nie powoduje bezskuteczności wszczęcia samego postępowania egzekucyjnego, gdyż takiego skutku nie przewidują przepisy u.p.e.a.
W ocenie organu przedmiotowy pojazd był zaparkowany a nie przemieszczał się, skoro nikt nie siedział na miejscu dla kierowcy, a samochód nie był pojazdem autonomicznym.
Brak pozostawienia dowodu uiszczenia opłaty za przednią szybą pojazdu stwarza domniemanie nieuiszczenia opłaty za postój. Jeżeli żalący twierdzi, że postój opłacił to powinien ten fakt udowodnić, czego do dnia wydania niniejszego postanowienia nie uczynił. Wbrew twierdzeniu Skarżącego nie zawarł on żadnej umowy z Gminą M. T., której przedmiotem byłoby odpłatne zaparkowanie pojazdu. Obowiązek opłacenia postoju nie wynika z zawarcia jakiejkolwiek umowy a z przepisu prawa administracyjnego.
Niezasadność wszystkich opisanych powyżej zarzutów Skarżącego wobec rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji przesądził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 1 października 2024 r., sygn. akt. I SA/Bd 416/24, ustaleniami którego Kolegium jest związane.
Zdaniem SKO fakt pozostawienia spornego samochodu w SPP w T. jest niewątpliwy. Po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego nie może budzić wątpliwości, że pojazd Skarżącego został zaparkowany przy [...] albowiem na zdjęciach dokumentujących postój widać również charakterystyczne dla [...] [...] budynki: toalety publiczne oraz budynek tzw. [...], czyli budynek Fundacji [...] z siedzibą przy ul. [...] w T.. Zgromadzone w aktach sprawy zdjęcia pojazdu wraz z charakterystycznymi budynkami w tle nie pozostawiają wątpliwości co do miejsca postoju pojazdu. W ocenie Kolegium nie da się już bardziej wykazać, że pojazd strony zaparkowany był przy ul. [...]. Zeznania kontrolera nie mogły wnieść do sprawy nic nowego, więc Kolegium nie zdecydowało się na przeprowadzenie tego dowodu. Z pewnością bardziej wiarygodnym dowodem jest wystawiony przez kontrolera dokument stanowiący wezwanie do zapłaty a wystawiony bezpośrednio po stwierdzeniu zaparkowania pojazdu w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania, aniżeli zeznanie złożone po kilkudziesięciu miesiącach od przedmiotowego zdarzenia.
Zdaniem Kolegium fakt zaparkowania pojazdu w określonym miejscu wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, natomiast ustalenie, że to określone miejsce znajduje się w obszarze śródmiejskiej strefy płatnego parkowania wynika z przepisu powszechnie obowiązującego prawa, tj. § 1 ust. 1 i załącznika graficznego nr [...] do Uchwały M. T. z dnia [...] lutego 2021 r. w sprawie ustalenia śródmiejskiej strefy płatnego parkowania i stref płatnego parkowania na terenie miasta T., stawek opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w tych strefach i wysokości opłat dodatkowych za postój bez wniesienia należnej opłaty oraz sposobu ich pobierania (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. z 27 lipca 2024 r. poz. 4474; dalej także jako: "Uchwała MT").
SKO powołało się na wskazanie WSA w Bydgoszczy odnośnie do sentencji zaskarżonego postanowienia i orzekło na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Zdaniem SKO treść rozstrzygnięcia decyzji Kolegium z dnia [...] marca 2025 r. odpowiada wymogowi art. 34 § 1 pkt 2 u.p.e.a., który stanowi, że wierzyciel wydaje postanowienie, w którym oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej.
Kolegium podkreśliło, że zlecenie organowi pierwszej instancji przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego było niezbędne celem uzupełnienia materiału dowodowego, dzięki któremu obecnie nie ma już wątpliwości, że samochód Skarżącego był zaparkowany przy ul. [...] w T..
