VIII SA/WA 306/25

VIII SA/Wa 306/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-09-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Owsińska-Gwiazda /sprawozdawca/
Marek Wroczyński /przewodniczący/
Sławomir Fularski
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Środki unijne
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2157
art. 10a i art. 29 ust. 1 i ust. 2
Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (sprawozdawca), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dominika Jeromin, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2025 r. w Radomiu sprawy ze skargi T. G. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie z dnia 5 lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez T. G. (dalej: strona, wnioskodawca lub skarżący) jest decyzja Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej: Dyrektora ARiMR lub organ odwoławczy) z 5 lutego 2025 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. (dalej: Kierownik ARiMR) z 2 grudnia 2024 r. nr [...] ustalającą kwotę nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym.
W dniu 1 czerwca 2022 r. wnioskodawca złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2022. Decyzją z 27 grudnia 2022 r. Kierownik ARiMR przyznał wnioskodawcy płatności na rok 2022 r. w wysokości: 1233,58 zł z tytułu jednolitej płatności obszarowej, 827,91 zł z tytułu płatności na zazielenienie, 41,08 zł z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej. Następnie w dniach: 21.10.2022 r. i 11.01.2023 r. na rachunek bankowy wskazany przez wnioskodawcę przekazano przyznane płatności.
Postanowieniem z 7.09.2023 r. Kierownik ARiMR na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa wznowił z urzędu postępowanie zakończone w/w decyzją ostateczną.
18.09.2023 r. Kierownik ARiMR wydał decyzję uchylająca w całości decyzję z 27.12.2022 r. oraz odmówił wnioskodawcy przyznania płatności obszarowych. Dyrektor M. oddziału Regionalnego ARiMR decyzją [...] z 18.12.2023 r. uchylił zaskarżone rozstrzygniecie i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
24.01.2024 r. Kierownik ARiMR w K. decyzją nr [...] uchylił w całości decyzje dotychczasową i przyznał płatność z tytułu jednolitej płatności obszarowej – 345,21 zł , z tytułu płatności na zazielenienie 589,42 zł, z tytułu uzupełniającej płatności podstawowej 41,08 zł. Dyrektor M. OR ARiMR decyzją nr [...] z 29.04.2024 r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Jednocześnie Kierownik ARiMR w K. zawiesił z urzędu wszczęte 8.02.2024 r. postępowanie w sprawie ustalenia skarżącemu nienależnie pobranych płatności do czasu ostatecznego zakończenia postępowania w sprawie przyznania stronie płatności.
W dniu 4.06.2024 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. decyzją nr [...] uchylił w całości decyzję dotychczasową nr [...] z 27.12.2022 r. oraz przyznał płatność z tytułu: jednolitej płatności obszarowej w wysokości 599,02 zł; uzupełniającej płatności podstawowej w wysokości 41,08 zł; płatności za zazielenienie w wysokości 657,56 zł. Dyrektor M. OR ARiMR decyzją nr [...] z dnia 26.09.2024 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, którą doręczono skarżącemu w trybie art. 44 kpa w dniu 17.10.2024 r. Postanowieniem z 18.11.2024 r. Kierownik ARiMR podjął zawieszone w dniu 12.03.2024 r. postępowanie w sprawie nienależnie pobranych płatności z uwagi na ostateczne zakończenie postępowania w sprawie przyznania płatności na rok 2022 r.
Następnie Kierownik ARiMR decyzją nr [...] z 2 grudnia 2024 r. ustalił stronie kwotę nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w wysokości 634,56 zł.
W następstwie rozpatrzenia odwołania wniesionego od powyższej decyzji Kierownika ARiMR – Dyrektor ARiMR decyzją z 5 maja 2025 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Kierownika ARiMR. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.) w związku z art. 10 ust. 2 oraz art. 29 ust. 1, 2 i 8 ustawy z dnia 9 maja 2009 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2157, dalej: ustawa ARiMR).
Uzasadniając decyzje Dyrektor ARiMR wskazał, że płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2022 w wysokości: 1233,58 zł z tytułu jednolitej płatności obszarowej; 827,91 zł z tytułu płatności na zazielenienie; 41,08 zł z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej zostały przekazane w dniach: 21.10.2022 r. i 11.01.2023 r. na rachunek bankowy wskazany przez wnioskodawcę we wniosku o wpis do ewidencji producentów.
Jednakże w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przyznania wnioskodawcy przedmiotowych płatności Kierownik ARiMR wydał w dniu 4 czerwca 2024 r. decyzję nr [...] w której wskazał, iż należna stronie płatność wynosi: 599,02 zł z tytułu jednolitej płatności obszarowej; uzupełniającej płatności podstawowej w wysokości 41,08 zł; płatności za zazielenienie w wysokości 657,56 zł. Przedmiotowa decyzja została utrzymana w mocy przez organ II instancji - decyzja ostateczna w sprawie.
Zdaniem organu odwoławczego powyższe oznacza, że różnica w kwocie płatności przekazanej na rachunek bankowy na mocy decyzji z 27.12.2022 r. a kwotą należnych stronie płatności określonych decyzją z 4 czerwca 2024 r. stanowi płatności pobrane nienależnie i wynosi 804,91 zł., w tym z tytułu jednolitej płatności obszarowej 634,56 zł, płatności na zazielenienie 170,35 zł. W przypadku bowiem stwierdzenia wypłaty nienależnych lub nadmiernych płatności pochodzących z funduszy Unii Europejskiej należy dochodzić zwrotu tych płatności, co jest zgodne z art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o Agencji. Wypłacone nienależnie Stronie środki publiczne za rok 2022 pochodzą z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji oraz środków krajowych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej tj. funduszu o którym mowa w cyt. art. 29 ustawy o ARiMR i podlegają zwrotowi.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 49 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U.2022.1775 t.j. z dnia 2022.08.24), Kierownik biura powiatowego Agencji odstępuje od ustalenia kwot nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w przypadku określonym w art. 54 ust. 3 lit. a pkt i rozporządzenia nr 1306/2013. Zatem w sytuacji stwierdzenia, że kwota każdej z ww. płatności nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z art. 106 ust. 3 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE Nr L 347, s. 549 z 20.12.2013 r.), który stanowi, iż państwa członkowskie dokonują przeliczenia na walutę krajową kwoty pomocy wyrażonej w euro na podstawie ostatniego kursu wymiany walut ustalonego przez Europejski Bank Centralny przed dniem 1 października roku, dla którego pomoc została przyznana, organ zobowiązany jest do odstąpienia od dochodzenia nienależnie pobranych płatności.
Dla przeliczenia równowartości kwoty 100 euro na złote należy zastosować kurs ustalony zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2006 który stanowi, iż stosowany kurs wymiany walut jest przedostatnim kursem wymiany walut ustanowiony przez Europejski Bank Centralny przed miesiącem, w odniesieniu do którego wydatki i dochody przeznaczone na określony cel zostają zadeklarowane tj. kurs według którego nastąpiła wypłata danych płatności. Kurs euro na podstawie ostatniego kursu wymiany walut ustalonego przez EBC przed dniem 1 października roku dla którego pomoc została przyznana tj. na dzień 30 września 2022 r. ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej 2022/C 379/02 wynosi 4,8483 zł. Równowartość 100 euro przeliczona na złote wynosi 484,83 zł. Kwota stanowiąca równowartość 100 euro, podlegająca odstąpieniu dotyczy poszczególnych schematów pomocowych w ramach sprawy o przyznanie płatności i jest ustalana oddzielnie dla schematów pomocowych.
