I SA 830/02

I SA 830/02 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-12-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-04-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Frąckiewicz
Izabela Głowacka-Klimas /sprawozdawca/
Jolanta Królikowska-Przewłoka /przewodniczący/
Skarżony organ
Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi A. na Ministra Gospodarki z dnia [...] marca 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 1999 r. Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki
Uzasadnienie
6 I SA 830/02
Uzasadnienie
W dniu [...] października 1990 r. Przewodniczący Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych decyzją Nr [...] zezwolił na ustanowienie i używanie odznaki organizacyjnej B. według wzoru określonego w załączniku do decyzji.
Pełnomocnik A. w dniu 1 września 1997 r. wniósł wniosek do Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] października 1990 r. wydanej przez Przewodniczącego Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej. We wniosku pełnomocnik podniósł, iż do zatwierdzonej odznaki B. powstałe w 1981 r. nigdy nie miało i nie ma żadnych praw. Odznaka należała do B., powstałego w 1873 r., które weszło w 1950 r. z całym swoim majątkiem ruchomym i nieruchomym, w tym z odznaką, w skład A.. W związku z powyższym Przewodniczący Komitetu do Spraw Młodzieży Kultury Fizycznej nie mógł bez rażącego naruszenia prawa wydać decyzji na ustanowienie odznaki, którą już wcześniej ustanowiono i z której już korzystała inna organizacja.
Decyzją [...] z dnia [...].06.1999 r. Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Przewodniczącego Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej z dnia [...] października 1990 r.
Jednakże z uwagi na fakt, że decyzja Prezesa UKFiT z dnia [...].06.1999 r. została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, Prezes UKFiT decyzją [...] z dnia [...].08.1999 r. z urzędu stwierdził nieważność tej decyzji.
Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] grudnia 1999 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Przewodniczącego Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej z dnia [...] października 1990 r.
W uzasadnieniu decyzji Prezes UKFiT stwierdził między innymi, że strona wnioskująca utrzymuje, że B. utworzone w 1873 r., nie zostało rozwiązane w 1950 r. Tymczasem w protokóle Zjazdu Delegatów B. z dnia [...].12.1950 r. jest m.in. zapis "Zjazd Delegatów uchwala z dniem dzisiejszym rozwiązać B., cały majątek B. łącznie z przejętym majątkiem Oddziałów przeznaczyć na rzecz nowo powstającego A. ".
Nowo powstałe A przyjęło nową odznakę organizacyjną, nie nawiązującą do odznaki rozwiązanego B..
B. zostało zarejestrowane ponownie w 1981 r.
Pełnomocnik A. argumentuje, że nie ma przeszkód prawnych, aby dana organizacja posługiwała się wieloma odznakami.
Jak wynika z dalszych wywodów, A. uzyskał decyzją Prezesa Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...].09.1998 r. świadectwo ochronne na znak towarowy będący wiernym odpowiednikiem odznaki B.
Ochrona znaku towarowego, jak trafnie zauważył pełnomocnik Strony, dotyczy używania go w odniesieniu do towarów. Ponadto nie jest prawdą, że znak towarowy jest wiernym odpowiednikiem odznaki B.
Należy zaznaczyć, że nie jest kwestionowany fakt legalnego działania B., brak też jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o zatwierdzeniu jego odznaki.
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyło A.. We wniosku podniosło miedzy innymi, że Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki stwierdził, że nie jest kwestionowany fakt legalnego działania B. i z tego wywodzi brak podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o zatwierdzeniu "jego" odznaki. Ta okoliczność, zdaniem A. , jest bez związku, bo jeśli nawet B. istnieje legalnie, nie może legalnie używać odznaki, do której uprawnienia ma inny podmiot.
W wyniku rozpatrzenia tego wniosku Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu wydał decyzję z dnia [...] kwietnia 2000 r. Nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie.
Następnie decyzją z dnia [...] listopada 2000 r. znak [...] Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu stwierdził nieważność swojej decyzji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2000 r., w związku z faktem, iż na mocy art. 2 ust.2 ustawy z dnia 20 stycznia 2000 r. o zmianie ustawy o utworzeniu Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki (Dz. U. Nr 9 poz. 116) z dniem 1 stycznia 2000 r. prowadzenie postępowań administracyjnych wszczętych oraz prowadzonych przez Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki w sprawach dotyczących turystyki przejął minister właściwy do spraw turystyki.
W związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu z dnia [...] kwietnia 2000 r., Nr [...], wniosek pełnomocnika A. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki z dnia [...] grudnia 1999 r. pozostał nierozpoznany.
Zgodnie z obowiązującymi przepisami właściwym do jego rozpoznania był Minister Gospodarki.
Decyzją z dnia [...] marca 2002 r. Minister Gospodarki utrzymał w mocy decyzję Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki z dnia [...] grudnia 1999 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 1990 r., wydanej przez Przewodniczącego Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej, zezwalającej na ustanowienie i używanie odznaki organizacyjnej B.
W uzasadnieniu decyzji podano między innymi, że A. utrzymuje, że B. utworzone w 1873 r. nie zostało rozwiązane w 1950 r. W protokole Zjazdu Delegatów B. z dnia [...] grudnia 1950 r. znajduje się jednakże zapis, iż "Zjazd Delegatów uchwala z dniem dzisiejszym rozwiązanie B., cały majątek B. łącznie z przejętym majątkiem Oddziałów przeznaczyć na rzecz nowo powstającego A. ". Powyższa uchwała podjęta została w oparciu o § 50 statutu oraz art. 37 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 października 1932 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. Nr 94, poz. 808 z późn. zm.). Powstałe w dniu [...] grudnia 1950 r. A. przejęło tym samym, zgodnie z cytowaną wyżej uchwałą, majątek B., nie było natomiast następcą prawnym B.. A. nie przejęło na zasadzie sukcesji prawa do takiego dobra osobistego osoby prawnej, którą było rozwiązane B., jak nazwa tego stowarzyszenia. Należy zauważyć, że nazwa B. widnieje na odznace tego rozwiązanego stowarzyszenia. Na podstawie art. 43 Kodeksu Cywilnego przepisy o ochronie dóbr osobistych osób fizycznych stosuje się odpowiednio do osób prawnych. Art. 23 Kodeksu Cywilnego stanowi, iż dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Z przepisu tego, na zasadzie analogii wynika, iż nazwa osoby prawnej jako jej dobro osobiste, określająca tożsamość danej osoby prawnej oraz służąca do jej identyfikowania i odróżniania od innych podmiotów należy do praw podmiotowych danej osoby prawnej. Nazwa rozwiązanej osoby prawnej w danym przypadku – B. nie podlega sukcesji. W związku z faktem, iż na odznace organizacyjnej rozwiązanego B. widnieje nazwa B., należało uznać, iż A. nie nabyło na zasadzie sukcesji prawa do tej odznaki, a tym samym A. nie było stroną w sprawie wniosku B. o ustanowienie i używanie odznaki organizacyjnej tego Towarzystwa, zakończonego wydaniem decyzji Przewodniczącego Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych z dnia [...] października 1990 r. Nr [...] zezwalającej na ustanowienie i używanie odznaki organizacyjnej B. według wzoru określonego w załączniku do tej decyzji. Przedmiotowa decyzja była zgodna z zadaniem strony, tj.: B.
Powstałe w 1950 r. A. przyjęło nową odznakę organizacyjną nie nawiązującą do odznaki rozwiązanego B. A. przyjęło także własny statut, w którym pierwotnie nie było zapisu o powstaniu A. w wyniku połączenia B. i A. Zapis taki, a także zapis o tym, że A. jest następcą prawnym B. i C. oraz spadkobiercą tradycji, dorobku ideowego, a także majątku tych Towarzystw pojawił się w statucie A. już po wydaniu decyzji Przewodniczącego Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej z dnia [...] października 1990 r. Nr [...] zezwalającej na ustanowienie i używanie odznaki organizacyjnej B.. Dodatkowo wskazać należy, iż w myśl art. 5 ust. 1 statutu A. (tekst jednolity uwzględniający zmiany uchwalone przez XIV Walny Zjazd A. w dniu 7 września 1997 r.) A. używa odznaki organizacyjnej w formie zielonego koła przedstawiającego różę wiatrów, w które wpisane są: biało-czerwona strzałka kompasu, kontur Polski w kolorze zielonym z zaznaczonym białym biegiem Wisły oraz biegnący przez środek biały cieniowany napis A.
