I SA/Bd 158/07

I SA/Bd 158/07 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2007-04-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Dariusz Dudra /sprawozdawca/
Halina Adamczewska-Wasilewicz /przewodniczący/
Urszula Wiśniewska
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art.122
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) Asesor sądowy Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi I. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie straty podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004r oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Nr [...] z dnia [...] 2006r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. Nr [...] z dnia [...] 2006r. określającą dla ,,I." wysokość straty podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004r. w kwocie [...] zł.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podatkowy II instancji wskazał, iż w wyniku kontroli źródłowej przeprowadzonej w Spółce w okresie od 25 stycznia 2006r. do 26 czerwca 2006r. w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. uznał, iż wystąpiły nieprawidłowości w ustaleniu straty podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 rok (Spółka w zeznaniu CIT-8 za 2004r. wykazała stratę w wysokości [...] zł).
Zdaniem organu pierwszej instancji nieprawidłowości w ustaleniu dochodu do
opodatkowania wynikały z zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o łączną kwotę [...] zł zapłaconą na rzecz Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "B." a podstawie umowy z dnia 13 grudnia 2004r. z tytułu prac związanych ze zleconym montażem szafy sterowniczej na terenie K., czym naruszono art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 z późn. zm.).
Stwierdzenie powyższych nieprawidłowości stanowiło podstawę do wydania w dniu [...] 2006r. decyzji Nr [...], w której Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. określił dla Spółki wysokość straty podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 r. w kwocie [...] zł.
Spółka nie zgadzając się z ww ustaleniem, pismem z dnia 2 października 2006r. wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w B., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania w sprawie.
W odwołaniu Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:
- przepisów art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie rozstrzygnięcia wbrew
obowiązującym przepisom prawa i na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego,
- art. 121 § 1 i 2 oraz art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez nieudzielenie wnioskowanych przez Spółkę wyjaśnień, nie ujawnienie przesłanek, którymi kierował się organ podatkowy, brak obiektywizmu w ocenie materiału dowodowego, naruszenie swobodnej oceny dowodów,
- przepisów art. 81 pkt 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez niedokonanie obowiązkowych wpisów do księgi kontroli.
Spółka podtrzymuje zajmowane w trakcie postępowania stanowisko o zgodności poniesionych kosztów z tytułu wykonanych przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "B." na terenie należącej do K. robót, ze stanem faktycznym i zawartą zgodnie z prawem umową. Spółka uważa, że została "ukarana" za brak zgromadzenia przez organ kontroli skarbowej dowodów wystarczających, w ocenie tego organu, do uznania, że przebieg transakcji był zgodny z treścią istniejących dokumentów.
Na poparcie swojego stanowiska Spółka stawia zarzut, że ustalony przez organ kontroli stan faktyczny jest niezgodny z rzeczywistością i został oparty na nieprawdziwych i niezweryfikowanych dowodach, czego najbardziej rażącym przykładem jest przyjęcie za udowodniony faktu, iż usługę wynikającą z faktury "realizowali automatycy i elektrycy I.".
Skarżąca zarzuca, że organ kontroli skarbowej powołuje się na zeznania świadków wyłącznie po to by wykluczyć ich udział w realizacji zlecenia na terenie Ciepłowni O. co charakterystyczne i wpisujące się w linię jego działania, zaś w decyzji pomija bardzo ważną okoliczność, która wynika z przesłuchania jednego ze świadków P. K. Zeznał on, że co prawda nie pracował na terenie Ciepłowni, lecz był tam raz zawieźć materiały budowlane. Spółka nie widzi innych, niż chęć ukrycia w decyzji niewygodnych faktów, przyczyn niepoświęcenia tej okoliczności ani jednego słowa. Kwestionuje, iż organ kontroli skarbowej wydając decyzję opierał się na zeznaniach świadków natomiast w trakcie przeprowadzonej kontroli żadnego z nich nie przesłuchiwano.
Spółka podnosi także, iż podstawą niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia zawartego w decyzji było nieudzielenie wyczerpującej odpowiedzi przez Prezesa Zarządu na pytania inspektora kontroli skarbowej zawarte w piśmie z dnia [...] 2006 r. Nr [...]. Zdaniem Spółki organ kontroli skarbowej w części decyzji, która dotyczy pisemnych wyjaśnień Prezesa Zarządu Spółki z dnia 15 marca 2006r. dokonał własnej, sprzecznej ze stanem faktycznym, interpretacji niektórych jej fragmentów. Tak stało się m.in. w odniesieniu do zdania wyjaśniającego z jakich materiałów wykonane zostały przez Spółkę roboty w Ciepłowni O. Część materiałów dostarczyło Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "B." a część wykonawca robót. Zdaniem Spółki choć nie napisano tego wprost, wykonawcą tym mógł być wyłącznie podmiot, któremu ww. przedsiębiorstwo powierzyło faktyczne wykonanie robót.
Spółka protestuje przeciwko manipulowaniu faktami w sposób mający jej zaszkodzić i uczynić składane wyjaśnienia niewiarygodnymi. Takie stanowisko odnosi się do kwestii posiadania przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "B." znajomości sztuki budowlanej. Spółka podkreśla, że o wyborze tej firmy jako wykonawcy zdecydowało dodatkowe zapewnienie o powierzeniu prac osobom posiadającym wiedzę i doświadczenie niezbędne do prawidłowego jego wykonania.