W skardze do tut. Sądu Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz uchylenie w całości poprzedzającego postanowienia organu pierwszej instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego. Zarzucił naruszenie:
1) art. 33 § 2 pkt 2c u.p.e.a. przez przeprowadzenie egzekucji administracyjnej w sprawie, w której określono obowiązek niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu za sprawą niewykazania faktu miejsca zaparkowania pojazdu oraz nieudowodnienia skuteczności doręczenia wezwania o uiszczenie opłaty dodatkowej;
2) art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 109 § 1 k.p.a. w związku z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2023 r. poz. 1640 ze zm.; dalej także jako: "p.p.") przez nieuwzględnienie przez SKO zarzutu zażalenia, tj. nieprawidłowego oznaczenia strony w wydanym postanowieniu, a co za tym idzie – nieskuteczne doręczenie postanowienia organu pierwszej instancji czyniące nałożoną opłatę dodatkową nieskuteczną prawnie;
3) art. 136 § 1 k.p.a. w związku z art. 15 k.p.a. przez instrumentalne wykorzystanie instytucji dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów, które polegało na uzyskaniu – zdaniem SKO – nowych kluczowych materiałów do wydania orzeczenia w drodze dodatkowego postępowania, tj. z pominięciem zasady dwuinstancyjności;
4) art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. w związku z art. 6 k.p.a przez nieuwzględnienie przez SKO zarzutu zażalenia, tj. wydanie postanowienia na podstawie nieprawidłowo zebranego materiału dowodowego i niewłaściwie ocenionego, tj. z naruszeniem zasad swobodnej oceny dowodów oraz poprzez nieuwzględnienie przez SKO zarzutu zażalenia, tj. naruszenie zasady zaufania do organów administracji publicznej poprzez rażące naruszenie przepisów prawa.
W uzasadnieniu skargi Zobowiązany podał, że zebrany i uzupełniony materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne przyjęcie faktu udowodnienia tezy jakoby Zobowiązany w ogóle parkował w SPP i to w dodatku - bez uiszczenia opłaty. Skarżący podkreślił, że SKO w dalszym ciągu nie załączyło do materiału dowodowego żadnych nowych zdjęć pojazdu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje.
Sprawę rozpoznano na rozprawie.
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej także jako: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w T., na podstawie którego nie uznano w całości zarzutów Skarżącego w zakresie kosztów opłaty dodatkowej wynikającej z nieopłaconego postoju pojazdu w SPP w T., kosztów upomnienia oraz wszystkich kosztów egzekucyjnych. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło względem Skarżącego bowiem w dniu [...] grudnia 2022 r. w T. przy ul. [...] został zaparkowany pojazd marki [...] nr rej. [...] bez wymaganej opłaty postojowej. Na dzień zdarzenia Skarżący był właścicielem tego pojazdu. Organ wskazał, że ulica, przy której został zaparkowany pojazd należy do Strefy Płatnego Parkowania i kontroler prawidłowo wystawił i umieścił za wycieraczką wezwanie nr [...]. Bilet postojowy nie został bowiem umieszczony za przednią szybą przez czas postoju w strefie, w sposób umożliwiający identyfikację opłaconego czasu parkowania. W związku z nieuiszczeniem przez Skarżącego opłaty dodatkowej, wszczęto wobec niego postępowanie egzekucyjne.
Pismem z dnia [...] lutego 2024 r. Skarżący wniósł następujące zarzuty:
- na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. - nieistnienia obowiązku,
- na podstawie art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. - błędu co do zobowiązanego,
- na podstawie art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. – niedoręczenia upomnienia.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zarzut określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie (art. 33 § 4 u.p.e.a.). W myśl art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4 u.p.e.a.,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1 u.p.e.a.,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Wymienione w art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawy zarzutów stanowią katalog zamknięty. Zobowiązany może więc wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w tym przepisie. Wskazanie innych przyczyn nie uprawnia organu egzekucyjnego do rozpatrywania zarzutów. Zarzuty są sformalizowanym środkiem prawnym, a podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 320; dalej także jako: "u.d.p.") korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Stosownie zaś do art. 13b ust. 1 u.d.p. opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Przez ustalenie strefy płatnego parkowania należy rozumieć określenie granic obszaru, który charakteryzuje się znacznym deficytem miejsc postojowych i w związku z tym za postój w tym obszarze pobiera się opłatę. W myśl art. 13f ust. 1 u.d.p. za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Miejsca i stanowiska postojowe wyznacza się za pomocą odpowiednich znaków drogowych, określonych w przepisach wykonawczych do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, tj. w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach.
W zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji (a następnie w skardze) Skarżący podniósł, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne przyjęcie faktu udowodnienia tezy, jakoby zobowiązany w ogóle parkował w SPP i to w dodatku bez uiszczenia opłaty.
Zauważyć należy, że sprawa była już przedmiotem oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 1 października 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 416/24, którym tut. Sąd uchylił postanowienie Kolegium. W sprawie zastosowanie znajduje zatem art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, to wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (A. Kabat (w:) B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2019, art. 153.). Zatem zarówno organ podatkowy, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązani są zastosować się do tak rozumianej oceny prawnej i wskazań, zawartych w uzasadnieniu wyroku.
W orzecznictwie podkreśla się, iż działania naruszające wyrażoną w art. 153 p.p.s.a. zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97; z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10). Zasadniczo ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Podsumowując stwierdzić należy, zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12, że: "Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania".