A. argumentuje, że nie ma przeszkód prawnych, aby dana organizacja posługiwała się wieloma odznakami. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 grudnia 1978 r. o odznakach i mundurach ( Dz. U. Nr 31, poz. 130 z późn. zm.) odznaki organizacyjne stanowią oznaczenie organizacji społecznej lub spółdzielczej albo innej jednostki organizacyjnej bądź przynależności do takiej organizacji
B., nie może stanowić oznaczenia A. bądź przynależności do tej organizacji lub jej jednostki organizacyjnej.
B. zostało zarejestrowane ponownie w 1981 r. W dniu [...] stycznia 1990 r. na mocy postanowienia Sądu Wojewódzkiego w K. sygn. [...] został zatwierdzony statut tego stowarzyszenia. W § 2 tego statutu jest zapis, iż B. jest kontynuatorem tradycji B. powołanego w r. 1873 i przemianowanego w 1920 r. na Polskie B., istniejące do r. 1950. Zgodnie z § 6 tego statutu B. tradycyjnych odznak i pieczęci z napisem B. i wyobrażeniem kozicy. Te zapisy w statucie B. były brane pod uwagę przy wydawaniu decyzji Przewodniczącego Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej z dnia [...] października 1990 r. Nr [...] zezwalającej na używanie odznaki organizacyjnej B.
Należy podkreślić, iż w statucie A. z 1979 r. nie było żadnego zapisu dotyczącego B., co pozwoliło B. na przyjęcie w swoim statucie wyżej wymienionych zapisów.
Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło A., zwane dalej skarżącym. W skardze domagało się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości.
Decyzji skarżący zarzucił rażące naruszenie art. 8 ust 2 ustawy z dnia 21 grudnia 1978 r. o odznakach i mundurach, oraz art. 10 kpa, poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Przewodniczącego Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej z [...] października 1990 r. Nr [...] zezwalającej na ustanowienie i używanie odznaki organizacyjnej B., która wydana została bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego z udziałem A. uprawnionego do używania tej odznaki, co miało ewidentny wpływ na wynik postępowania w sprawie ustanowienia i zezwolenia na używanie tejże odznaki.
W uzasadnieniu skargi skarżące Towarzystwo podniosło miedzy innymi, że wbrew twierdzeniom Ministra Gospodarki nie doszło do rozwiązania A. w znaczeniu, jakie stosuje Minister. Zdaniem skarżącego, rozwiązanie zatem B. oznaczało i oznacza koniec bytu prawnego pod nazwą B., ale też kontynuację bytu prawnego wspólnie z C. pod nową nazwą A. Oznacza to, że wbrew stanowisku Ministra nie nastąpiła sytuacja, w której przestała istnieć osoba prawna, jaką było B. bez pozostawienia jej sukcesora prawnego. W niniejszej sprawie "rozwiązanie" B. oznaczało bowiem po prostu przejęcie B. przez nowo powstające A. , ze wszelkimi tego przejęcia konsekwencjami, w szczególności konsekwencjami w zakresie majątku B. , który to majątek w całości stał się majątkiem A. (sukcesja generalna). W konsekwencji prawo do stosowania odznaki będącej przedmiotem niniejszego postępowania, jako część majątku B. weszło w skład majątku A. Tak jak bez wątpienia prawo to służyło B., tak bezwątpienia uprawnionym do stosowania tejże odznaki stał się A.
