I SA/Bd 225/04

I SA/Bd 225/04 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2004-07-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-05-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grzegorz Saniewski /sprawozdawca/
Halina Adamczewska-Wasilewicz
Izabela Najda-Ossowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
FSK 2503/04 - Wyrok NSA z 2005-11-17
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1989 nr 3 poz 12
art.15
Ustawa z dnia 31 stycznia 1989 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.
Dz.U. 2004 nr 8 poz 65
art.31 ust 2 pkt 2
Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska, Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz, Asesor sądowy Grzegorz Saniewski (spr.), Protokolant Daniel Łuczon, po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. S.A. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 rok oddala skargę
Uzasadnienie
I SA/Bd 225/04
UZASADNIENIE
W dniach 25 października 2001 r. - 29 maja 2002 r. Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w B. przeprowadził w Z. w B. kontrolę skarbową, w wyniku której w dniu 12 czerwca 2002 r została wydana przez tegoż Inspektora decyzja określająca Z. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2000 w kwocie (...), zaległość w tym podatku w kwocie (...) oraz odsetki za zwłokę od ww. zaległości. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia (...) uchyliła powyższe rozstrzygnięcie i określiła Z. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych w kwocie (...), zaległość w tym podatku w kwocie (...) oraz odsetki za zwłokę od ww. zaległości. Decyzja Izby została uchylona w całości wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Bydgoszczy z dnia 27 marca 2003 r. (sygn. akt SA/Bd 482/03). W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd uznał, iż skarga jest tylko częściowo zasadna, tj. co do zarzutów dotyczących kwestii kosztów wdrożenia systemu SAP/R3. Natomiast za niezasadny Sąd uznał drugi z zarzutów skargi tj. zarzut błędnego nieuznania za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od nie używanych składników majątku (w tym m.in. budynków).
Po otrzymaniu powyższego wyroku Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia (...) uchyliła decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia (...) i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wyniku powyższego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. postanowieniem z dnia (...) wszczął postępowanie podatkowe w stosunku do Z. S.A. (następcy prawnego przedsiębiorstwa państwowego o tej samej nazwie) oraz w tym samym dniu wydał pracownikom Urzędu upoważnienie do przeprowadzenia postępowania podatkowego. Postępowanie to zostało zakończone wydaniem przez Dyrektora Urzędu decyzji z dnia (...) określającej Z. S.A. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. w kwocie (...).
Od tej decyzji Spółka wniosła odwołanie, po którego rozpoznaniu Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia (...) utrzymała w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej.
Dyrektor Izby podzielił stanowisko organu I instancji w podnoszonych w odwołaniu spornych kwestiach. Powołując się na przepisy art. 15 ust. 1 i ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i wynikającą z nich zasadę potrącania kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym którego dotyczą oraz niedopuszczalność potrącenia w danym roku podatkowym wydatków stanowiących koszty uzyskania przychodów mających wystąpić dopiero w następnym roku podatkowym stwierdził, iż organ I instancji zasadnie uznał, że wydatki w kwocie (...) poniesione na podstawie faktur z dnia 20 października 2000 r. wystawionych przez firmę E. za udział w Seminarium (...) , które odbyło się w B. w dniach 7 luty 2001 – 11 luty 2001 nie mogły być potrącone w roku 2000, lecz dopiero w roku 2001, bowiem dopiero w tym roku nastąpił wyjazd pracowników na Seminarium, uzasadniający potrącenie spornych wydatków. Podobnie zasada ta ma zastosowanie w sytuacji, w której Spółka poniesiony wydatek w kwocie (...) na podstawie faktury z 2 grudnia 1999 r. za raporty chemiczne przysyłane pocztą elektroniczną w okresie od 21 marca 2000 r. do 20 marca 2001 r. w całości zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów w roku 2000. Ponieważ okres otrzymywania raportów rozciągał się na lata 2000 i 2001, zasadnie organ I instancji ustalił, jaka część poniesionej kwoty przypada na raporty otrzymane w roku 2000, a jaka w 2001. Skoro zaś uzyskiwane informacje służyły do przygotowania prognoz cen surowców i wyrobów, tym samym kwota (...) przypadająca na raporty otrzymane w roku 2001 nie może stanowić kosztów uzyskania przychodów w roku 2000, bowiem nie dotyczyła tego roku podatkowego. Na tej samej zasadzie Dyrektor uznał, iż bezpodstawnie Spółka zaliczyła do kosztów uzyskani przychodów pełną kwotę wydatków tj. (...) poniesionych w roku 2000 jako wynagrodzenie za usługę serwisową chromatografów gazowych świadczoną w okresie od czerwca 2000 r. do maja 2001 r. Z kwoty tej należało odjąć (...) jako tyczącą się okresu od stycznia do maja 2001 r., a więc odnoszącą się do przychodów roku 2001.
Odnośnie zakwestionowanych jako koszt uzyskania przychodów wydatków z tytułu podróży służbowych członków Rady Nadzorczej w ogólnej kwocie (...) Dyrektor Izby powołując się na treść art. 16 ust. 1 pkt 38a ww. ustawy stwierdził, iż nie mogły one stanowić kosztów uzyskania przychodów, gdyż pozostawały w związku z pełnioną przez członków Rady Nadzorczej funkcją. Zgodnie zaś ze wskazanym przepisem nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na rzecz osób wchodzących w skład rad nadzorczych, komisji rewizyjnych lub organów stanowiących osób prawnych, z wyjątkiem wynagrodzeń wypłacanych z tytułu pełnionych funkcji. Zatem jeżeli oprócz ww. wynagrodzenia zostaną wypłacone inne wydatki np. związane ze zwrotem kosztów podróży służbowych, to nie będą one kosztem uzyskania przychodów.
Wypowiadając się co do nie uznania za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych w kwocie (...) od nieużywanych środków trwałych, organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż w kwestii tej wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 marca 2003 r. uchylającym decyzję Izby Skarbowej z dnia (...) Dyrektor Izby wyłączenie powyższej kwoty z kosztów uzyskania przychodów uznał za słuszne w świetle art. 15 ust. 6 ww. ustawy zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz w świetle art. 16c pkt 5, wedle którego amortyzacji nie podlegają składniki majątku, które nie są używane na skutek zaprzestania działalności, w której te składniki były używane. Według Dyrektora Izby opisana w ostatnim z cytowanych przepisów sytuacja miała miejsce w Spółce. W ramach Zakładu funkcjonuje Dział Zarządzania Terenami i Majątkiem, do którego należy m.in. nadzór, kontrola, gospodarka majątkiem przedsiębiorstwa określonym jako nieczynny, dzierżawiony przez obce podmioty gospodarcze, będącym w dyspozycji komórki oraz infrastrukturą przemysłową. Sam fakt przekazania majątku przedsiębiorstwa do dyspozycji ww. Działu jako majątek nieczynny oznacza, iż nie jest on wykorzystywany do działalności gospodarczej przedsiębiorstwa, a jedynie może być przedmiotem najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze lub też zbyty. Zasadne więc było nie zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od nieczynnych środków trwałych tj. nie będących przedmiotem najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze i nie wykorzystanych na potrzeby Działu jak i w działalności gospodarczej Z. Dyrektor uznał przy tym za niezasadne stanowisko Spółki, iż art. 16c pkt 5 wyłącza możliwość dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, które nie są używane, ale tylko wtedy, gdy wynika to z zaprzestania działalności. Zdaniem Dyrektora istotne jest w przedmiotowej kwestii faktyczne wykorzystywanie danego środka trwałego w działalności gospodarczej podatnika.
Dyrektor Izby uznał za niezasadne podnoszone w odwołaniu od decyzji I instancji zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego poprzez prowadzenie postępowania kontrolnego i wydanie decyzji po upływie terminu ważności do przeprowadzenia kontroli skarbowej oraz poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania podatkowego i wydanie decyzji przez organ nie będący organem podatkowym. Zwrócił uwagę, iż od 1 stycznia 2003 r. weszły w życie zmiany w ustawie o kontroli skarbowej, dokonane ustawą z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych ustaw, polegające m.in. na wykreśleniu przepisów art. 14 – 23 ustawy o kontroli skarbowej dotyczących postępowania kontrolnego. Zgodnie z art. 25 § 3 ustawy z dnia 12 września 2003 r. postępowanie kontrolne wszczęte przez organy kontroli skarbowej przed dniem 1 stycznia 2003 prowadzone są na zasadach określonych w ustawie o kontroli skarbowej w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, zatem postępowanie kontrolne w niniejszej sprawie, jako wszczęte przed powyższą datą, prowadzone było na zasadach określonych w ustawie o kontroli skarbowej w brzmieniu nadanym nowelą. Obecnie w myśl przepisu art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej w zakresie nie uregulowanym w ustawie do postępowania kontrolnego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa. W związku z tym oraz w związku z treścią art. 31 ust. 2 ustawy o kontroli skarbowej, organ kontroli skarbowej na podstawie art. 165 Ordynacji podatkowej wszczyna postępowanie podatkowe, tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Postępowanie to zgodnie z art. 24 pkt 1 ustawy o kontroli skarbowej zakończone zostało decyzją w rozumieniu ustawy Ordynacja podatkowa, wydaną przez organ kontroli skarbowej, jakim na mocy art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy o kontroli skarbowej jest dyrektor urzędu kontroli skarbowej, przy czym zgodnie z art. 31 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy organ kontroli skarbowej oznacza organ podatkowy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) ewentualnie o jej uchylenie podnosząc zarzuty naruszenia:
1) art. 15 ust. 1 i 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez nieuwzględnienie przy określaniu dochodu podatnika wydatków poniesionych w celu uzyskania przychodu, a nie dotyczących zdaniem organu I instancji roku 2000,
2) art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 38a ustawy poprzez nie uznanie za koszt uzyskania przychodu wydatków poniesionych w związku z wyjazdami służbowymi członków Rady Nadzorczej,
3) art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16c pkt 5, a także art. 16a ust. 1 ustawy poprzez nie uznanie za koszt uzyskania przychodu odpisów z tytułu amortyzacji środków trwałych nieużywanych rzekomo na skutek czasowego ich nie pozostawania w używaniu najemców (dzierżawców)
4) przepisów postępowania, a w szczególności art. 24 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 3 ustawy o kontroli skarbowej poprzez prowadzenie przez Inspektora Kontroli Skarbowej postępowania kontrolnego i faktyczne wykonywanie czynności w tym postępowaniu po upływie ważności upoważnienia do przeprowadzenia kontroli skarbowej oraz naruszenie art. 13, art. 165 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania podatkowego, w tym wydanie decyzji podatkowej, przez organ nie będący organem podatkowym.
Odnośnie pierwszego z zarzutów skarżąca wskazała na poniesione w roku 2000 wydatki kwocie (...), na którą to kwotę składała się zapłata za udział w Seminarium (...), mającego miejsce w następnym okresie rozliczeniowym (luty 2001 r.), zapłata za raporty chemiczne (do prognoz cen surowców i wyrobów) z których część otrzymywana była jeszcze w roku 2001 oraz zapłata za usługi serwisowe chromatografów, które wykonywane były w okresie od czerwca do maja 2001 r. Zdaniem skarżącej Spółki wszystkie wymienione wydatki są związane z konkretnym przychodem jedynie pośrednio, a nie w sposób bezpośredni, dlatego nie można do nich stosować zasady potrącania kosztów w roku podatkowym, w którym powstał przychód przez nie wykreowany. Należy natomiast zastosować w tym przypadku regułę pierwotną zarachowania kosztów w momencie poniesienia wydatków.
Co do drugiego z zarzutów skarżąca stwierdziła, iż koszt podróży służbowej członka Rady Nadzorczej odbywanej w związku z pełnioną funkcją nie jest w ogóle świadczeniem na rzecz danego członka Rady, a jedynie zwrotem kosztów, które poniósł on tymczasowo na rzecz Spółki. W istocie zatem chodzi tu o wydatek Spółki ponoszony na rzecz Spółki, w którym tylko pośredniczy członek Rady, nie będący jednak beneficjentem tego świadczenia. Gdyby nawet przyjąć odmienne stanowisko, tj. iż mamy do czynienia z wypłatą dokonywaną na rzecz członka Rady, to stanowi ona w istocie wynagrodzenie za dostarczenie Spółce określonego świadczenia – w tym wypadku użyczenia i użycia samochodu na potrzeby funkcji pełnionej w Spółce. Wynagrodzenie takie, jako związane z pełnieniem funkcji stanowi więc koszt uzyskania przychodów zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 38a ustawy.
Błędne jest według skarżącej Spółki kwestionowanie zasadności zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, które zdaniem organu I instancji nie były używane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, gdyż wyłączenie możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych następuje wówczas, kiedy nie są one używane na skutek zaprzestania działalności. Tymczasem przedmiotowe składniki majątkowe były używane przez podatnika w jego działalności polegającej na wynajmie, tyle że w pewnym okresie nie były (z braku zainteresowanych najemców) pomimo wysiłków ze strony podatnika (w tym publikowania ogłoszeń prasowych) używane przez konkretnego najemcę.
Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych Spółka stanęła na stanowisku, iż organy kontroli skarbowej są uprawnione wyłącznie do prowadzenia postępowania kontrolnego skarbowego, a nie do prowadzenia postępowania podatkowego. Wydanie decyzji przez organ kontroli skarbowej decyzji podatkowej może nastąpić jedynie na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej i tylko w ramach postępowania kontrolnego prowadzonego na podstawie przepisów tej ustawy. Umiejscowienie tegoż artykułu w rozdziale 3 zatytułowanym "Postępowanie kontrolne" wskazuje, iż uprawnienia organu kontroli skarbowej do wydania decyzji podatkowej znajdują oparcie wyłącznie w przepisach ustawy o kontroli skarbowej i tylko w ramach prowadzonego postępowania kontrolnego. Zdaniem skarżącej do wszczęcia postępowania podatkowego nie uprawnia organów kontroli skarbowej odpowiednie stosowanie Ordynacji podatkowej, gdyż art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy o kontroli skarbowej nakazujący owo "odpowiednie stosowanie" jest jedynie przepisem wyjaśniającym (w zakresie pojęć) treść ust. 1 artykułu 31. Nie może więc on być podstawą do stosowania przepisu art. 165 Ordynacji podatkowej w celu wszczęcia postępowania podatkowego, tym bardziej że kwestia wszczęcia postępowania i to postępowania kontrolnego, została uregulowana w art. 13 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej.
W niniejszej sprawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli w ogóle nie zostało wydane (pomijając dawno wygasłe upoważnienie z dnia 24 października 2001 r.). Po wyroku NSA z dnia 27 marca 2003 r. i decyzji Izby Skarbowej w B. organ kontroli skarbowej nie wydawał ani nie dokonywał już przedłużenia ważności upoważnienia do przeprowadzenia kontroli. Za przedłużenie takie nie może być w każdym razie uznane postanowienie tego organu z dnia (...) o wszczęciu postępowania podatkowego, gdyż jak wyżej wykazano – postanowienie to było bezprzedmiotowe i sprzeczne z przepisami. Nie były także przedłużeniem takiego upoważnienia postanowienia z dnia (...) oraz (...) wskazujące nowe terminy zakończenia postępowania podatkowego. Powoduje to, że postępowanie prowadzone przez inspektora kontroli skarbowej po upływie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli dotknięte jest nieważnością.