Ponadto Spółka zarzuca przedmiotowej decyzji ignorowanie zasady swobody
zawierania umów cywilnoprawnych a ponieważ organ podatkowy nie powołał się ani na art. 199a Ordynacji podatkowej ani na art. 11 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych można przyjąć, że nie stwierdzono okoliczności nimi uregulowanych.
Jako niezrozumiałe i niepoparte żadnym dowodem zdaniem Spółki należy ocenić przyjęte przez organ kontroli skarbowej założenie, że Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "B." w związku ze zleceniem remontu szafy sterowniczej nie skorzystało z usług podwykonawcy. Spółka nie widzi podstaw do czynienia jej w decyzji zarzutu, iż jej Prezes nie wspomina o tym fakcie, gdyż z treści pisma inspektora kontroli skarbowej z dnia 21 lutego 2006 r. nie wynikała konieczność dostarczenia informacji na ten temat. Informację tę pominięto uznając, iż jako nie mająca wpływu na rozliczenia podatkowe jest mało istotna, co nie może być interpretowane na niekorzyść podatnika.
Spółka zarzuca także pozostawienie bez komentarza przez organ pierwszej instancji jej wniosku o uzasadnienie zamieszczonego w protokole stwierdzenia dotyczącego powiązań rodzinnych między Przedsiębiorstwem Wielobranżowym "B." i skarżącą.
Zdaniem Spółki wykazała ona, że zawarła z Przedsiębiorstwem Wielobranżowym "B." prawnie skuteczną umowę oraz, że robót tych nie wykonał żaden z jej pracowników, zaś organ kontroli skarbowej nie wskazał żadnego dowodu na to, że przedsiębiorstwo to nie zleciło faktycznego wykonania przedmiotowych prac innemu wykonawcy. W przypadku podtrzymywania przez organ kontroli skarbowej zajętego stanowiska Spółka wnosi enumeratywnie wskazanie tych dowodów.
Pismem z dnia 4 grudnia 2006 r. skarżąca odniosła się do stanowiska Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] 2006 r. dotyczącego odwołania Spółki. Spółka podnosi, iż w zajętym stanowisku organ pierwszej instancji odrzucił w całości wszystkie argumenty Spółki i jednocześnie podtrzymuje wszystkie argumenty podniesione ww odwołaniu od decyzji. Zdaniem Spółki organ ten nie miał żadnych dowodów, iż Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "B." nie zleciło wykonania przedmiotowego remontu innym osobom lub firmom. Skarżąca dołączyła również kserokopię wyniku kontroli z dnia [...] 2006r.Nr [...] kończący postępowanie kontrolne prowadzone w Przedsiębiorstwie Wielobranżowym "B.", z którego wynika, że organ kontroli skarbowej nie stwierdził nieprawidłowości w kontrolowanym zakresie, co zdaniem Spółki świadczy o tym, iż istnieją w obiegu prawnym dwa rozstrzygnięcia wydane przez ten sam organ, w których na podstawie tych samych dowodów ustalono zupełnie odmienny stan faktyczny. Odmienne interpretowanie tego samego stanu faktycznego zdaniem Spółki jest rażącym naruszeniem zasady praworządności.
Organ odwoławczy po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz po rozpatrzeniu zarzutów zawartych w odwołaniu decyzją z dnia [...] 2006 r., Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Dyrektor Izby Skarbowej w B. stwierdził, że spór skarżącej z organami podatkowymi dotyczy możliwości uznania za koszt uzyskania przychodu wydatku w kwocie [...] zł wynikającego z faktury nr [...] z dnia 30 grudnia 2004r. wystawionej przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowego "B." z tytułu ,,robót montażowych przy szafie sterowniczej w Ciepłowni O." przez ww przedsiębiorstwo na terenie K., gdyż skarżąca zleciła wykonanie tego zadania firmie ,,B." za wynagrodzeniem w kwocie netto [...] zł.
Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej powyższego zadania nie mogło wykonać
przedsiębiorstwo "B.", a w związku z tym wydatki z tego tytułu nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.
Przede wszystkim organ odwoławczy zauważa, iż z analizy faktur dokumentujących zakup materiałów w 2004r. przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "B." wynika, iż jedynym zakupem materiałów, którego dokonał ten podmiot był zakup dwojga drzwi, które zamontowano przy wykonaniu innego zadania - wejście i piwnica biurowca przy ul.[...] w B.
Mając powyższe na względzie uznał, iż organ pierwszej instancji słusznie
przyjął, iż Przedsiębiorstwo Wielobranżowe ,,B." nie posiadało materiałów, które mogłyby być użyte do prac montażowych ww szafy sterowniczej oraz do wykonania i utrzymania na własny koszt ogrodzenia budowy, które to zobowiązania wynikały z umowy zawartej ze skarżącą.
W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, że chybiony jest również zarzut Spółki, iż w decyzji pominięto wyjaśnienia P. K., który twierdził, iż był raz na terenie Ciepłowni O. zawieść materiały budowlane. Z materiału dowodowego wynika bowiem, iż Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "B." nie dokonało zakupów i nie posiadało żadnych materiałów, które mogły być wykorzystane przy realizacji zadania w Ciepłowni O., a w konsekwencji oznacza, iż pracownik ten nie mógł dokonywać rozładunku materiałów budowlanych należących do tej firmy.
