I SA/Bd 128/24

Sprawa dotyczyła skargi komornika sądowego M. B. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej dotyczącą opodatkowania podatkiem od towarów i usług opłat pobieranych za tzw. czynności nieegzekucyjne (art. 40-44 ustawy o kosztach komorniczych). Skarżący stał na stanowisku, że powinien doliczać podatek VAT do tych opłat, traktując je jako swoje wynagrodzenie, a podstawa opodatkowania powinna być ustalana metodą 'od stu'. Dyrektor KIS uznał to stanowisko za nieprawidłowe, twierdząc, że opłaty te stanowią już wynagrodzenie brutto, a VAT powinien być od nich odliczany metodą 'w stu'. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę. Sąd podkreślił, że wysokość opłat za czynności komorników sądowych jest uregulowana ustawowo (ustawa o kosztach komorniczych), a pojęcie 'pobiera' oznacza, że komornik otrzymuje opłatę o wskazanej w ustawie wysokości. Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę za usługę. Jednakże, art. 29a ust. 6 pkt 1 stanowi, że podstawa opodatkowania obejmuje m.in. podatki, cła, opłaty i inne należności, z wyjątkiem kwoty podatku VAT. Sąd uznał, że opłata nieegzekucyjna nie obejmuje podatku VAT, a skoro komornik jest zobowiązany do jego uiszczenia, podatek należny powinien być ujęty w opłacie. Komornik nie ma uprawnienia do pobrania innego świadczenia niż opłata. W związku z tym, prawidłowe jest naliczanie VAT metodą 'w stu', czyli odliczenie podatku od otrzymanej kwoty. Sąd odwołał się również do przepisów Dyrektywy 2006/112/WE, wskazując, że polskie przepisy stanowią jej implementację. Podkreślono, że przepisy ustawy o komornikach sądowych ani ustawy o kosztach komorniczych nie przewidują możliwości zwiększenia opłat należnych komornikowi o kwotę VAT. Brak jest podstawy prawnej do przerzucenia ekonomicznego ciężaru VAT na nabywcę.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający