I SA/Bd 138/05

I SA/Bd 138/05 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2005-05-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-02-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Izabela Najda-Ossowska /przewodniczący/
Leszek Kleczkowski
Urszula Wiśniewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 75 poz 802
art.246 par.4
Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski, asesor sądowy Urszula Wiśniewska (spr.), Protokolant Magdalena Buczek, po rozpoznaniu w dniu 05 maja 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi I. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] 2004r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności celnych oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] 2004r. Nr [...] odmawiającą umorzenia należności celnych wraz z odsetkami wynikającymi z decyzji nr [...] z dnia [...] 1997r.
W uzasadnieniu wskazano, iż w dniu 08 sierpnia 1995r. dopuszczono do obrotu na polskim obszarze celnym towar w postaci samochodu osobowego marki R. z jednoczesnym zwolnieniem od cła jako mienie osoby przesiedlającej się . Następnie decyzją z dnia [...] 1997r. Prezes Głównego Urzędu Ceł stwierdził z urzędu nieważność decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w T. zawartej w dowodzie odprawy celnej z dnia [...] 1995r.
W oparciu o powyższe rozstrzygnięcie decyzją z dnia [...]1995r. nr [...] dokonano wymiaru cła od sprowadzonego samochodu oraz ponownie dopuszczono go do obrotu na polskim obszarze celnym. Przedmiotowa decyzja została utrzymana w mocy przez Prezesa Głównego Urzędu Ceł (decyzja z dnia 09 lipca 1997r. ) zaś wyrokiem z dnia 04 października 1999r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku oddalił skargę na decyzję organu drugiej instancji.
Pismem z dnia 03 marca 2004r. strona wystąpiła do [...] Urzędu Skarbowego w T. z wnioskiem o umorzenie należności celnych wraz z odsetkami. Stosownie do art. 170 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa pismo zostało przekazane zgodnie z właściwością Naczelnikowi Urzędu Celnego w T., który działając na podstawie § 7 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 września 2003r. w sprawie zwrotu lub umorzenia należności celnych (Dz. U. Nr 170, poz. 1653) przekazał wniosek do Izby Celnej w T.
Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż stosownie do art. 246 § 1 ustawy Kodeks celny należności celne są umarzane , jeżeli w chwili zarejestrowania kwota należności nie była prawnie należna lub gdy kwota ta została zarejestrowana pomimo zaistnienia wypadków określonych w art. 229 § 3 ustawy. Z akt sprawy wynika , że kwota długu celnego była prawnie należna co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 04 października 1999r. Organ celny podkreślił również , iż słusznie organ pierwszej instancji odmówił umorzenia należności celnych albowiem wniosek złożony został przez stronę po upływie 3 lat licząc od dnia powiadomienia jej o wysokości wymierzonego cła. Zgodnie zaś z art. 246 § 4 ustawy Kodeks celny należności celne są zwracane lub umarzane na wniosek dłużnika złożony przed upływem 3 lat, licząc od jego powiadomienia o tych należnościach.
Organ odwoławczy podniósł , iż konsekwencją powyższych ustaleń była odmowa umorzenia odsetek za zwłokę zgodnie z par. 5 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 września 2003r. w sprawie zwrotu lub umorzenia należności. Brak jest bowiem podstaw do umorzenia odsetek za zwłokę w sytuacji , gdy umorzeniu nie podlega dług celny.
W skardze do Sądu strona nie podnosi żadnego merytorycznego zarzutu odnośnie decyzji Dyrektor Izby Celnej w T. z dnia 13 grudnia 2004r. Natomiast wskazując na kolejne decyzje począwszy od decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...] 19997r. do decyzji będącej przedmiotem skargi podkreśla, iż są one konsekwencją błędnej interpretacji zaświadczenia Konsula Generalnego RP w L. z dnia [...] 1995r. Na podstawie tego dokumentu uznano , że skarżąca przebywała we Francji od dnia 15 lipca 1982r. do dnia 31 grudnia 1995r.gdy faktycznie końcowa data określała dzień do którego należy dokonać przeprowadzki do kraju (inaczej: do kiedy dokument jest ważny).
W związku z faktem , iż do tej pory nikt nie potrafił poprawnie zinterpretować wskazanego dokumentu Konsula Generalnego skarżąca uważa, że w dalszym ciągu ma prawo odwołania się od krzywdzącej ją decyzji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w T. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa.
Z art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy.
Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Negatywne stanowisko Dyrektora Izby Celnej w T. wyrażone w decyzji z dnia [...] 2004 r. jest w ocenie Sądu zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.
Stosownie do art. 246 § 4 ustawy z dnia 09 stycznia 1997r. Kodeks celny (tekst jedn. Dz. U. z 2001r. Nr 75 poz. 802 ze zm.) należności celne są zwracane lub umarzane na wniosek dłużnika złożony przed upływem 3 lat licząc od dnia jego powiadomienia o tych należnościach. A zatem aby organ celny mógł rozpatrzeć wniosek merytorycznie musi w pierwszej kolejności ustalić czy spełniono wymogi formalne tj. czy wniosek został złożony w terminie wskazanym w przepisie prawa. W niniejsze sprawie decyzja Dyrektora Urzędu Celnego w T. z dnia [...] 1997r. określająca w prawidłowej wysokości należności celne przywozowe została doręczona stronie w dniu 16 maja 1997r. ( co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru) w tym też dniu strona została powiadomiona o wysokości tych należności. Wniosek w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami (do protokołu z dnia 29 marca 2004r. strona oświadczyła , iż przedmiotowy wniosek dotyczy umorzenia cła) wpłynął do urzędu skarbowego w dniu 10 marca 2004r. Nie budzi więc wątpliwości, iż wniosek został złożony z przekroczeniem trzyletniego terminu określonego w art. 246 § 4 ustawy Kodeks celny. Zasadne jest również stanowisko , iż w przypadku gdy niemożliwe jest umorzenie należności celnych brak jest także podstaw do umorzenia odsetek od tych zaległości. Dokonując kontroli postępowania prowadzonego przez organy celne, zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził naruszenie art. 215 § 1, które jednak nie wpływa na wynik sprawy.
W dniu 16.07.2004r. Dyrektor Izby Celnej w T. wydał w trybie art. 140 ustawy Ordynacja podatkowa postanowienie w przedmiocie przedłużenia terminu załatwienia sprawy, wskazując jako nowy termin datę 08.08.2004r. Następnie postanowieniem z dnia 20.09.2004r. działając na podstawie art. 215 Ordynacji podatkowej sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w postanowieniu z dnia 16.07.2004r. w części dotyczącej wskazania nowego terminu załatwienia sprawy z 08.08.2004r. na 08.10.2004r. Zgodnie z art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy może z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Na mocy art. 219 cyt. ustawy przepis art. 215 stosuje się do postanowień. W doktrynie przyjmuje się, że oczywista omyłką o której mowa w powołanym przepisie mogą być w szczególności różnego rodzaju drobne błędy pisarskie, przeoczenia, zły dobór słów (por. E. Olechowicz, w: Komentarz do Ordynacji podatkowej ..., s. 453).
Nie ulega wątpliwości, iż chodzi tu o prostowanie błędów i omyłek, które stanowią wady nieistotne. Sprostowanie nie może zatem prowadzić do zmiany treści rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 19 listopada 1991r. SA/Wr 1084/91, ONSA 1991, nr 3-4, poz. 93).
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy, Sąd wskazuje iż sprostowanie zawarte w postanowieniu z dnia 20.09.2004r. dotyczyło istoty rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu z dnia 16.07.2004r. tj. nowego terminu załatwienia sprawy i de facto wydłużało ten termin. Takie orzeczenie było niedopuszczalne i stanowiło naruszenie art. 215 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wskazuje na okoliczność, iż decyzja Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...] 1997r. (utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego z dnia [...]) oparta została na błędnej interpretacji zaświadczenia Konsula Generalnego RP w L. z dnia [...] 1995r.
Sąd wskazuje, iż nie będąc związany granicami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny jest jednakże związany granicami, jakie wyznacza przedmiot zaskarżonej decyzji i poza te granice Sąd wyjść nie może. Rozpatrując więc sprawę legalności decyzji w przedmiocie odmowy umorzenia należności celnych nie mógł Sąd oceniać legalności ostatecznej decyzji dotyczącej określenia kwoty tych należności.
Jedynie więc na marginesie wskazać trzeba, że decyzja Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...] 1997r. była przedmiotem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 04 października 1999r. skargę na tą decyzję oddalił.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.