Dalej organ II instancji powołał się na wyjaśnienia R. K. Kierownika Oddziału Ciepłowni O. dotyczące "Zainstalowania nowej szafy pomiarów ogólnych w pomieszczeniu operatora kotłów w ciepłowni O." spisane w dniu 10 lutego 2006r. zadania dotyczące montażu urządzeń specjalistycznych wymagającej wiedzy z dziedziny automatyki i elektryki wykonywali pracownicy Spółki "I." a nie Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "B.". Inne dowody takie jak: zeznania pracowników przedsiębiorstwa G. M. z których wynika, że nie posiadali odpowiedniej wiedzy i narzędzi oraz, iż nie pracowali przy montażu przedmiotowej szafy sterowniczej, zeznania G. M. wskazujące, iż nie jej przedsiębiorstwo wykonywało prace wymagające wiedzy fachowej przede wszystkim R. K. wskazujące na wykonawców prac z dziedziny automatyki i elektryki przez pracowników Spółki wskazują bezspornie, iż Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "B." nie brało udziału w wykonaniu szafy sterowniczej za co jednak obciążyło fakturą skarżącą.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Z tego przepisu wynika, że pomiędzy poniesionymi przez podatnika wydatkami a osiągniętym przychodem lub przynajmniej realnie zakładaną możliwością uzyskania wymiernego przychodu w wyniku poniesienia tego właśnie wydatku musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy. Ciężar wskazania, iż taki związek między wydatkiem a przychodem lub możliwością jego uzyskania istnieje, spoczywa na podatniku, co wynika z bogatego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej brak jakichkolwiek materialnych dowodów
pozwalających na ustalenie rzeczywistego wykonawcy spornych usług jak również dowodów, iż usługi te mogły być wykonane przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "B." nie pozwala na stwierdzenie, że poniesione wydatki miały związek z przychodami Spółki, a zatem organ kontrolny zasadnie uznał, że nie istnieje taki związek pomiędzy kwotami ujętymi w wystawionej przez wyżej wymienione przedsiębiorstwo fakturze.
Dalej stwierdził, że analiza akt sprawy nie potwierdza zarzutów Spółki, iż nie zbadano istoty sprawy i dokonano błędnych ustaleń faktycznych opierając się na wybiórczym i niezupełnym materiale dowodowym.
Podaje, że z analizy zgromadzonego w aktach sprawy materiału wynika, iż Spółka nie przedłożyła żadnych dowodów potwierdzających wykonanie przez podmiot będący wystawcą faktury zakwestionowanych usług wynikających z ww. umowy czy jego ewentualnych podwykonawców, które mogłyby potwierdzać stanowisko przedstawione w pismach i odwołaniu Spółki. Również kontrolowana G. M. prowadząca Przedsiębiorstwo Wielobranżowe ,,B." nie potrafiła udokumentować czy wskazać na czym polegały jej działania przy montażu szafy w Ciepłowni O. ani ewentualnych podwykonawców.
Zdaniem organu odwoławczego nie można wykazać związku
między przychodem Spółki a działaniem na jej rzecz zleceniobiorcy wykonania szafy sterowniczej. Badanie dokumentów Spółki oraz kontrola przeprowadzone u jej kontrahenta – szczegółowo przywołane i opisane w uzasadnieniu decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. wykazały bowiem, że usługi będące przedmiotem zawartej umowy nie były wykonane przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "B.".
Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że organ pierwszej instancji przedstawił w uzasadnieniu swojej decyzji przesłanki, którymi kierował się oraz podstawy prawne swego ustalenia. Ponieważ jak ustalił pracownicy G. M. nie uczestniczyli w pracach na terenie Ciepłowni oprócz rozładunku, nie posiadali odpowiednich kompetencji i sprzętu a zeznań R. K. wynika, iż prace montażowe prowadzili pracownicy Skarżącej nie można od niego wymagać aby rezygnował w swych ustaleniach z zasad logiki i doświadczenia życiowego oraz traktowania zebranych dowodów w sposób obiektywny.
W podsumowaniu organ podatkowy II instancji stwierdził, iż poczynione przez organ pierwszej instancji ustalenia nie stoją w sprzeczności z przepisami prawa ani powołanymi w odwołaniu argumentami dotyczącymi rzeczywistości gospodarczej. Jednak zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej nie można mówić o wydatku poczynionym w związku z zapłatą za ww. fakturę jako koszcie uzyskania przychodów, gdyż nie znajduje to żadnego potwierdzenia w zgromadzonych w aktach sprawy dowodach. Podkreślił, iż mimo zarzutów zawartych w odwołaniu dotyczących sposobu zebrania materiału dowodowego i nie wzięcia pod uwagę przez organ kontrolny wszystkich istniejących dowodów, ani Spółka w czasie kontroli, ani również G. M. nie negując treści złożonych przez świadków zeznań przeczących wykonaniu zakwestionowanych usług, nie znalazły i nie wskazały żadnych innych świadków i dokumentów na poparcie swoich zarzutów i twierdzeń. Także w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji nie wskazano żadnych dokumentów, czy osób posiadających wiedzę na temat wykonanych usług.
Zdaniem organu odwoławczego powyższe ustalenia faktyczne sprawy wbrew
twierdzeniom i zarzutom Spółki, przy jej czynnym udziale dokonane zostały bez naruszenia dyspozycji art. 120, 121 § 1 i § 2, 124, Ordynacji podatkowej, a wyciągnięte wnioski, iż ustalenia wynikające z umowy z dnia 13 grudnia 2004 r. nie zostały wykonane są poparte materiałem dowodowym, logicznie umotywowane, zatem podjęte bez naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej.
Organ podatkowy II instancji odnosząc się wprost do zarzutu naruszenia art. 121 Ordynacji podatkowej stwierdził, iż organ I instancji przeprowadził kontrolę i postępowanie podatkowe zgodnie z wszelkimi wymogami stawianymi przez przepisy prawa. Sposobowi prowadzenia postępowań przez Urzędu Kontroli Skarbowej w B. nie sposób zarzucić, iż godzi on w zaufanie do organów podatkowych. Kontrolowana Spółka miała możliwość składania wniosków oraz wypowiedzenia się odnośnie zgromadzonego materiału dowodowego z czego skorzystała. Organ podatkowy I instancji zebrał i opisał w decyzji wszystkie wskazane przez Spółkę umowy, odnosząc się do wniosków Spółki dotyczących tych dokumentów.
Wbrew poglądom Spółki w okolicznościach niniejszej sprawy art. 122 Ordynacji
podatkowej, podobnie zresztą jak art. 187 tej ustawy, nie może być rozumiany jako nakładający na organ kontrolny i podatkowy ciężar dowodzenia faktów, których zaistnienie było niezbędne do prawa Spółki do obciążenia kosztów uzyskania przychodu kwotami wynikającymi z przedmiotowej umowy. Powołane przepisy stanowią wraz z art. 180 i 188 Ordynacji podatkowej gwarancję proceduralną, iż organ prowadzący postępowanie nie pominie żadnego dostępnego mu, zgodnego z prawem dowodu, który może dostarczyć informacji istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Wobec powyższego nie można zgodzić się również z zarzutem dokonania ustaleń faktycznych w oparciu o wybiórczy i niezupełny materiał dowodowy.
Rozpatrując zarzut postawiony przez Spółkę w odwołaniu Dyrektor Izby Skarbowej wskazał na brzmienie powołanego przepisu art. 199a Ordynacji podatkowej oraz dokonane przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. ustalenie. Zdaniem Spółki regulacje zawarte w tym przepisie tylko w dwóch ściśle określonych trybach przewidują możliwość pomijania przy ustalaniu podstawy opodatkowania skutków zawartych umów cywilnoprawnych.
Jednak wbrew twierdzeniom Spółki organ pierwszej instancji nie kwestionuje istnienia stosunku prawnego lub prawa. Analizując treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji stwierdził, iż spór w niniejszej sprawie dotyczy zakwestionowania wykonania usług określonych umowie z Przedsiębiorstwem Wielobranżowym "B." i opisanych na fakturze wystawionej przez tą firmę za prace montażowe przy szafie sterowniczej w Ciepłowni O. Nie można utożsamiać kwestionowania wykonania usług z kwestionowaniem istnienia stosunku prawnego bądź prawa. Ponieważ spór w niniejszej sprawie dotyczy wykonania umowy, zarzut Spółki uznał za bezpodstawny. Organ pierwszej instancji nie wskazał jako podstaw do wydania zaskarżonej decyzji art. 199a § 1 ani też art. 199a § 2 czy art. 199 § 3 Ordynacji podatkowej, gdyż nie stanowiły one podstawy przedmiotowego rozstrzygnięcia. Organ nie dokonywał bowiem ustalenia treści czynności prawnej, nie postawił zarzutu, iż pod pozorem dokonania czynności prawnej dokonano innej czynności prawnej ani też nie miał wątpliwości co do istnienia stosunku prawnego lub prawa.
Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem skarżąca skorzystała z prawa zaskarżenia ww. decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc skargę z zachowaniem obowiązującego terminu.
Skarżąca wskazuje w skardze na te wszystkie elementy ww rozstrzygnięć, które omówiła w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji oraz piśmie z dnia 4 grudnia 2006 r.
Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła, iż:
- organom podatkowym wbrew obowiązkowi zawartemu w art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej nie udało się ustalić stanu faktycznego, a mimo to zakwestionowały rozliczenie podatkowe wynikające ze złożonej deklaracji, prowadzonych ewidencji, przedłożonych faktur i innych dokumentów oraz pisemnych wyjaśnień nie orzekając jednocześnie o nierzetelności jej ksiąg podatkowych do czego zobowiązują przepisy art. 193 Ordynacji podatkowej, zaś organ odwoławczy nie ustosunkował się w swej decyzji do jej zarzutu dotyczącego braku ustalenia w sposób wyczerpujący i rzetelny stanu faktycznego, podając za przykład, iż mimo jej oświadczenia, nie zatrudniała automatyków i elektryków w 2004r. nie ustosunkowano się do tego,
- nie miała możliwości udziału w przesłuchaniu R. K. lub poddania skutecznej weryfikacji przedmiotowego dowodu w postaci złożonego przez niego oświadczenia,
- nie wskazano na jakiej podstawie organ kontroli uznał, iż P. W. "B." nie zatrudniło do wykonania prac przy szafie sterującej innego podmiotu,
- w trakcie kontroli żadnego ze świadków nie przesłuchiwano włączając do akt sprawy wyciąg z protokołu kontroli przeprowadzonej w P. W. "B." mimo, że skarżąca wskazywała że jeżeli z tych protokołów miałyby wynikać niekorzystne dla niej skutki to dowody tego rodzaju winny być przeprowadzone z zachowaniem zasad przewidzianych w art. 190 Ordynacji podatkowej;
- organ odwoławczy uznał za nieistotną okoliczność, iż jeden z pracowników ww
Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "B." był na terenie Ciepłowni O. zawieść materiały budowlane co kłóci się z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, a ponadto żaden z organów podatkowych nie stwierdził, że przesłuchano wszystkich pracowników ww Przedsiębiorstwa przez jej zdaniem nie wykluczono, że część z nich uczestniczyła w pracach przy montażu szafy sterowniczej,
- wyjaśnienia organu odwoławczego zawarte w zaskarżonej decyzji dotyczące art. 199a Ordynacji podatkowej są niejasne, gdyż z jednej strony organ odwoławczy nie ma wątpliwości co do faktu istnienia pomiędzy skarżącą a Przedsiębiorstwem Wielobranżowym "B." stosunku prawnego, a z drugiej kwestionuje kwoty wyszczególnione na fakturze, wystawionej przez ten podmiot jako koszty uzyskania przychodów skarżącej,
- organy podatkowe nie mogą bez dowodów przeczyć zgodnym wyjaśnieniom stron, że prac w Ciepłowni nie wykonał podwykonawca zatrudniony przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe ,,B." skoro żaden dowód na to nie został przedstawiony, ponieważ sprzeczne jest to z zasadą swobodnej oceny dowodów (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 1999r, sygn. akt I SA/Gd 1767/97),
- organy obu instancji nie wskazały z jakich przepisów wynika, iż faktura musi odzwierciedlać m.in. faktycznego wykonawcę, którego w postępowaniu dowodowym można zweryfikować,
- skoro nie sierdzono nieprawidłowości odnośnie rozliczenia z budżetem zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "B." (w tym również opisanych na fakturze nr [...] dotyczącej prac montażowych przy szafie sterowniczej, zaś później zakwestionowano kwoty zapłacone przez skarżącą zgodnie z ww fakturą jako koszt uzyskania przychodów to należy przyjąć, że w obiegu prawnym istnieją dwa rozstrzygnięcia wydane przez ten sam organ, w których na podstawie tych samych dowodów został ustalony odmienny stan faktyczny co jest niedopuszczalne w państwie prawa i stanowi jego rażące naruszenia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1999 r. I SA/Gd 370/97),
- organowi odwoławczemu całkowite niezrozumienie dla pojęcia przychodu z działalności gospodarczej oraz "naciąganie" przepisów do swoich potrzeb, gdyż gdyby organ kontroli skarbowej uznał, że właściciel Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "B." otrzymała pieniądze z innego tytułu niż prowadzona działalność gospodarcza to winien tą kwotę wyłączyć ze zryczałtowanej podstawy opodatkowania i zastosować inne właściwe przepisy dokonując innej oceny stosunku prawnego,
- mając na względzie okoliczności podniesione w piśmie z dnia 4 grudnia 2006r.
skierowanym od organu odwoławczego odnośnie wyniku kontroli w Przedsiębiorstwie
Wielobranżowym "B." z dnia [...] 2006 r. Nr [...] oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 370/97 organy zaprezentowały skrajnie różne poglądy odnośnie tego samego stanu
faktycznego, jeśli chodzi o określanie obowiązków podatników, co stanowi rażące
naruszenie prawa,
- organ odwoławczy wykazuje całkowite niezrozumienie dla pojęcia przychodu z działalności gospodarczej, gdyż dla osoby fizycznej (G. M.) otrzymane pieniądze, w odróżnieniu od regulacji obowiązujących osoby prawne nie stanowią przychodu z działalności gospodarczej, są nim bowiem kwoty należne choćby nie zostały otrzymane. Gdyby zaś organ kontroli uznał, że G. M. otrzymała pieniądze z innego tytułu niż prowadzona działalność gospodarcza winien tę kwotę wyłączyć ze zryczałtowanej podstawy opodatkowania i zastosować inne właściwe przepisy.
W związku z powyższym skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując w uzasadnieniu na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego wskazać trzeba, iż rozstrzygnięcie sporu w niniejszej sprawie uzależnione jest od odpowiedzi na pytanie, czy zapłacona przez skarżącą kwota 34.700,- zł na rzecz Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "B." z tytułu prac związanych ze zleconym montażem szafy sterowniczej stanowi koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy p.d.o.p.
Jest poza sporem, że kluczowe znaczenie dla każdego postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy, tylko bowiem w takim przypadku możliwe jest prawidłowe ustalenie zakresu praw i obowiązków strony takiego postępowania. Przypomnieć w związku z tym trzeba, że zgodnie z treścią art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późniejszymi zmianami) - poprzednio art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego - obowiązkiem organów podatkowych jest podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Nie podlega dyskusji, że wymieniony przepis wyraża zasadę prawdy obiektywnej, będącej bez wątpienia naczelną zasadą postępowania podatkowego. Trzeba zaś pamiętać, że zasady ogólne postępowania podatkowego są integralną częścią przepisów regulujących procedurę podatkową i są dla organu podatkowego wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury. W niniejszej sprawie organy prowadzące postępowanie podatkowe zebrały wystarczający materiał dowodowy oraz w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy, nie naruszając przy tym reguł procedury podatkowej.
