I SA/Bd 195/05

I SA/Bd 195/05 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2005-05-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-03-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Izabela Najda-Ossowska /przewodniczący sprawozdawca/
Leszek Kleczkowski
Mirella Łent
Symbol z opisem
630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Hasła tematyczne
Podatek akcyzowy
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
art. 37 ust. 2, art. 35 ust. 1
Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Dz.U. 2002 nr 27 poz 269
par. 11 pkt 8, par. 12 ust. 1, par. 12 ust. 2
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski, asesor WSA Mirella Łent, Protokolant Damian Bronowicki, po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi Marka C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] 2005r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące od lipca do grudnia 2002 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w T. na rzecz skarżącego kwotę 13.594,00 (trzynaście tysięcy pięćset dziewięćdziesiąt cztery) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania
Uzasadnienie
Syg akt I SA/Bd 195/05
U Z A S A D N I E N I E
Zaskarżoną decyzją z [...] 2005 r. Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...] 2000r. określającą Markowi C. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od lipca do grudnia 2002 r. w łącznej kwocie 639.395,20 zł.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia faktyczne: [...] 2003r. Marek C. złożył w Urzędzie Skarbowym w I. wniosek o zwrot nadpłaty podatku akcyzowego z tytułu sprzedaży rozpuszczalnika R-02 wraz ze skorygowanymi deklaracjami dla podatku akcyzowego za wskazane wyżej okresy. Uzasadniając wniosek podatnik powołał się na przepisy art. 37 ust. 2 ustawy z 08 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz § 11 pkt 8 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego.
Po przeprowadzonej kontroli w zakresie prawidłowości rozliczania podatku akcyzowego za miesiące od lipca 2002 r. do grudnia 2002 r. organ ustalił, iż podatnik prowadził działalność gospodarczą, której przedmiotem był handel hurtowy i detaliczny artykułami przemysłowymi pochodzenia krajowego i zagranicznego, eksport, import, usługi transportowe. W okresie od lipca 2002 r. do grudnia 2002 r. podatnik zamawiał i nabywał spirytus skażony luzem w Przedsiębiorstwie Przemysłu Fermentacyjnego "A." S.A. w L., który to podmiot realizując zamówienia dokonywał również skażenia zamawianej partii spirytusu środkiem skażającym - alkoholem izopropylowym lub formaliną, po czym skażony spirytus w kontenerach transportowano do odbiorcy. Wystawione następnie faktury VAT zawierały adnotacje o zapłaconym podatku akcyzowym oraz o zastosowanym środku skażającym.
Zakupiony spirytus, o symbolu SWW 2444-2, w ramach prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, zużywany był do wytwarzania rozpuszczalników do lakierów spirytusowych, sprzedawanych pod nazwą handlową Rozpuszczalnik R01 oraz R-02. Rozpuszczalniki te zostały zakwalifikowane przez Urząd Statystyczny w B. do grupowania PKWiU o symbolu 15.92.12-00 "Alkohol etylowy i pozostałe alkohole skażone dowolnej mocy" oraz grupowania SWW o symbolu 2444-29 “Spirytus skażony pozostały". Dodatkowo od [...] 2002 r. proces produkcji rozpuszczalników obejmował zabarwienie spirytusu skażonego czystym fioletem krystalicznym, dokonywane przez Marka C. w jego firmie.
Podatnik składał deklaracje dla podatku akcyzowego AKC-2 wraz z informacją o podatku akcyzowym od wyrobów spirytusowych AKC-2/A za poszczególne miesiące rozliczeniowe od lipca 2002r. do grudnia 2002r., stosując obniżoną 35 % stawkę podatku akcyzowego. Następnie złożył wniosek o zwrot nadpłaty podatku akcyzowego za ten okres, podnosząc, iż sprzedawany przez jego firmę wyrób jest zwolniony od akcyzy.