Skarżący podniósł również, że bez znaczenia jest fakt, iż A. przyjęło inną, nową odznakę organizacyjną, nie nawiązującą od odznaki rozwiązanego B.. Chybiony jest również argument, że odznaka zawierająca słowa "B. " nie może stanowić oznaczenia A. ani świadczyć o przynależności do tego Towarzystwa, bowiem odznaka ta zawsze po powstaniu A. łączona była i nadal jest łączona z A. i jego działalnością i świadczyła i nadal świadczy o przynależności do A., który odznaką tą posługiwał się w swojej działalności jako następca prawny B. Posługiwanie się więc odznaką przez A. było świadectwem i dowodem tego, że A. jest kontynuatorem tradycji i następcą B., jak kontynuatorem tradycji i następcą C.. Nie sposób przecież przyjąć, że używana przez A. odznaka B. była przezeń używana dla oznaczenia innej niż A. organizacji czy też przynależności do innej organizacji, w tym w szczególności dla oznaczenia B. z 1981 r., które powstało na długo po tym jak A. używał już spornej odznaki.
Jak z powyższego wynika, w chwili wydania decyzji z [...] października 1990 r. prawa do spornej odznaki przysługiwały A.. W konsekwencji nie można było bez rażącego naruszenia art. 8 ust. 2 ustawy z 21 grudnia 1978 r. o odznakach i mundurach wydać decyzji zezwalającej na ustanowienie i używanie odznaki organizacyjnej B.. Nie można było również bez naruszenia art. 10 k.p.a. prowadzić postępowania w sprawie wydania tej decyzji bez zapewnienia udziału w tym postępowaniu A. uprawnionemu do używania odznaki B., zaś naruszenie to miało ewidentny wpływ na wynik postępowania w sprawie ustanowienia i zezwolenia na używanie tejże odznaki.
W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podał między innymi, że:
Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że B. utworzone w 1873 r. nie zostało rozwiązane w 1950 r. W protokole Zjazdu Delegatów B. z dnia 16 grudnia 1950 r. znajduje się jednakże zapis, iż "Zjazd Delegatów uchwala z dniem dzisiejszym rozwiązać B., cały majątek B. łącznie z przejętym majątkiem Oddziałów przeznaczyć na rzecz nowo powstającego A. ". Należy zauważyć, że nazwa B. widniała na odznace tego rozwiązanego stowarzyszenia. Ponadto, powstałe w 1950 r. A. przyjęło nową odznakę organizacyjną, nie nawiązującą do odznaki rozwiązanego B.
Pełnomocnik Skarżącego argumentuje, że nie ma przeszkód prawnych, aby dana organizacja posługiwała się wieloma odznakami. Należy wyjaśnić, iż argument ten nie był negowany w toku przedmiotowego postępowania. Zgodnie jednak z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 grudnia 1978 r. o odznakach i mundurach ( Dz. U. Nr 31. poz. 130 z poźn. zm.) odznaki organizacyjne stanowią oznaczenie organizacji społecznej lub spółdzielczej albo innej jednostki organizacyjnej, bądź przynależności do takiej organizacji lub jednostki organizacyjnej. Odznaka, na której widnieje napis B., nie może stanowić więc oznaczenia A. bądź przynależności do tej organizacji lub jej jednostki organizacyjnej.
B. zostało zarejestrowane ponownie w 1981 r. W dniu [...] stycznia 1990 r. na mocy postanowienia Sądu Wojewódzkiego w K. sygn. [...] został zatwierdzony statut tego stowarzyszenia. W § 2 tego statutu jest zapis, iż B. jest kontynuatorem tradycji B. powołanego w r. 1873 i przemianowanego w 1920 r. na B. istniejące do r. 1950. Zgodnie z § 6 tego statutu B. używa tradycyjnych odznak i pieczęci z napisem B. i wyobrażeniem kozicy. Te zapisy w statucie B. były brane pod uwagę przy wydawaniu decyzji Przewodniczącego Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej z dnia [...] października 1990 r. Nr [...] zezwalającej na ustanowienie i używanie odznaki organizacyjnej B. Należy podkreślić. iż w statucie A. z 1979 r. nie było żadnego zapisu dotyczącego B., co pozwoliło B. na przyjęcie w swoim statucie wyżej wymienionych zapisów.