Zgodnie z treścią art. 191 Ordynacji podatkowej, który wyraża zarówno zasadę prawdy obiektywnej jak też zasadę swobodnej oceny dowodów organ prowadzący postępowanie musi dążyć do ustalania prawdy materialnej. Celem każdego postępowania podatkowego jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, aby jej załatwienie opierało się na udowodnionych faktach i aby do tych faktów zostały zastosowane właściwe normy prawne. Przyjęta zaś w art. 191 Ordynacji podatkowej zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, iż organ podatkowy nie jest krępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. By w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów winien m.in. kierować się przy ich ocenie prawidłami logiki; zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego; traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych; oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy; wszechstronności oceny. Organy podatkowe obu instancji – zdaniem Sądu - dokonały wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego związanego ze spornym wydatkiem. Nie można w tym zakresie dopatrzyć się naruszenia przepisów postępowania podatkowego.
Obszerna argumentacja zaprezentowana przez strony podczas przeprowadzonego postępowania podatkowego pozwalała na wnikliwą analizę konfliktu, jaki powstał między nimi na gruncie powołanego wcześniej art. 15 ust. 1 ustawy p.d.o.p. Niewątpliwie przepis art. 15 ust. 1 ustawy p.d.o.p. ustanawia ogólną regułę, iż kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy. Uwzględniać zatem należy w konsekwencji dwie przesłanki. Przesłanką pozytywną jest stwierdzenie, że spełniony został warunek celu "w celu osiągnięcia przychodów", negatywną będzie ujęcie wydatku w taksatywnie wyliczonych przypadkach zamieszczonych w katalogu kosztów niepotrącalnych. W tym świetle uprawniony jest pogląd łączący istnienie kosztu z prowadzoną działalnością gospodarczą, stawiający wymóg bezpośredniego związku przyczynowego, ale nie uzależniający już tego związku od skutku w postaci osiągnięcia przychodu. Z powyższego wynika też, że dany stan faktyczny może zostać zakwalifikowany do grupy kosztów podlegających potrąceniu, ale w celu takiego przyporządkowania należy ocenić jego związek z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika. Z oceny związku z prowadzoną działalnością gospodarczą winno w szczególności wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczyniać się do osiągnięcia przychodu z danego źródła. Nie każdy wszakże - nawet celowy - koszt jest kosztem efektywnym przynoszącym oczekiwany skutek, a organy podatkowe mają prawo kwestionowania wydatku.
Zadaniem organów podatkowych było wobec tego ustalenie przede wszystkim w kolejności chronologicznej, które z wydatków - celowych - mogły stanowić koszt istotny z punktu widzenia ustawy podatkowej, bezpośrednio związany z uzyskaniem przychodu, a następnie ewentualnie, czy mieściły się one w katalogu wspominanych wielokrotnie wyłączeń (art. 16 ust. 1). Obowiązkiem natomiast podatnika było - wobec powyższego - udowodnienie poniesienia określonego wydatku, jak również wykazanie, iż usługa rzeczywiście została wykonana. Strona skarżąca nie zaprezentowała przekonującego stanowiska co do podstawowego w sprawie problemu - wykazania realnego świadczenia zakontraktowanych usług.
Obowiązek prezentacji dowodu w postaci okoliczności świadczących o rzeczywistym wykonaniu na rzecz skarżącej usługi przez jej kontrahenta widniejącego w umowie spoczywał na stronie skarżącej, albowiem to ona wywodziła z niej skutki prawne w postaci zaliczenia wydatków do podatkowo istotnych kosztów uzyskania przychodów. W świetle powyższego stwierdzić należy, że podatnik winien liczyć się z negatywnymi w sferze prawa podatkowego skutkami braku udokumentowania podejmowanych przez siebie czynności.
Przechodząc na grunt stanu faktycznego niniejszej sprawy Sąd zauważa, że przedmiotem umowy z dnia 13 grudnia 2004 r. zawartej pomiędzy skarżącą (zamawiającym) a firmą "B." (wykonawcą) były prace montażowe przy szafie sterowniczej w Ciepłowni O. Z tej samej daty pochodzi umowa podpisana przez skarżącą, (wykonawcę) z K. (zamawiającym). Z treści § 1 i § 7 tej umowy wynika, że wykonanie montażu szafy sterowniczej obejmuje: likwidację istniejącej szafy sterowniczej, wykonanie nowej szafy, zabudowę jej przy ścianie w pomieszczeniu palacza oraz przeniesienie do niej układu AKPiA i urządzeń układu telematerii.