Według skarżącej należy też zwrócić uwagę, iż postępowanie podatkowe na podstawie art. 165 Ordynacji podatkowej mogą prowadzić tylko organy podatkowe wymienione w art. 13 Ordynacji, który nie wymienia organów kontroli skarbowej. Skoro więc postępowanie podatkowe było prowadzone przez organ nie wymieniony w art. 13 Ordynacji podatkowej, a więc przez organ niewłaściwy, skutkuje to stosownie do art. 247 § 1 pkt 1 Ordynacji nieważnością wydanej w wyniku tego postępowania decyzji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz powtarzając zawartą w niej argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżona decyzja nie narusza prawa.
Nie są w szczególności uzasadnione zarzuty naruszenia prawa procesowego. W tej kwestii ważne jest łączne interpretowanie przepisów art. 31, 24 i 13 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej. Zgodnie z art. 31 ust. 2 pkt 3 użyte w ustawie określenie "postępowanie kontrolne prowadzone przez organ kontroli skarbowej" oznacza zarówno postępowanie podatkowe jak i kontrolę podatkową w rozumieniu ustawy - Ordynacja podatkowa. Z samego brzmienia tego przepisu można wywodzić, iż postępowanie kontrolne może (choć nie musi) składać się dwóch etapów tj. zarówno z postępowania określonego w Ordynacji podatkowej jako kontrola podatkowa oraz z postępowania określonego w Ordynacji jako postępowanie podatkowe. Całość postępowania kontrolnego rzeczywiście zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej jest wszczynana poprzez wydanie przez organ kontroli skarbowej odpowiedniego postanowienia. Postępowanie to nie kończy się jednak z momentem wygaśnięcia upoważnienia wydanego na podstawie art. 13 ust. 6, albowiem nie jest ono upoważnieniem do wszczynania i prowadzenia postępowania kontrolnego, ale upoważnieniem do wykonania czynności kontrolnych w ramach prowadzonego przez organ kontroli skarbowej postępowania kontrolnego. W wyniku zakończenia czynności kontrolnych sporządza się protokół kontroli, który doręcza się stronie (art. 290 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej). Po upływie 14 dniowego terminu do zgłoszenia zastrzeżeń do protokołu bądź z momentem doręczenia zawiadomienia o sposobie ich załatwienia (art. 24 ust. 1 in principio w związku z art. 291 § 4 Ordynacji podatkowej) ten etap postępowania kontrolnego zostaje zakończony. Zakończenie tego etapu, jak wprost stwierdza art. 24 ust. 1 pkt 1 daje organowi kontroli podatkowej możliwość wydania decyzji podatkowej. Jak stwierdza z kolei ustęp 2 artykułu 24 wydanie tej decyzji musi być poprzedzone wyznaczeniem stronie 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Należy więc wywieść, iż wydanie decyzji powinno być poprzedzone dalszą częścią postępowania kontrolnego, odpowiadającego postępowaniu podatkowemu w rozumieniu Ordynacji podatkowej i obejmującego ewentualne dalsze postępowanie dowodowe. Odmienna interpretacja prowadziła by do uznania tego przepisu za zbędny, skoro jedynym materiałem w postępowaniu kontrolnym byłby protokół kontrolny i towarzyszący mu materiał, z którym przecież strona miała już możliwość zapoznania się w 14 dniowym terminie wskazanym w art. 291 § 1 Ordynacji podatkowej, do którego odsyła art. 24 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej.
Należy przy tym zauważyć, że nawet w przypadku uznania, że brak jest podstaw do formalnego podzielenia na etapy postępowania kontrolnego poprzez wydanie na podstawie art. 165 Ordynacji podatkowej postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego, wydanie takiego postanowienia nie powoduje ograniczenia praw strony w postępowaniu kontrolnym, a wręcz przeciwnie – poprzez formalne wszczęcie i prowadzenie postępowania podatkowego ma ona zagwarantowaną przed wydaniem decyzji możliwość ponownego (wobec możliwości zapoznania się z protokołem kontroli) zapoznania się z materiałami sprawy i wypowiedzenia co do ich treści.
W przedmiotowej sprawie należy mieć też na względzie fakt, iż po uchyleniu w wyniku orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzji Izby Skarbowej z dnia (...), Izba w dniu (...) uchyliła decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia (...) wskutek czego należy uznać, iż wszczęte w październiku 2001 r. postępowanie kontrolne nie zostało zakończone. Jednocześnie w wyniku zmian wprowadzonych ustawą z dnia 7 czerwca 2002 r. o zniesieniu Generalnego Inspektora Celnego, o zmianie ustawy o kontroli skarbowej oraz o zmianie niektórych innych ustaw postępowanie to, wszczęte zgodnie z ówcześnie obowiązującym brzemieniem art. 13 ustawy o kontroli skarbowej przez inspektora kontroli skarbowej, przejął do prowadzenia jako organ kontroli skarbowej Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej (art. 24 ust. 1 ustawy zmieniającej).
Nie można też zarzucić, iż decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej była wydana przez organ niewłaściwy. Wyraźne upoważnienie do wydawania decyzji takich jak w niniejszej sprawie wynika bowiem z art. 24 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, a co więcej art. 31 ust. 2 pkt 1 tejże ustawy wyraźnie w tym zakresie zrównuje w uprawnieniach organ kontroli skarbowej z organem podatkowym w rozumieniu Ordynacji podatkowej.
Rozpatrując zarzuty naruszenia prawa materialnego trzeba mieć na względzie, iż w związku z toczącym się postępowaniem kontrolnym wydane było już orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tj. wyrok z dnia 27 marca 2003 r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wypowiedział się już w kwestii zasadności zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, które zdaniem organu I instancji nie były używane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zgodnie zaś z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (będącego odpowiednikiem art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W konsekwencji więc Sąd w niniejszym składzie jest zobowiązany uznać powyższy zarzut za niezasadny.
Co do pozostałych zarzutów Sąd nie dopatrzył się wskazanych przez skarżącą uchybień. Organy podatkowe słusznie przyjęły, iż możliwe jest odniesienie wynikającej z art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zasady potrącania kosztów w roku podatkowym, którego dotyczą do wydatków związanych z utrzymaniem urządzeń oraz uzyskiwaniem informacji niezbędnych do działania firmy (seminarium, prognozy cen surowców i wyrobów). Zarówno bowiem utrzymanie urządzeń niezbędnych podatnikowi jak i pozyskiwanie różnymi drogami informacji, zwłaszcza tak konkretnych jak raporty, wiąże się z uzyskiwaniem konkretnych przychodów w konkretnym roku podatkowym. Nie ma też oparcia w prawie stanowisko skarżącej odnośnie wydatków z tytułu podróży służbowych członków rady nadzorczej. Nie można bowiem przyjąć, że czym innym jest zwrot poniesionych przez spółkę kosztów, a czym innym wydatki na rzecz członków rad nadzorczych. Przepis art. 16 ust. 1 pkt 38a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zawiera bezwzględny nakaz wyłączenia z kosztów wszelkich wydatków na rzecz osób wchodzących w skład rad nadzorczych osób prawnych, z jednym wyjątkiem wynagrodzeń wypłacanych z tytułu pełnionych funkcji. Jeżeli osoba prawna przewiduje korzystanie przez członka rady nadzorczej z samochodu prywatnego, wydatki te powinny być uwzględnione w wynagrodzeniu wypłacanym tej osobie (B. Deuter w "Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz 2003" Oficyna Wydawnicza Unimex, Wrocław 2003, str. 441).
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) Sąd orzekł jak w wyroku.