W rozpatrywanej sprawie kwoty nienależnie pobranych płatności za rok 2022 z tytułu Jednolitej płatności obszarowej w wysokości 634,56 zł, bezspornie przekracza kwotę stanowiąca równowartość 100 euro przeliczone na złote według kursu euro, ustalonego zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) Nr 907/2014. Zatem w odniesieniu do ww. nienależnie pobranych płatności nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 49 powołanej ustawy o płatnościach, zgodnie z którym Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odstępuje od ustalenia kwot nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności. Natomiast kwota nienależnie pobranych płatności z tytułu płatności na zazielenienie w wysokości 170,35 zł nie przekracza kwoty stanowiącej równowartość 100 euro, przeliczonej na złote według kursu euro, ustalonego zgodnie z art. 106 ust. 3 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. Zatem w odniesieniu do w/w nienależnie pobranej płatności zachodzą przesłanki wskazane w art. 49 ustawy o płatnościach, zgodnie z którym Kierownik ARiMR odstępuje od ustalenia kwot nienależnie pobranych płatności. Z tych względów Organ wskazał, że kwota nienależnie pobranych płatności wynosi 634,56 zł.
Organ wskazał, że postępowanie w przedmiotowej sprawie jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, prowadzonym w trybie art. 29 ustawy o Agencji. Sprawa o przyznanie płatności za rok 2022 stanowiła przedmiot odrębnego postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia 4.06.2024 r., która jest ostateczną w sprawie, zatem wiąże zarówno organ jak i strony co do prawa jak i stwierdzonych w niej faktów. Ustalając, czy nie zachodzą przesłanki wykluczające obowiązek zwrotu nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności z art. 7 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 809/2024 z 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014 r., str. 69) organ wskazał, że wypłacone i przekazane na rachunek wnioskodawcy płatności nie wynikały z pomyłki ARiMR. W dniu wydania decyzji z 27.12.2022 r. Kierownik ARiMR nie był w posiadaniu informacji, iż strona zadeklarowała do uzyskania płatności grunty rolne niekwalifikujące się do uzyskania wsparcia, zatem nie można przyjąć by płatność nastąpiła na skutek omyłki organu. Stwierdził, że strona w złożonym wniosku oświadczyła, że znane są jej zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności. Potwierdziła zatem znajomość zasad przyznawania płatności i złożyła wymagane oświadczenia jako zgodne ze stanem faktycznym oraz była świadoma konsekwencji oraz ewentualnych sankcji w przypadku jakichkolwiek nieprawidłowości. Organ podkreślił, że w dacie przyznawania i wypłaty płatności Kierownik ARiMR kierował się danymi co do powierzchni upraw wskazanymi we wniosku o przyznanie płatności za rzetelność których odpowiada rolnik składający wniosek.
Organ wskazał, ze kwestie przedawnienia obowiązku zwrotu nienależnie pobranych płatności w wysokości 634,56 zł finansowanej z środków unijnych, wypłaconej za rok 2022 należy oceniać w oparciu o przepis art. 3 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95 z 18.12.1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. Nr L 312, s. 1 z 23.12.1995r. ze zm.), który stanowi, że okres przedawnienia do ustalenia obowiązku zwrotu dla płatności pobranych nienależnie, finansowanych w całości lub w części z środków unijnych wynosi 4 lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości, najpóźniej 8 lat od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości w przypadku przerwania okresu przedawnienia, a w przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku ulega przedłużeniu do momentu ostatecznego zakończenia programu. Przez nieprawidłowości rozumieć należy jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniedbania ze strony podmiotu gospodarczego, które spowodowało lub mogło spowodować szkodę w ogólnym budżecie Wspólnot lub w budżetach zarządzanych przez Wspólnoty albo przez zmniejszenie lub utratę przychodów, które pochodzą ze środków własnych pobieranych bezpośrednio w imieniu Wspólnot, albo też w związku z nieuzasadnionym wydatkiem (art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95 z 18.12.1995 r.). W niniejszej sprawie, zdaniem organu, za datę dopuszczenia się nieprawidłowości przez beneficjenta należy uznać datę złożenia wniosku o przyznanie płatności zawierającego nieprawidłowa deklarację tj. 1.06.2022 r. A zatem podał, iż do dnia doręczenia zaskarżonej decyzji (tj. 5.12.2024 r.) jak i decyzji niniejszej nie upłynęły terminy wskazane w art. 3 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95 z 18.12.1995 r.
