I SA 762/00

205/3/B/2010 POSTANOWIENIE z dnia 13 maja 2010 r. Sygn. akt Ts 386/08 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Wojciech Hermeliński, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Józefa Sz. w sprawie zgodności: art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595, ze zm.) z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej skarżący zarzucił, że art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595, ze zm.) jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Zdaniem skarżącego przepis ten pomija określenie statusu i uprawnień recenzentów. Recenzenci powinni mieć status biegłych, do których stosuje się przepisy dotyczące przesłuchania świadków, w szczególności zastosowanie powinny mieć art. 84 § 1 i 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Brak takiego statusu narusza prawo skarżącego do równego traktowania. Brak precyzyjnego określenia statusu biegłego w postępowaniu o nadanie tytułu profesora skutkuje też, w ocenie skarżącego, iluzoryczną kontrolą sądów administracyjnych nad tym postępowaniem. Skarżący zarzucił ponadto brak merytorycznej kontroli sądów nad decyzjami Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów podejmowanymi bez uzasadnienia na posiedzeniu niejawnym. Skarżący sformułował też szereg zarzutów dotyczących stosowania prawa względem postępowania Centralnej Komisji oraz postępowania sądów administracyjnych. Skarga konstytucyjna została złożona w oparciu o następujący stan faktyczny. Wyrokiem z 11 lipca 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2007 r. w sprawie skargi na decyzję Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów z 11 kwietnia 2007 r. w przedmiocie odmowy przedstawienia do tytułu profesora. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Skarga konstytucyjna nie spełnia wymogów dopuszczalności skargi, o których mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz art. 47 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.). W myśl tych przepisów wymogami, od których uzależnione jest merytoryczne rozpoznanie skargi konstytucyjnej, są m.in. wskazanie praw konstytucyjnych, określenie sposobu ich naruszenia przez uprawdopodobnienie, że źródłem tego naruszenia jest zaskarżony akt normatywny. Skarżący jako podstawę skargi konstytucyjnej wskazuje art. 32 ust. 1 Konstytucji i wynikające z niego prawo do równego traktowania. Prawo to ze względu na swój specyficzny charakter nie może być samodzielną podstawą skargi konstytucyjnej. Już w postanowieniu pełnego składu Trybunału Konstytucyjnego z 24 października 2001 r., SK 10/01, Trybunał wskazał, że: „art. 32 Konstytucji wyraża przede wszystkim zasadę ogólną, i dlatego winien być w pierwszej kolejności odnoszony do konkretnych przepisów Konstytucji, nawet jeżeli konstytucyjna regulacja danego prawa jest niepełna i wymaga konkretyzacji ustawowej. W takim zakresie wyznacza on także konstytucyjne prawo do równego traktowania. Mamy tu do czynienia z sytuacją »współstosowania« dwóch przepisów Konstytucji, a więc nie tylko z prawem do równego traktowania, ale ze skonkretyzowanym prawem do równej realizacji określonych wolności i praw konstytucyjnych. W skardze konstytucyjnej należy powołać oba przepisy Konstytucji, dopiero one wyznaczają bowiem konstytucyjny status jednostki, który przez regulację ustawową lub podustawową został naruszony. Natomiast, gdy chodzi o uprawnienia określone w innych niż Konstytucja aktach normatywnych – jeśli treść konkretnego prawa ustala się wyłącznie na ich podstawie – art. 32 Konstytucji stanowi zasadę systemu prawa, a nie wolność lub prawo o charakterze konstytucyjnym.” (OTK ZU nr 7/2001, poz. 225). Niezależnie od powyższego skardze konstytucyjnej nie może zostać nadany dalszy bieg, gdyż jej podstawowy zarzut – skierowany przeciwko art. 27 ust. 4 zaskarżonej ustawy – jest oczywiście bezzasadny. Skarżący zarzuca, że przepis ten nie określa, wzorem art. 84 § 1 i 2 k.p.a., statusu recenzentów w postępowaniu przed Centralną Komisją. Tak sformułowany zarzut pomija jednak treść art. 29 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz zawartego w nim odesłania do k.p.a. Na odesłanie to wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz Naczelny Sąd Administracyjny w dołączonych do skargi konstytucyjnej wyrokach. W uchylającym