Prawidłowo – zdaniem Sądu - organy podatkowe uznały, iż przedmiotowa umowa nie była wykonana przez podmiot wskazany w dokumentach spółki. Świadczą o tym następujące fakty pracownicy firmy "B." nie posiadali ani uprawnień, ani umiejętności do wykonania tak skomplikowanego zadania, jak likwidacja istniejącej szafy sterowniczej, wykonanie nowej oraz przeniesienie do niej układu AKPiA i urządzeń układu telematerii. Ustalono, że w ramach tych prac należało w całości wykonać nowy układ zasilania, zabezpieczeń, rozprowadzania sygnałów i układ sterowniczy. O trudności zadania przekonuje treść kosztorysu powykonawczego, w którym opisano szczegółowy zakres prac. Dla zobrazowania skomplikowania materii przykładowo można wskazać, że roboty obejmowały: montaż do gotowego podłoża gniazd wtyczkowych bryzgoszczelnych, przykręcanych z uziemieniem dwubiegunowym obciążalność 16 amper o przekroju przewodu do 2,5 mm2; układ blokowych systemów elektrohydraulicznej regulacji ciągłej przepływu, różnicy ciśnień lub poziomu; czy też układ do pomiarów temperatury zdalny z zastosowaniem czujnika termometru oporowego lub termoelektrycznego i przetwornika. Dodać do powyższego należy, że z zeznań wszystkich świadków (zatrudnionych w firmie "B.") wynika jednoznacznie, że nie pracowali oni przy montażu szafy sterowniczej w Ciepłowni O. Ponadto – co istotne w sprawie – ani skarżąca spółka, ani też właścicielka firmy "B." (żona jedynego udziałowca i jednocześnie prokurenta skarżącej spółki) nie wskazała innych osób zatrudnionych przy montażu szafy sterowniczej, nie potrafiła też powiedzieć na czym polegały działania jej firmy podjęte przy montażu szafy sterowniczej. W trakcie postępowania podatkowego nie przedłożono żadnej dokumentacji potwierdzającej wykonanie przez firmę "B." zlecenia. Nie ujawniono też podwykonawców, na których to skarżąca wskazywała, jako na podmioty, przy pomocy których wykonano zakwestionowane czynności.
Logika i doświadczenie życiowe wskazuje, iż w razie zakwestionowania faktu wykonania usługi podatnik (usługobiorca) stara się wykazać, że usługa ta była w rzeczywistości wykonana, przedstawia na poparcie swojego stanowiska stosowne dowody, a przede wszystkim wskazuje wykonawcę, u którego można potwierdzić prawdziwość jego wyjaśnień. W niniejszej sprawie – jak ustalono – skarżąca nie wykazała, że przedmiotowa transakcja odzwierciedla stan rzeczywisty. Gołosłowne powoływanie się na podwykonawców "B." bez ich konkretyzacji nie stanowi wystarczającego argumentu na wykazanie rzetelności nabytej usługi. W zaistniałym stanie faktycznym sprawy z pewnością nie można skonstatować, że sporną usługę wykonał podmiot figurujący jako wystawca przedmiotowej faktury. Dlatego też wydatku tego nie można było uznać za kosz uzyskania przychodów.
Potwierdzeniem zaprezentowanej argumentacji jest linia orzecznicza Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w sposób jednolity wypowiada się co do obowiązku spoczywającego na podatniku - w zakresie wykazania rzeczywistego wykonania usługi. W wyroku z dnia 18 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 356/04, LEX nr 133956 NSA zauważył, że kosztem uzyskania przychodów mogą być wydatki związane z marketingiem i promocją bądź innymi usługami, jednakże podatnik powinien wykazać w sposób wiarygodny potwierdzenie ich wykonania. Z chwilą bowiem zakwestionowania zaliczenia przez organy podatkowe konkretnego wydatku, jako niebędącego kosztem uzyskania przychodów, na podatniku ciąży obowiązek wykazania, iż zamiar poniesionych wydatków był obiektywnie związany z osiągniętym lub nawet zamierzonym przychodem. W orzeczeniu z dnia 26 listopada 2003 r., sygn. akt SA/Sz 1387/02, PP 2004/4/49 postawił zaś tezę, że jeśli podatnik chce zaliczyć do kosztów podatkowych wydatki z tytułu marketingu, to winien wykazać, że usługa ta została wykonana, zaś jej ocena daje podstawę do stwierdzenia związku przyczynowego pomiędzy wydatkiem na marketing a uzyskanym przychodem. Sam fakt zawarcia umowy i wypłata wynagrodzenia nie wystarcza. Wydatek należy też prawidłowo udokumentować. Natomiast w wyroku z dnia 12 września 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 680/99, LEX nr 44728 skonstatował, iż podstawowym kryterium pozwalającym na stwierdzenie, że usługa została wykonana, jest wykonanie czynności świadczonych w ramach danego typu usługi. Tak więc w przypadku działalności usługowej do uznania, iż usługa została wykonana, nie wystarczy samo zawarcie umowy i zapłata umówionej ceny. Warunkiem koniecznym jest bowiem wykonanie świadczenia. W jeszcze innym wyroku stwierdził, że z punktu widzenia zasad prawa podatkowego o możliwości uznania kwoty wynikającej z dokumentacji podatkowej (faktury) jako koszt uzyskania przychodu zgodnie z art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych decyduje nie to, że podatnik wykaże się takim dokumentem, ale to, czy faktycznie usługa została wykonana przez kontrahenta (por. wyrok z dnia 13 października 1999 r., sygn. akt I SA/Lu 805/98, LEX nr 45229).
Za nieuzasadnione w kontekście przywołanej powyżej argumentacji należało uznać zarzuty odnoszące się do błędnie ustalonego stanu faktycznego sprawy. Tym samym nie doszło w sprawie do uchybienia wskazanym w skardze przepisom regulującym zasady postępowania podatkowego, a mianowicie art. 122, art. 187.
Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, że w okolicznościach niniejszej sprawy art. 122 Ordynacji podatkowej, podobnie zresztą jak art. 187 tej ustawy, nie może być rozumiany jako nakładający na organ kontrolny i podatkowy ciężar dowodzenia faktów, których zaistnienie było niezbędne do prawa skarżącej do obciążenia kosztów uzyskania przychodu kwotami wynikającymi z przedmiotowej umowy. Powołane przepisy stanowią wraz z art. 180 i 188 Ordynacji podatkowej gwarancję proceduralną, iż organ prowadzący postępowanie nie pominie żadnego dostępnego mu, zgodnego z prawem dowodu, który może dostarczyć informacji istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Wobec powyższego nie można zgodzić się również z zarzutem dokonania ustaleń faktycznych w oparciu o wybiórczy i niezupełny materiał dowodowy. Skarżąca wskazuje na niezupełność materiału dowodowego, lecz jak wyżej wskazano sama była obowiązana do przyczynienia się do jego uzupełnienia lub jeśli nie bezpośredniego wskazania to chociażby przedstawienia źródeł informacji jakie mógłby wykorzystać w sytuacji, gdy organowi jak twierdzi nie udało się dotrzeć do wszystkich podmiotów wykonujących zlecone prace. Zgodzić należy się ze zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, że zarzut, iż nie ustalono stanu faktycznego, gdyż nie ustalono, kto wykonał zlecone prace jest całkowicie bezpodstawny, gdyż dla postępowania podatkowego istotne było zgodne z przepisami ustawy podatkowej zakwalifikowanie kwot wynikających z ww. faktury. W ustalonym stanie faktycznym z pewnością nie był to podmiot wyszczególniony na fakturze. Nie istnieją też jak wyżej podkreślono żadne dowody, iż był to jego podwykonawca.
Sąd pragnie zauważyć, że organ podatkowy bardzo szczegółowo uzasadnił swoją decyzję z zachowaniem wszystkich wymogów stawianych przez prawo (art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej) wskazując fakty, które uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę oraz przyczyny dla których odmówił wiarygodności twierdzeniom Spółki dotyczy to również wskazanych w skardze zeznań jednego z pracowników Przedsiębiorstwa ,,B.". W toku postępowania jak i w uzasadnieniu decyzji organy podatkowe wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi się kierowały, wyjaśniając także dlaczego nie uznały wyjaśnień dotyczących zawiezienia materiałów budowlanych na teren Ciepłowni O. za wystarczający do przychylenie się do twierdzeń skarżącej. Jeśli zaś nie przesłuchano, mimo starań ze strony kontrolującego wszystkich pracowników Przedsiębiorstwa ,,B." to stwierdzono, iż mimo przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego i wezwania G. M. do złożenia zeznań nie otrzymano od niej pomocy w dotarciu do wszelkich osobowych źródeł dowodowych. Skarżąca stawiając zarzut, iż lista przesłuchanych pracowników jest niepełna, podobnie jak w przypadku rzekomych podwykonawców wymaga od organów podatkowych dotarcia do źródeł informacji, które wedle niej istnieją ale do których organy nie dotarły.
Zgodzić się należy z twierdzeniem organu podatkowego, że powołany przez Spółkę wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 1999 r., sygn. akt I SA/GD 1767/87 dotyczy innego stanu faktycznego i prawnego i jako taki nie może mieć zastosowania wprost w przedmiotowej sprawie, bowiem organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji nie dokonywał oceny umowy cywilnoprawnej. Ponadto należy podzielić stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, iż wykazano w sposób nie budzący wątpliwości, że zlecenie nie było wykonane tak jak to określono w ww. fakturze.
Należy stwierdzić, iż nie można się zgodzić z zarzutem skarżącej, iż organy obu instancji nie wskazały z jakich przepisów wynika obowiązek, aby faktura musiała odzwierciedlać ,,faktycznego", wykonawcę, którego w postępowaniu dowodowym można zweryfikować Dyrektor Izby Skarbowej wskazał bowiem, że ani organ pierwszej instancji ani on sam nie twierdził, jak sugeruje skarżąca, iż na fakturze powinno być wyszczególnione kto własnoręcznie (,,faktycznie" jak określa skarżąca) dokonał prac montażowych. Jednak w przypadku ww faktury za prace montażowe przy szafie sterowniczej na terenie Ciepłowni O. mamy do czynienia z sytuacją, w której nie istnieją dowody na to, iż wystawca czyli Przedsiębiorstwo ,,B." wykonało samodzielnie lub zleciło wykonanie tych prac innemu podmiotowi. Powyższe uchybia sposobowi dokumentacji kosztów poniesionych przez skarżącą w takim stopniu, iż nie pozwala na uznanie ww wydatków za koszty uzyskania przychodów skarżącej, dane zawarte na fakturze muszą być prawdziwe inaczej bowiem nie można uznać takiego dokumentu za dowód.
Ponadto należy zgodzić się ze zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w B., że wskazany przez skarżącą wynik kontroli z dnia [...] 2006 r. Nr [...] kończący postępowanie kontrolne prowadzone w Przedsiębiorstwie Wielobranżowym ,,B.", z którego wynika, że organ kontroli skarbowej nie stwierdził nieprawidłowości w kontrolowanym zakresie, nie świadczy wbrew twierdzeniom skarżącej o tym, iż istnieją w obiegu prawnym dwa rozstrzygnięcia wydane przez ten sam organ, w których na podstawie tych samych dowodów ustalono zupełnie odmienny stan faktyczny.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.