W uzasadnieniu wyroku z dnia 1 października 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 416/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wskazał, że zarzuty skargi, poza jednym, są nieuzasadnione. Za uzasadniony został uznany zarzut niewykazania w materiale dowodowym faktu zaparkowania pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty. Sąd wskazał, że "W sytuacji jednak obciążenia skarżącego opłatą dodatkową z powodu nieopłacenia postoju, organ powinien w sposób nie budzący wątpliwości udowodnić, że istniał obowiązek uiszczenia tej opłaty przez skarżącego. Tymi dowodami mogą być np. zeznania kontrolera na okoliczność miejsca zaparkowania auta, czy zdjęcia, na których będzie widać znaki drogowe wskazujące, iż pojazd został zaparkowany w Strefy Płatnego Parkowania. Organ może w tym względzie przedstawić także wszelkie inne dowody".
Ponadto WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 1 października 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 416/24, stwierdził, że "Ponownie rozpatrując sprawę Kolegium powinno też wyjaśnić, czy podjęte przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcie, na podstawie którego nie uznano w całości zarzutów skarżącego w zakresie kosztów opłaty dodatkowej wynikającej z nieopłaconego postoju pojazdu w SPP w T., kosztów upomnienia oraz wszystkich kosztów egzekucyjnych, odpowiada regulacji zawartej w art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. (powołanej w podstawie prawnej postanowienia MZD)".
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy oraz mając na uwadze wytyczne sformułowane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 października 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 416/24, w pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii wykazania faktu zaparkowania pojazdu Skarżącego w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty.
Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę ze skargi na decyzję SKO z dnia [...] marca 2025 r., orzekając ponownie w sprawie SKO uzupełniło materiał dowodowy i wykazało fakt zaparkowania pojazdu Skarżącego w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty. Na fotografiach dokumentujących postój pojazdu zostały wprowadzone opisy identyfikujące charakterystyczne dla [...] [...] budynki: toalety publiczne oraz budynek tzw. [...], czyli budynek Fundacji [...] z siedzibą przy ul. [...] w T.. Oznaczono również przebieg ulicy [...] a także wskazano lokalizacje parkometru oraz znaków drogowych, które kierowca musiał minąć aby dojechać do [...]. Zarówno parkometr jak i znaki drogowe informowały o przebywaniu w Strefie Płatnego Parkowania (k. 30-38 akt adm. SKO).
Zdaniem Sądu słusznie zatem Kolegium uznało, że zgromadzone w aktach sprawy zdjęcia pojazdu wraz z charakterystycznymi budynkami w tle nie pozostawiają wątpliwości co do miejsca postoju pojazdu w Strefie Płatnego Parkowania w T..
Kolegium wskazało przy tym, że zaniechano przeprowadzenia dowodu z przesłuchania kontrolera bowiem zeznania kontrolera nie mogły nic nowego wnieść do sprawy. Zdaniem SKO bardziej wiarygodnym dowodem jest wystawiony przez kontrolera dokument stanowiący wezwanie do zapłaty a wystawiony bezpośrednio po stwierdzeniu zaparkowania pojazdu w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania aniżeli zeznanie złożone po kilkudziesięciu miesiącach od przedmiotowego zdarzenia. Kontroler i tak oparłby się na wystawionym przez siebie wezwaniu celem zorientowania się o jaką sprawę chodzi, gdyż bez tego z pewnością nie skojarzyłby przedmiotu sprawy po np. numerze rejestracyjnym samochodu czy jego marce.
W ocenie Sądu słusznie SKO stwierdziło, że fakt zaparkowania pojazdu w określonym miejscu wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu – wbrew zarzutom skargi - zlecenie przez Kolegium dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów w trybie art. 136 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem prawa organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję.
W kontrolowanej sprawie Kolegium zleciło organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów (k. 23 akt adm. SKO). W ocenie Sądu zlecenie przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów mieściło się w kompetencjach organu odwoławczego, który zgodnie z zasadą dwuinstancyjności ma bowiem obowiązek nie tylko dokonać kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą przy tym te same co na organie I instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).
Zlecenie dodatkowego postępowania dowodowego w kontrolowanej sprawie nie naruszało zasady dwuinstancyjności postępowania wynikającej w art. 15 k.p.a., zgodnie z którym postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez stosowne organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, by dwukrotnie oceniono dowody, przeanalizowano wszystkie argumenty.