Naczelnik Urzędu Celnego w B., po wszczęciu postępowania podatkowego, ustalił, iż podatnik nie podlega zwolnieniu od podatku akcyzowego na podstawie § 11 pkt 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie podatku akcyzowego i wyrób obciążony jest 35 % stawką podatku. W konsekwencji określono wartość podatku akcyzowego należnego od sprzedaży towaru wyprodukowanego w zakładzie podatnika. Organ stwierdził, iż warunkiem zastosowania zwolnienia od podatku akcyzowego spirytusu, o którym mowa w § 11 pkt 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego jest skażenie spirytusu nabytego po cenach zawierających podatek akcyzowy, jeżeli został on skażony u nabywcy. Podatnik wprawdzie nabył spirytus po cenach zawierających podatek akcyzowy, ale przesłanka dotycząca skażenia spirytusu u nabywcy nie została spełniona. Zdaniem organu z zebranego materiału wynikało, iż podatnik składał zamówienia zakupu wyłącznie spirytusu skażonego i taki był wydawany odbiorcy. Organ zajął takie stanowisko wobec faktu, iż czynności skażenia dokonywane były przez dostawcę i w jego zakładzie, nie u nabywcy. Nie jest natomiast skażaniem zabarwienie w zakładzie podatnika, "M.", przyjętego skażonego spirytusu na fioletowo poprzez dodanie do niego czystego fioletu krystalicznego, gdyż środek ten nie figuruje w wykazie środków skażających dopuszczonych do skażania spirytusu.
W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie przepisu art.21 § 3 ustawy ordynacja podatkowa w związku z art. 10 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym oraz art.37 ust.2 pkt 2, art.207 w związku z art.75 § 4 ordynacji podatkowej, art.121 § 1, 187 §1 , art.139 ordynacji podatkowej, art.11 pkt 8, § 12 ust.1 i § 12 ust.2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie podatku akcyzowego.
W uzasadnieniu zakwestionowano zasadność wydania przez Naczelnika Urzędu Celnego w B. decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w sytuacji, kiedy podatnik uprzednio nie tylko zadeklarował ale i dokonał wpłaty podatku akcyzowego w należnej wysokości. Zdaniem strony organ winien wydać decyzję w sprawie odmowy stwierdzenia zwrotu nadpłaty lub też decyzję stwierdzającą istnienie nadpłaty w innej wysokości niż stwierdzona przez podatnika. Zaskarżone rozstrzygniecie narusza zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego, prowadzi do przewlekłości postępowania.
Dodatkowo strona podniosła dla porządku, że przepis delegacyjny zawarty w art.37 ust 2 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia, jak również § 11 pkt 8 dotyczący materii zwolnienia podatkowego nie może być podstawą określenia wysokości zobowiązania. Zarzuciła, że uzasadnienie decyzji zawiera sprzeczności i nieprawidłowości odnoszące się do ustaleń stanu faktycznego a organ nie rozpatrzył wyczerpująco i wszechstronnie materiału dowodowego.
Odwołujący się stwierdził, iż wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu decyzji przedmiotem sprzedaży przez spółkę "A." był spirytus rektyfikowany zbożowy (SWW 2444-2), za który strona zapłaciła podatek akcyzowy i który został skażony przez tę spółkę na rzecz firmy "M." dostarczanym przez nabywcę środkiem skażającym, nie będącym przedmiotem sprzedaży.
W ocenie odwołującego, jeśli taki stan faktyczny ustalony w sprawie nie odpowiada regulacji zawartej w przepisie § 11 pkt 8 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie podatku akcyzowego oraz przyjmując iż Rozpuszczalniki 01 oraz 02 zostały wyprodukowane przez spółkę "A.", to skarżącego jako sprzedawcę, nie zaś producenta, należy zwolnić z obowiązku podatkowego na podstawie przepisu § 12 ust.1 wskazanego rozporządzenia.
Odwołujący się wskazał, że na podstawie stanu faktycznego można uznać, że wyprodukował on wyroby akcyzowe należy wówczas zastosować przepis § 12 ust 2 pkt 5 powoływanego rozporządzenia. Dodatkowo w piśmie z 30 grudnia 2004r. wyjaśniał, że towar w postaci rozpuszczalnika został wyprodukowany i sprzedany przez firmę "M.", ale wytworzony został na zlecenie przez inny podmiot - spółkę "A.". Informacje w tym zakresie zawarte są w protokołach skażenia, atestach oraz fakturach VAT. Okoliczności te przesądzają o tym, iż zachodzi sytuacja, o której mowa w § 12 ust.2 pkt.5 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie podatku akcyzowego. W takim stanie rzeczy zwolnienie z obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym następuje, w części w jakiej wyroby te są wytworzone przez inne podmioty na rzecz producenta. Produkt ten jednak nie może stanowić produktu finalnego sprzedawanego przez podatnika, a więc produkt wytworzony na zlecenie nie może być tożsamym ze sprzedawanym wyrobem. Warunek ten został spełniony, albowiem strona będąca organizatorem produkcji, kupowała skażalnik, wynajmowała firmę transportową, ładowała kontenery transportowe, zlecała badanie skażalnika i dokonywała niezbędnych czynności z wyrobami dostarczonymi przez zleceniobiorców do ich sprzedaży w postaci finalnej. W konsekwencji symbol SWW 2444-2 obejmuje wyroby wytworzone na zlecenie, a SWW 2444-29 wyroby produkowane i sprzedawane przez stronę. Przyjęcie innej koncepcji oznaczałoby, że strona jest jedynie sprzedającym wyroby akcyzowe i korzysta ze zwolnienia z obowiązku podatkowego na podstawie § 12 ust.1powoływanego rozporządzenia w sprawie podatku akcyzowego.
Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji uznając tym samym, iż w sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające zwolnienie z podatku akcyzowego. Zdaniem organu Marek C. był podatnikiem na podstawie art.35 ust.1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i na nim, jako na producencie wyrobu ciąży obowiązek podatkowy. Sprzedaż wyrobów akcyzowych wyprodukowanych przez stronę, o symbolu SWW 2444-29 w postaci rozpuszczalników R-01 oraz R-02 podlegała opodatkowaniu 35% obniżoną stawką podatku. Zakup spirytusu rektyfikowanego skażonego przeznaczonego do produkcji rozpuszczalników zgodnie z § 9 ust.1 i 2 rozporządzenia w sprawie podatku akcyzowego umożliwił zastosowanie obniżonej stawki podatku. W ocenie organu sprzedaż wyrobów akcyzowych wyprodukowanych przez stronę o symbolu SWW 2444-29 podlega bez wątpienia opodatkowaniu podatkiem akcyzowym.
Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w T. skarżący zasadnie kwestionuje iż podstawę wydania decyzji organu I instancji winna stanowić regulacja dotycząca nie zwolnienia z obowiązku opodatkowania podatkiem akcyzowym, lecz przepis dotyczących obniżonej stawki podatku, a wiec art.37 ust.2 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym w związku z § 2 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie podatku akcyzowego w wersji obowiązującej w okresie objętym zaskarżoną decyzją.
Natomiast organ nie podzielił natomiast twierdzenia strony, iż wysokość zobowiązania podatkowego wynikająca z decyzji organu I instancji nie różni się od wysokości zobowiązania wskazanego w skorygowanych deklaracjach. Wykazana w nich zerowa kwota wiąże podatnika oraz organ w ten sposób, iż Naczelnik Urzędu Celnego w B. wobec odmienności kwot wykazanych zobligowany był do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art.23 § 1 ordynacji podatkowej określającego zobowiązanie w prawidłowej wysokości. Organ I instancji mając wątpliwości co do powstania nadpłaty zasadnie wszczął postępowanie w tej sprawie, wobec czego nie zastosował przepisu art.75 § 4 ordynacji podatkowej.
Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w T. zebrany materiał dowodowy jest wyczerpujący i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Organ pierwszej instancji wyjaśnił sposób skażenia spirytusu, ustalono podmiot dokonujący skażenia, jak i cały tok postępowania z wyrobem od chwili produkcji w spółce "AKWAWIT" aż do otrzymania go przez nabywcę.
Odnosząc się do zawartego w odwołaniu wniosku strony o zastosowanie jako podstawy zwolnienia z podatku akcyzowego przepisu § 12 ust.1 rozporządzenia w sprawie podatku akcyzowego organ stwierdził, że regulacja ta dotyczy podatników będących sprzedawcami wyrobów akcyzowych, natomiast Marek C. jest producentem wyrobów akcyzowych. Zakupione wyroby o symbolu SWW 2444-2 były poddawane czynnościom, w wyniku których powstawał nowy wyrób finalny o symbolu SWW 2444-29.
Rozważając natomiast możliwość zastosowania zwolnienia na podstawie przepisu § 12 ust.2 pkt 5 powoływanego rozporządzenia w sprawie podatku akcyzowego, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że przepis ten zwalnia podatników będących producentami wyrobów akcyzowych w części, w jakiej te wyroby są wytworzone przez inne podmioty na zlecenie producenta. Wprawdzie podatnik był producentem rozpuszczalnika, wskazywał, że do jego zadań należało m.in. kupowanie skażalników, wynajmowanie transportu, załadowywanie kontenerów transportowych, zlecenie badania skażalników, odbiór skażonego alkoholu, dodawanie fioletu krystalicznego, rozlew do pojemników o pojemności do 1 litra, oraz organizacja sprzedaży finalnego produktu o symbolu PKWiU 15.92.12-00 (SWW 2444-29). Zgodnie z art.34 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podlegają czynności określone w art.2 tej ustawy dotyczące towarów wymienionych w załączniku nr 6, z zastrzeżeniem art.35 ust 2a, że dla wyrobów z poz.1,13-15,17 i 19 obowiązek podatkowy powstaje w momencie przemieszczania tych wyrobów poza teren zakładu, w którym zostały wyprodukowane, również w przypadku, gdy nie dokonano czynności określonych w art.2 (m.in. takich jak sprzedaż). Tak więc z momentem opuszczenia zakładu producenta, spółki "A." w L. powstawał obowiązek podatkowy ciążący na producencie towarów akcyzowych.
