I SA/Bd 194/06

I SA/Bd 194/06 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2006-05-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Leszek Kleczkowski /sprawozdawca/
Teresa Liwacz /przewodniczący/
Urszula Wiśniewska
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Teresa Liwacz Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) asesor sądowy Urszula Wiśniewska Protokolant: sekretarz sądowy Anna Winiecka po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi Małgorzaty P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] 2005r. Małgorzata P. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie odmowy zwrotu podatku od towarów i usług za wrzesień 2000r. w kwocie 24.434 zł, zakończonego decyzją ostateczną Urzędu Skarbowego w N. z dnia [...] 2001r. W uzasadnieniu tego wniosku powołała się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 04 lipca 2003r., sygn. akt I SA/Gd 1120/00 i I SA/Gd 1370/00 uznając je za nowe dowody istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, nieznane organowi w dniu wydania decyzji w zakresie podatku od towarów i usług za wrzesień 2000r. W ocenie strony organ I instancji odmawiając zwrotu podatku od towarów i usług nie wiedział o tym, że faktycznie na dzień złożenia wniosku, tj. [...] 2001r. o przyznanie zwrotu wpłaconej kwoty podatku VAT wynikającej z korekty deklaracji VAT-7 za wrzesień 2000r. nie było żadnej zaległości, a nawet występowała znaczna nadpłata z tytułu podatku od towarów i usług w kwocie 110.441 zł. Sytuacja taka zaistniała w związku z uchyleniem wskazanymi wyrokami decyzji określających zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: luty, marzec i grudzień 1998r.
Decyzją z dnia [...] 2005r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. omówił stronie uchylenia decyzji ostatecznej Urzędu Skarbowego w N. z dnia [...] 2001r.,
Od decyzji organu I instancji strona złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu odwołania zarzuciła naruszenie przepisów art. 121, art. 122 i art. 240 § l pkt 5 Ordynacji podatkowej, w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, w związku z nieprawidłową oceną stanu faktycznego oraz błędną interpretacją przepisów prawa materialnego organu I instancji.
Decyzją z dnia [...] 2005r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż na gruncie przepisu art. 240 § l pkt 5 Ordynacji podatkowej okolicznością faktyczną może być tylko i wyłącznie zdarzenie mające swoje konsekwencje podatkowe istotne dla rozpoznawanej sprawy, istniejące w dniu wydania decyzji i nieznane organowi, który tę decyzję wydał. Za taką okoliczność z pewnością nie można uznać, jak wynika z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, samego wyroku Sądu jako wykładni przepisów prawa materialnego. Zaległość podatkowa istniała w momencie orzekania o odmowie zwrotu podatku, gdyż zaległość jest kategorią obiektywną.
Organ wskazał, iż przepisy regulujące wznowienie postępowania nie przewidują przesłanki umożliwiającej uchylenie decyzji, w trybie wznowieniowym, z powodu błędnie ustalonego stanu faktycznego, czy też błędnej oceny tego stanu. Stan faktyczny sprawy w zakresie zalegania, czy też niezalegania był znany organowi w dacie wydania decyzji ostatecznej w zakresie zwrotu podatku od towarów i usług za wrzesień 2000r.
Organ zauważył, że odmowa zwrotu podatku nastąpiła tak z powodu istniejących zaległości, jaki i niedokonania wpłaty deklarowanego podatku VAT w miesiącu, którego dotyczył wniosek o zwrot podatku. Na dzień złożenia wniosku o zwrot wpłaconej kwoty podatku wynikającej ze złożonej korekty deklaracji VAT-7 za wrzesień 2000r., tj. wniosku z dnia [...] 2001r. zaległości w podatku od towarów i usług wynosiły 37.276,70 zł. Powyższego stanu nie zmienił fakt wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroków z dnia 04 lipca 2003r. o sygn. akt I SA/Gd 1120/00 uchylającego decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2000r. oraz sygn. akt I SA/Gd 1370/00 uchylającego decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2000r.
Okoliczność faktyczna w postaci braku wpłaty podatku oraz daty powstania zaległości były organowi wydającemu decyzję ostateczną w przedmiocie zwrotu podatku znane, co przesądza o braku przesłanki w postaci nowej okoliczności, wymienionej w art. 240 § l pkt 5 Ordynacji podatkowej.
Dopiero dokonanie wpłaty i brak zaległości dawały możliwość wnioskowania o jej zwrot. Skoro zaś tak, to nie zaszły nowe okoliczności ani nowe dowody, które istniały w momencie orzekania i jednocześnie nie były organowi znane. Brak dokonania wpłaty był znany organowi w momencie orzekania i okoliczność ta nie uległa zmianie.
Mając na uwadze przedstawioną argumentację organ nie zgodził się z zarzutami naruszenia prawa poprzez uchybienie w decyzji art. 121 i art. 240 Ordynacji podatkowej.
Na decyzję organu II instancji strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 122 i art. 240 § l pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie dość wnikliwe zbadanie stanu faktycznego, a przez to błędną ocenę, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art. 240 § l pkt 5 Ordynacji podatkowej. Przepisy prawa naruszono zdaniem skarżącej w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż w dniu wydania decyzji Urząd Skarbowy nie wiedział o tym, że uiściła nienależne kwoty podatku VAT za miesiące luty, marzec i grudzień 1998r. w łącznej kwocie około 106.000 zł. Ta okoliczność została potwierdzona wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 04 lipca 2003r., sygn. akt I SA/Gd 1120/00 i I SA/Gd 1370/00.
Skarżąca podkreśliła, iż od początku postępowania konsekwentnie wskazywała, że nową okolicznością, o której nie wiedział Urząd Skarbowy w N. w dniu wydania decyzji o odmowie zwrotu podatku od towarów i usług jest fakt, że w dniu tym w dyspozycji budżetu pozostawały kwoty nienależnie wpłaconych podatków za wskazane miesiące 1998r.
Powyższe wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego przywołano tylko jako dokumenty potwierdzające, że do zapłaty nienależnych podatków doszło z winy organu podatkowego, który wydał decyzje określające zaległości podatkowe z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Nienależne kwoty podatku VAT za miesiące luty, marzec i grudzień 1998r. Urząd Skarbowy pobrał dnia [...] i dnia [...] 1999r. W tych też dniach powstały nadpłaty w podatku VAT.
Strona podniosła, iż na dzień [...] 2001r., tj. na dzień złożenia wniosku o zwrot podatku budżet fizycznie dysponował kwotą nadpłaty, która w całości pokrywała zaewidencjonowaną w księgach Urzędu Skarbowego zaległość podatkową w kwocie 37.276,70 zł wraz z odsetkami oraz wynikającą z deklaracji VAT-7 nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości 24.434 zł.
Skarżąca podkreśliła, że przepis art. 14a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie uzależniał zwrotu podatku od dokonania fizycznej zapłaty nadwyżki podatku należnego nad naliczonym. Przepis ten w ogóle nie określał formy uregulowania zobowiązania. Wobec tego jako poprawne należy uznać także pokrycie należności z nadpłaty pozostającej w dyspozycji budżetu.
Zdaniem strony po ujawnieniu przez nią nowych, istotnych dla rozstrzygnięcia w sprawie okoliczności faktycznych powinno nastąpić wznowienie postępowania i wydanie kolejnego rozstrzygnięcia w sprawie zgodnie z obiektywnie istniejącym stanem faktycznym.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa.
Zgodnie z art.14a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej miał prawo w zakresie działalności tego zakładu do otrzymania częściowego lub całkowitego zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług.
Urząd skarbowy, po sprawdzeniu, czy kwota podatku wynikająca ze złożonej deklaracji dla podatku od towarów i usług została wpłacona za dany miesiąc, dokonywał zwrotu kwoty na rachunek bankowy prowadzącego zakład, w terminie nie dłuższym niż 25 dni od dnia dokonania wpłaty podatku przez podatnika.
Prawa do zwrotu, na podstawie art.14a ust.7 pkt 2 wskazanej ustawy, byli pozbawieni podatnicy, u których w dniu złożenia wniosku o dokonanie zwrotu wystąpiły zaległości w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa. Nie dotyczyło to podatników, wobec których urząd skarbowy zalegał ze zwrotem podatku, w dniu złożenia przez nich wniosku o dokonanie zwrotu.