decyzję Centralnej Komisji wyroku z 28 lipca 2005 r. (sygn. akt I SA/Wa 658/04) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, powołując się na wyrok NSA z 28 grudnia 2000 r. (sygn. akt I SA 762/00), stwierdza m.in., że: „postępowanie przed Komisją mimo swej specyfiki jest postępowaniem administracyjnym i stosuje się w nim odpowiednio przepisy k.p.a. w zakresie unormowanym ustawą. Nie ulega zatem wątpliwości, że mają tu zastosowanie przepisy art. 77 i art. 80 k.p.a., zgodnie z którymi organ administracji publicznej – a takim jest Centralna Komisja do Spraw Stopni [i] Tytułów – jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a ocena czy dana okoliczność została udowodniona winna być wynikiem analizy całokształtu materiału dowodowego”. Jeszcze bardziej jednoznacznie i zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w skardze konstytucyjnej wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 kwietnia 2006 r. (sygn. akt I OSK 1364/05): „Bezzasadny jest również drugi zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący błędnej wykładni art. 29 ust. 1 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych (...) przez przyjęcie, że w toku postępowania naruszono przepis kodeksu postępowania administracyjnego, nakładający obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni, w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. »Odpowiedniość« stosowania przepisów k.p.a. oznacza stosowanie jednych przepisów wprost, bez żadnych modyfikacji lub zmian, a niektórych z nich z dostosowaniem do charakteru rozpatrywanej sprawy. Inaczej mówiąc, postępowanie w sprawach stopni i tytułu naukowego jest postępowaniem administracyjnym prowadzonym na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów k.p.a., z odrębnościami wynikającymi z przepisów procesowych, zamieszczonych w ustawie z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. (…) Bezspornym jest w związku z tym fakt, iż do tego postępowania będą miały »odpowiednie« zastosowanie art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a, zgodnie z którymi organ administracji publicznej, a takim jest przecież Centralna Komisja, ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a podjęte rozstrzygnięcie należycie uzasadnić poprzez wskazanie podstawy faktycznej i prawnej. (…) Nie można również podzielić stanowiska zawartego w skardze kasacyjnej, iż opinie recenzentów powoływanych w toku postępowania o nadanie tytułu profesora nie mają waloru opinii biegłego. Z art. 84 § 1 k.p.a. wynika, że biegłego lub biegłych organ może powołać, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. ( …) Jeśli zatem (…) recenzent powoływany w postępowaniu o nadanie stopnia lub tytułu naukowego pełni rolę eksperta i specjalisty, to błędny jest wniosek, że nie może być traktowany jako biegły w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a.”. Skoro więc rygory wynikające z cytowanych wyżej przepisów stosują się w postępowaniu przed Centralną Komisją, nie ma potrzeby powtarzania ich w art. 27 ust. 4 zaskarżonej ustawy. W konsekwencji zarzut zbyt wąskiego zakresu normowania art. 27 ust. 4 ustawy należy uznać za oczywiście bezzasadny. Skarżący formułuje również szereg zarzutów dotyczących stosowania prawa dla wykazania naruszenia swych konstytucyjnych praw. Zarzuty te nie mogą stanowić podstawy skargi konstytucyjnej. Przedmiotem skargi konstytucyjnej, zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji, mogą być tylko zarzuty naruszenia praw konstytucyjnych, których źródłem są akty normatywne. Trybunał Konstytucyjny nie jest powołany do oceny zgodności z prawem działania organów administracji oraz sądów. Skarżący formułuje również zarzut naruszenia swych konstytucyjnych praw przez wydanie decyzji Centralnej Komisji na posiedzeniu niejawnym i bez uzasadnienia oraz brak merytorycznej kontroli sądów administracyjnych nad takimi decyzjami. Wskazane zarzuty nie mogą być jednak łączone z zaskarżonym przepisem ustawy, gdyż nie mają związku z jego normatywną treścią. Zgodnie z wyrażoną w art. 66 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym zasadą skargowości, Trybunał Konstytucyjny nie może z urzędu rozszerzać zakresu postępowania skargowego na inne, niewskazane przez skarżącego przepisy. Mając powyższe na względzie należało orzec jak na wstępie.