W ocenie organu odwoławczego poczynione ustalenia w sprawie dowodzą iż podatnik był producentem, ale nie spełniał wymogów zwolnienia na podstawie § 12 ust.2 pkt 5 rozporządzenia w sprawie podatku akcyzowego.
Nadto organ podkreślił, że powszechną praktyką producentów alkoholu etylowego jest skażanie alkoholu środkami dostarczanymi przez podmioty kupujące skażony alkohol.
W skardze do sądu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucił naruszenie przepisów art.187, art.121 ordynacji podatkowej oraz § 12 ust.2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie podatku akcyzowego.
Zarzucił, iż organ mylnie nie uznał strony za producenta części finalnego wyrobu akcyzowego w postaci rozpuszczalnika, a spółki "A." i innych podmiotów w części pozostałej. Nie zgadzał się z ustaleniem, iż skarżący jest producentem w rozumieniu ustawy, a spółka "A." jedynie sprzedającym skażony spirytus. Podkreślił, iż zapłacony podatek dotyczył sprzedaży spirytusu rektyfikowanego zwykłego o symbolu SWW 2444-2, a nie skażonego spirytusu. Treść faktur dowodzi, iż zakup dotyczył spirytusu, który nie był skażony a z protokołów wynikało, że skażenia dokonywano na zlecenie i rzecz firmy "M.".
Zdaniem strony przepis § 12 ust.2 pkt 2 rozporządzenia różnicuje producenta od podmiotu dokonującego procesu wytwarzania na zlecenie producenta. Firma "M." spełniła wszystkie przesłanki i warunki konieczne do zastosowania zwolnienia z podatku akcyzowego będąc organizatorem finalnej produkcji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i przedstawił argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał ponadto, iż ustawodawca w przepisie § 12 ust.2 pkt 5 powoływanego rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie podatku akcyzowego wskazuje właśnie na tożsamość wyrobu wytworzonego przez inny podmiot i nie można odnosić tego do sytuacji, kiedy produkt wytworzony na zlecenie nie jest produktem finalnym sprzedawanym przez podatnika. Organ podniósł, że przepis będący przedmiotem sporu miałby zastosowanie w sytuacji dużego zamówienia przewyższającego moce przerobowe producenta, awarii aparatury. Złożenie zapotwierdzonego przez urząd kontroli skarbowej zamówienia było warunkiem koniecznym do zastosowania jedynie obniżonej stawki podatku akcyzowego i nie można jego złożenia jednocześnie utożsamiać ze zleceniem wytworzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna aczkolwiek z uwagi na inne argumenty, niż zostały w niej podniesione przez skarżącego. Należy wskazać, że sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz.1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania albowiem poczynione ustalenia faktyczne na tym etapie postępowania dowodowego nie pozwalały na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie.
Skarżący złożył wniosek o zwrot nadpłaty podatku akcyzowego powołując się na art. 37 ust.2 ustawy z dnia 08 stycznia 1993 r.o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym oraz § 11 pkt.8 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 marca 2002r w sprawie podatku akcyzowego. Zgodnie ze wskazanym przepisem zwalnia się od podatku akcyzowego alkohol etylowy i pozostałe alkohole skażone u nabywcy, jeżeli środek skażający został dodany do alkoholu nabytego po cenach zawierających podatek akcyzowy. Ustalono jednak, że przedmiotowy alkohol był skażany u zbywcy a nie u skarżącego jako nabywcy.
W następstwie wydanej przez Naczelnika Urzędu Celnego w B. decyzji, w której analizie poddano możliwość zwolnienia od podatku akcyzowego na wskazanej przez podatnika we wniosku podstawie prawnej, skarżący złożył odwołanie, w którym podniósł z kolei, że podstawą prawną do zwolnienia go z podatku akcyzowego może być także § 12 ust.1 albo § 12 ust.2 pkt 5 wskazanego rozporządzenia. Jednocześnie skarżący zarzucał, że okoliczności te organ powinien uwzględnić z urzędu.
Na podstawie § 12 ust.1 rozporządzenia w sprawie podatku akcyzowego zwalnia się z obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym podatników będących sprzedawcami wyrobów akcyzowych, z wyjątkiem podmiotów sprzedających wyroby wymienione w pkt 1 - 10, natomiast zgodnie z § 12 ust.2 pkt 5 zwalnia się z obowiązku w podatku akcyzowym również podatników będących producentami wyrobów akcyzowych, w części, w jakiej wyroby te są wytwarzane przez inne podmioty na zlecenie producenta.
Oba przepisy regulują zupełnie odmienne stany faktyczne albowiem jeden odnosi się do sprzedawców wyrobów akcyzowych, a drugi - do producentów tych wyrobów. Art. 35 ust.1 pkt 1 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym wskazuje, że obowiązek w zakresie akcyzy ciąży na producencie i sprzedawcy wyrobów akcyzowych, w ten sposób przepis zróżnicował podatników. Koresponduje to następnie z przytoczonymi wyżej przepisami rozporządzenia w sprawie podatku akcyzowego, gdzie jedne regulacje odnoszą się do producenta, inne do sprzedawcy.
Punktem wyjścia do rozstrzygnięcia czy na skarżącym ciążył obowiązek podatkowy, co za tym idzie czy jego wniosek o stwierdzenie nadpłaty jest zasadny, jest jednoznaczne przesądzenie jaki status miał skarżący z punktu widzenia obowiązku podatkowego. W zebranym materiale dowodowym brak jest ustaleń faktycznych pozwalających na uznanie, że skarżący w kontrolowanym okresie był producentem w rozumieniu przepisu art. 35 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Organy uznały, że skoro nabywany przez skarżącego towar miał symbol SWW 2444-2, a wytwarzany produkt w postaci rozpuszczalników miał symbol SWW 2444-29, to skarżący był producentem towarów akcyzowych. Organy ustaliły, że czynności podejmowane przez skarżącego polegały na kupowaniu skażalników, wynajmowaniu transportu, załadowywanie kontenerów transportowych, zlecenie badania skażalników, odbiór skażonego alkoholu oraz dodawanie fioletu krystalicznego (od września 2003r) i rozlew do pojemników o pojemności jednego litra tudzież organizacja sprzedaży wyrobu finalnego.
Producentem w rozumieniu art. 35 ust 1 pkt 1jest podmiot, którego efektem działalności gospodarczej jest gotowy wyrób akcyzowy. Tymczasem z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika, że skarżący kupował od PPF A. S.A. w L. spirytus, który był typowym produktem przez ten podmiot produkowanym i dodatkowo zlecał jego skażanie dostarczanym przez siebie skażalnikiem. W efekcie dostarczany był mu luzem skażony spirytus. Organy powinny wyjaśnić na czym polegała "produkcja" dokonywana następnie u skarżącego. Trudno bowiem za taką czynność potraktować transport towaru, bądź jego rozlewanie do pojemników. W orzecznictwie ugruntował się już pogląd, że przez działalność wytwórczą rozumieć należy jako sytuację, w której z określonego surowca przerabianego w procesie produkcyjnym, powstaje nowy produkt (wyrok z 17.09.1997r, SA/Bk 746/96 ; wyrok z 26.03.1997r, SA/Łd 3016/95, wyrok z 22.09.1998r I SA/Łd 1270/96)
Ponownie rozstrzygając sprawę organy winny ustalić jednoznacznie czy skarżący był producentem, czy sprzedawcą wyrobów akcyzowych i w zależności od tego ustalenia rozważyć czy ciążył na nim obowiązek w podatku akcyzowym, czy też mógłby korzystać ze zwolnienia na podstawie któregoś z analizowanych przepisów. Uwzględnić przy tym muszą, że podatek akcyzowy co do zasady jest podatkiem jednofazowym naliczanym w jednym etapie obrotu.
Ustalony w zaskarżonej decyzji stan faktyczny nie był wystarczający dla wydania w sprawie rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 145 par 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję, określając na podstawie art. 152 tej ustawy, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości. Jednocześnie na podstawie art. 200 tejże ustawy zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w kwocie 13.594,00 zł ( 6.394zł tytułem uiszczonego wpisu oraz 7.200zł wynagrodzenia pełnomocnika).