W świetle powyższych regulacji prowadzący zakład pracy chronionej miał prawo w zakresie działalności tego zakładu do otrzymania częściowego lub całkowitego zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług. Prawo to uzależnione było jednak od uprzedniego dokonania wpłaty kwoty podatku od towarów i usług oraz niewystępowania zaległości podatkowych.
Z akt sprawy wynika, że Urząd Skarbowy w N. decyzją z dnia [...] 2001 r. odmówił skarżącej zwrotu podatku wynikającej z deklaracji za wrzesień 2000 r., ponieważ nie dopełniła ona obowiązku wpłaty podatku wynikającego z deklaracji za ten miesiąc oraz występowała u niej, na dzień złożenia wniosku o zwrot podatku ([...] 2001 r.), zaległość podatkowa z tytułu podatku od towaru i usług za maj i październik 2000 r. w kwocie 37.276,70 zł.
W związku z wyrokami wydanymi przez NSA OZ w Gdańsku z dnia 4 lipca 2003 r. (I SA/Gd 1370/00 oraz I SA/Gd 1120/00) uchylającymi decyzje Izby Skarbowej w B. w zakresie wymiaru podatku od towarów i usług za luty, marzec i grudzień 1998 r. skarżąca uważa, że w dniu wydania powyższej decyzji przez Urząd Skarbowy w N. nie występowała zaległość podatkowa, o czym organ podatkowy nie wiedział, co uzasadnia wznowienie postępowania.
Należy zauważyć, że instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art.240§1 Ordynacji podatkowej.
W rozpoznawanej sprawie jako podstawę wznowienia skarżąca wskazała art.240§1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W myśl tego przepisu wznawia się postępowanie, jeżeli "wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję".
W związku z powyższym wzruszenie decyzji będzie możliwe, jeżeli:
1) wyjdą na jaw nowe dowody lub okoliczności faktyczne, tzn. nowe w stosunku do przeprowadzonego dotychczas postępowania,
2) dowody lub okoliczności muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie,
3) dowód lub okoliczność musi istnieć w dniu wydania decyzji,
4) dowód lub okoliczność nie może być znana organowi, który wydał ostateczną decyzję.
Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, że na dzień złożenia wniosku o dokonanie zwrotu podatku nie istniała zaległość podatkowa, o czym organ podatkowy nie wiedział. Zaległość podatkowa jest kategorią obiektywną. Albo podatnik zalega z podatkiem, którego obowiązek zapłaty powstaje z mocy prawa albo nie zalega (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2003 r., III SA 2528/01).
Na dzień złożenia przez skarżącą wniosku o zwrot podatku istniała zaległość w podatku od towarów i usług za maj i październik 2000 r., bowiem za te miesiące podatek nie został uregulowany w terminie. To, że za luty, marzec i grudzień 1998 r. NSA OZ w Gdańsku uchylił decyzje Izby Skarbowej w B., i obiektywnie rzecz biorąc za ten okres zaległość nie istniała, w żadnym razie nie oznacza, że za maj i październik 2000 r. tej zaległości nie było.
Ponadto okolicznością bezsporną w sprawie jest, iż skarżąca nie dokonała wpłaty podatku za wrzesień 2000 r. Fakt, że u skarżącej wystąpiła nadpłata niczego w tym zakresie nie zmienia. Nadpłata ta nie została bowiem zarachowana na poczet wpłaty podatku za wrzesień 2000r.
Reasumując - na dzień wydania decyzji przez Urząd Skarbowy w N. nie istniały nowe okoliczności czy dowody, które nie byłyby znane temu organowi. Skarżąca posiadała zaległość podatkową i nie wpłaciła podatku, którego domagała się zwrotu. Wniosek podatniczki o wznowienie postępowania jest zatem bezzasadny, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organ podatkowy nie naruszył art.240§1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu organ zebrał dowody wystarczające do wydania rozstrzygnięcia. Zgromadzony materiał dostatecznie wyjaśnia wszystkie okoliczności sprawy, ważne z punktu widzenia stosowanych przepisów prawa. Nie naruszona więc również art.122 Ordynacji podatkowej.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270) orzeczono jak w sentencji.