Zdaniem Ministra Gospodarki, nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 10 Kpa przez pozbawienie A. prawa do udziału w każdym stadium postępowania. Jak wykazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, A. nie nabyło w drodze sukcesji prawa do odznaki, którą posługiwało się rozwiązane w 1950 r. A.. Tym samym A. nie było stroną w sprawie wniosku B. o ustanowienie i używanie odznaki organizacyjnej tego Towarzystwa, zakończonego wydaniem decyzji Przewodniczącego Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych z dnia [...] października 1990 r. Nr [...] zezwalającej na ustanowienie i używanie odznaki organizacyjnej B. według wzoru określonego w załączniku do tej decyzji. Przedmiotowa decyzja była zgodna z żądaniem strony, tj.: B., w związku z czym organ na postawie art. 107 § 4 Kpa odstąpił od jej uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
W świetle art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 12.71) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. Nr 153, poz.1270).
Zgodnie z art. l § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 157 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2002 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Zgodnie z treścią 157 § 3 wszczęcie postępowania wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu administracji, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność.
Wobec powyższych uregulowań organ w pierwszej kolejności powinien stwierdzić, czy wniosek o stwierdzenie nieważności pochodzi od strony, o której mowa w art. 157 § 2 k.p.a.
Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem "stroną postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji ( art. 157 k.p.a.) jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji" (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 maja 2000 r., sygn. akt I CK V 1/1 83/99).
Tak więc organ winien zbadać, czy w wypadku stwierdzenia nieważności decyzji skutki tego stwierdzenia będą dotyczyć interesu prawnego lub obowiązku wnioskodawcy.
Zarówno w decyzji pierwszej, jak i w decyzji wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ nie rozważał powyższej kwestii. Dopiero w załączniku do protokołu rozprawy z dnia 3 grudnia 2004 r. (złożonym w dniu 7 grudnia 2004 r.) organ stwierdził, że A. zostało uznane za podmiot legitymowany do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Przewodniczącego Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej z dnia [...] października 1990 r.
Tego typu rozważania winny mieć, zdaniem Sądu, miejsce na początku całego postępowania administracyjnego, a nie na etapie końcowym. Stanowi to, zdaniem Sądu, istotne uchybienie proceduralne, mogące mieć wpływ na wynik prowadzonego postępowania.
Wydając decyzje w powyższej sprawie, organy obu instancji były związane naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego. W szczególności zasad wyrażonych w art. 7 k.p.a., to jest zasady prawdy obiektywnej, przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Miały obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Były obowiązane zapewnić stroną czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz zgłoszonych żądań (10 k.p.a.). Musiały wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art.77 i 80 k.p.a.), oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107§ 3 k.p.a.
Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 §1 k.p.a.; zestawienie to stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Wydając decyzje w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, organ administracji musi z urzędu zbadać, czy przedmiotowa decyzja dotknięta jest chociażby jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Prawdą jest, że skarżący dopiero w skardze wskazał na konkretny przepis prawa, tj. art. 8 ust.2 ustawy z dnia 21 grudnia 1978 r. o odznakach i mundurach, zarzucając jego rażące naruszenie. Fakt ten nie zwalnia jednak organu od prawidłowego uzasadnienia decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności, gdyż we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Przewodniczącego Komitetu do Spraw Młodzieży i Kultury Fizycznej z dnia [...] października 1990 r. skarżący w sposób opisowy wyjaśnił, na czym ma polegać rażące naruszenie prawa, które nastąpiło, zdaniem skarżącego, przy wydaniu powyższej decyzji.
W przedmiotowej sprawie w uzasadnieniu obu decyzji brak było powyższych rozważań. Zarówno Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki, jak i Minister Gospodarki, odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji ograniczyli się w uzasadnieniu jedynie do rozważań na temat istnienia następstwa prawnego pomiędzy A. a B., pomijając całkowicie kwestie związane ze stwierdzeniem nieważności decyzji, a właśnie te kwestie winny być w sposób wyczerpujący zawarte w uzasadnieniu decyzji. Takie uzasadnienie obu decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Reasumując, należy stwierdzić, że w ocenie składu orzekającego uzasadnienie zaskarżonej decyzji Ministra Gospodarki narusza art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia.
Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak na wstępie.
Orzekanie o 152 p.p.s.a. nie było w tym wypadku konieczne.
Sąd nie orzekł o kosztach, ponieważ skarżący nie wniósł o ich zwrot.