W skardze wniesionej na powyższą decyzję Dyrektora ARiMR Skarżący T. G. podniósł zarzuty dotyczące podważenia prawidłowości ustalenia stanu faktycznego w sprawie dotyczącej prowadzonego przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. i organu II instancji postępowania zakończonego decyzją o przyznaniu płatności z 4.06.2024 r. Podniósł, że czuje się pokrzywdzony wydaną decyzją. Skarżący podważał rzetelność przeprowadzonej przez organ kontroli, zarzucił m.in., że nie przekazano mu pełnych materiałów z kontroli. Wskazał na naruszenie przepisów art. 7, 8, 10, 77, 80 kpa przy podejmowaniu decyzji z 18.09.2023 r., decyzji z dnia 24.01.2024 r., co potwierdził Dyrektor w swych decyzjach z 18.12.2023 r. i z 29.04.2024 r. W przekonaniu Skarżącego organ I instancji nadal popełnił te same naruszenia kpa w decyzji ostatecznej z 4.06.2024 r., która został utrzymana w mocy, a Dyrektor M. OR ARiMR mógł zostać wprowadzony w błąd, ponieważ powołał się na materiał przekazany przez organ I instancji m. in. fotografie z części areału nie przekazanego do płatności i z działki sąsiada. Do skargi załączył materiał graficzny wygenerowany dla działek, ortofotomapy, płytę CD.
Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ja decyzji z 2.12.2024 r., obciążenie kosztami sądowymi ARiMR, rozważenie czy nie zachodzi podejrzenie popełnienia przestępstwa.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Skarga jest niezasadna.
Przypomnieć należy, że kontrolowane przez sąd rozstrzygnięcie dotyczy ustalenia kwoty nienależnie pobranych przez skarżącego płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2022 r.
Zgodnie z mającym zastosowanie w sprawie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy ARiMR Kierownik biura powiatowego Agencji, w drodze decyzji administracyjnej, ustala kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych: 1) pochodzących z funduszy Unii Europejskiej; 2) krajowych, przeznaczonych na: a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej.
Wypłacone skarżącemu środki publiczne na 2022 rok pochodzą ze środków z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji oraz środków krajowych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, tj. z funduszu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit a ustawy ARiMR.
W sprawie niesporne jest, że płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2022 zostały przekazane skarżącemu. Decyzją z 27 grudnia 2022 r. Kierownik ARiMR przyznał wnioskodawcy płatności na rok 2022 r. w wysokości: 1233,58 zł z tytułu jednolitej płatności obszarowej, 827,91 zł z tytułu płatności na zazielenienie, 41,08 zł z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej. Następnie w dniach: 21.10.2022 r. i 11.01.2023 r. na rachunek bankowy wskazany przez wnioskodawcę przekazano przyznane płatności. Niesporne jest również, że Kierownik ARiMR wydał w dniu 4 czerwca 2024 r. decyzję nr [...] mocą, której uchylił w całości decyzję dotychczasową nr [...] z 27.12.2022 r. oraz przyznał płatność z tytułu: jednolitej płatności obszarowej w wysokości 599,02 zł; uzupełniającej płatności podstawowej w wysokości 41,08 zł; płatności za zazielenienie w wysokości 657,56 zł. oraz, że decyzja ta została utrzymana w mocy przez Dyrektora M. OR ARiMR decyzją nr [...] z dnia 26.09.2024 r.