W ocenie Sądu organ II instancji zobowiązany był przeprowadzić powtórne postępowanie merytoryczne i po raz drugi ocenić dowody, co jednak nie oznacza, że organ odwoławczy decyzję merytoryczną mógł wydać tylko na podstawie tych dowodów, które oceniał już organ I instancji. Wszak organ odwoławczy może przeprowadzić dowodowy uzupełniające, które zostanie ocenione jako prawidłowe, gdy jest uzasadnione potrzebą wyjaśnienia sprawy i nie narusza zasady dwuinstancyjności. W ocenie Sądu nie narusza zasady dwuinstancyjności przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w ograniczonym zakresie - jak miało to miejsce w kontrolowanej sprawie - w którym poza dotychczasowymi zdjęciami obrazującymi postrój pojazdu Skarżącego do akt włączono zdjęcia ul. [...] z opisami poszczególnych budynków, zdjęcia znaków i parkometru oraz mapki z oznaczeniem Strefy Płatnego Parkowania.
Przechodząc do dalszego rozpoznania sprawy podać należy, iż Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazało, że ustalenie, że to określone miejsce, w którym zaparkowany był pojazd Skarżącego znajduje się w obszarze śródmiejskiej strefy płatnego parkowania wynika z przepisu powszechnie obowiązującego prawa, tj. § 1 ust. 1 i załącznika graficznego nr [...] do Uchwały M. T. z dnia [...] lutego 2021 r. w sprawie ustalenia śródmiejskiej strefy płatnego parkowania i stref płatnego parkowania na terenie miasta T., stawek opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w tych strefach i wysokości opłat dodatkowych za postój bez wniesienia należnej opłaty oraz sposobu ich pobierania (tekst jedn.: Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. z 27 lipca 2024 r. poz. 4474). Wskazanie organu nie budzi wątpliwości Sądu w świetle zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Kolegium zostało zobowiązane do wyjaśnienia czy podjęte przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcie odpowiada regulacji zawartej w art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. (powołanej w podstawie prawnej postanowienia MZD). W zaskarżonej decyzji SKO w pkt 1 uchyliło zaskarżone postanowienie w całości a w pkt 2 oddaliło zarzut w sprawie egzekucyjnej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO wskazało, że sentencja zaskarżonego postanowienia była błędna, toteż Kolegium orzekło na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. SKO zauważyło, że obecne rozstrzygnięcie odpowiada wymogowi przepisu art. 34 § 1 pkt 2 u.p.e.a., który stanowi, że wierzyciel wydaje postanowienie, w którym oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej.
Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy, że jakkolwiek organ zgodnie z wytycznymi tut. Sądu z wyroku z dnia 1 października 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 416/24, prawidłowo sformułował rozstrzygnięcie w sprawie bowiem nastąpiło oddalenie zarzutu w sprawie egzekucyjnej to jednak Kolegium swoje rozstrzygnięcie zawarło w nieprawidłowej formie procesowej wydając decyzję zamiast postanowienia. Tymczasem z art. 34 § 1 pkt 2 u.p.e.a. wprost wynika, że oddalenie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej następuje w formie postanowienia. Zdaniem Sądu powyższe uchybienie organu (wydanie rozstrzygnięcie w nieodpowiedniej formie procesowej nie wynikającej z art. 34 § 1 pkt 2 u.p.e.a.) nie miało wpływu na wynik sprawy a w konsekwencji nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonego aktu. Wydanie decyzji zamiast postanowienia nie pozbawiło bowiem Skarżącego uprawnienia do zaskarżenia rozstrzygnięcia, o czym świadczy wniesienie skargi do tut. Sądu. Decyzja Kolegium zawiera przy tym prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie (zgodne z treścią art. 34 § 1 pkt 2 u.p.e.a.) oraz adekwatne do stanu sprawy uzasadnienie.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów Skarżącego podać należy, że organ zasadnie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że kwestie dotyczące nieskutecznego doręczenia postanowienia organu pierwszej instancji, braku doręczenia upomnienia drogą elektroniczną, braku doręczenia Skarżącemu tytułu wykonawczego zostały przesądzone przez tut. Sąd w wyroku z dnia 1 października 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 416/24.
Zdaniem Sądu w kontrolowanej obecnie sprawie Kolegium wykonało wytyczne zawarte w wyroku z dnia 1 października 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 416/24. Kolegium zgodnie z art. 7 k.p.a. podjęło niezbędne kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W ocenie Sądu nie doszło do zarzucanego przez Zobowiązanego instrumentalnego wykorzystania instytucji dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów. Materiał dowodowy sprawy stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący a dokonana przez organ ocena dowodów nie nosiła cech dowolności. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego, z poszanowaniem art. 80 k.p.a., Kolegium ustaliło, że w dniu [...] grudnia 2022 r. w T. przy ul. [...] został zaparkowany pojazd marki [...] nr rej. [...] bez wymaganej opłaty postojowej.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.
Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl
J. Ziołek M. Łent L. Kleczkowski