Występowanie w obrocie prawnym decyzji ostatecznej Dyrektora ARiMR z 26 września 2024 r. utrzymującej w mocy decyzję z 4 czerwca 2024 r., którą uchylono decyzję z 27 grudnia 2022 r. i przyznano płatności na 2022 r. w niższej wysokości, aniżeli przyznano pierwotnie oznacza, że różnica w kwocie płatności przekazanej na rachunek bankowy na mocy decyzji z 27.12.2022 r. a kwotą należnych stronie płatności określonych decyzją z 4 czerwca 2024 r. stanowi płatności pobrane nienależnie i wynosi 804,91 zł., w tym z tytułu jednolitej płatności obszarowej 634,56 zł, płatności na zazielenienie 170,35 zł.
W rozpatrywanej sprawie kwota nienależnie pobranych płatności za rok 2022 z tytułu jednolitej płatności obszarowej w wysokości 634,56 zł, bezspornie przekracza kwotę stanowiąca równowartość 100 euro przeliczone na złote według kursu euro, ustalonego zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) Nr 907/2014, jak to prawidłowo przyjęły organy. Zatem w odniesieniu do ww. nienależnie pobranych płatności nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 49 powołanej ustawy o płatnościach, zgodnie z którym Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odstępuje od ustalenia kwot nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności. Natomiast kwota nienależnie pobranych płatności z tytułu płatności na zazielenienie w wysokości 170,35 zł nie przekracza kwoty stanowiącej równowartość 100 euro, przeliczonej na złote według kursu euro, ustalonego zgodnie z art. 106 ust. 3 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. Zatem w odniesieniu do w/w nienależnie pobranej płatności zachodzą przesłanki wskazane w art. 49 ustawy o płatnościach, zgodnie z którym Kierownik ARiMR odstępuje od ustalenia kwot nienależnie pobranych płatności. Z tych względów zasadnie przyjęły organy, że kwota nienależnie pobranych płatności wynosi 634,56 zł.
Podkreślić należy, że postępowanie w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym prowadzonym w trybie art. 29 ust. 1 ustawy ARiMR, w którym następuje określenie nienależnie pobranych środków finansowych pochodzących z wymienionych w tym przepisie funduszy. W ramach tego postępowania organy zobligowane były do uwzględnienia okoliczności ustalonych i ocenionych przez organy orzekające w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich za 2022 r. W ramach rozpatrywanej sprawy niedopuszczalne jest podważanie prawidłowości decyzji ostatecznej uchylającej w całości decyzję z 27.12.2022 r. i przyznającej skarżącemu płatności bezpośrednich na 2022 r. we wskazanej w decyzji wysokości, która to decyzja korzysta z przymiotu ostateczności i wydana została w odrębnym postępowaniu, którego prawidłowość nie podlega ocenie w rozpatrywanej sprawie. Dlatego też argumenty skarżącego zmierzające de facto do podważenia prawidłowości wysokości przyznania płatności bezpośrednich za 2022 r., czy sposobu procedowania w tym postępowaniu nie mogą doprowadzić do uwzględnienia skargi wniesionej w rozpatrywanej sprawie na decyzję Dyrektora ARiMR w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranych płatności bezpośrednich. Wobec powyższego niezasadne są zarzuty skargi odnoszące się do ustaleń organów, poczynionych w ramach odrębnego postępowania w zakresie przyznania płatności bezpośrednich.
W art. 10a ustawy ARiMR określono szczegółowe zasady postępowań administracyjnych w sprawach z zakresu właściwości Agencji. Zgodnie z ust. 1 powyższego przepisu jeżeli przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79a oraz art. 81. W postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10a ust. 1a ustawy ARiMR). Stosownie do ust. 1b omawianego przepisu strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.
W ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie administracyjne zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji nie narusza przepisów postępowania administracyjnego wskazanych w zarzutach skargi.
Podkreślić należy, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 7a k.p.a. Przepis ten w § 1 stanowi, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Natomiast w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały żadne wątpliwości co do treści mających zastosowanie norm przepisów prawa w związku z czym nie było podstaw do rozstrzygnięcia tych wątpliwości na korzyść strony skarżącej zgodnie z art. 7a k.p.a.
Reasumując wobec bezzasadności zarzutów skargi, jak i wobec braku innych podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) orzekł jak wyroku.