I SA 55/03

I SA 55/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-09-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-01-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Daniela Kozłowska /przewodniczący/
Elżbieta Lenart /sprawozdawca/
Emilia Lewandowska
Skarżony organ
Minister Budownictwa
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Daniela Kozłowska Sędziowie WSA - Emilia Lewandowska WSA - Elżbieta Lenart (spr.) Protokolant - Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2004 r. sprawy ze skargi A.S., A.M. i G.K. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia ... listopada 2002 r., nr ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzje Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia ... października 2002 r., nr ...; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury solidarnie na rzecz A.S., A.M. i G.K. kwotę 300 zł (trzysta) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A.S., A.M. i G.K. wnosili o uchylenie w całości decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia ... listopada 2002r. nr ... utrzymującej w mocy swoją decyzję z dnia ... października 2002r. nr ... odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody ... z dnia ... października 2002r. nr ..., którą to decyzją utrzymał on w mocy decyzję Starosty ... z dnia ... sierpnia 2000 r. nr ... umarzającą postępowanie administracyjne dotyczące zwrotu nieruchomości położonej w ... przy ... oznaczonej jako działka nr ... o pow. 220 m².
W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko , stwierdzając równocześnie ,że w skardze nie wskazano na żadne nowe okoliczności sprawy , ani też nie podniesiono nowych zarzutów.
W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004r. reformy sądownictwa administracyjnego niniejsza skarga stała się - na zasadzie przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr. 153 poz.1271) – przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w dniu ... października 1977r.- na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości ( Dz. U. nr. 10 poz .64 ze zm.)- pomiędzy skarżącymi ( wówczas właścicielami nieruchomości położonej w ... przy ... ) a Zakładami ... " P." ... została zawarta umowa sprzedaży w/w nieruchomości.
W marcu 1993r. byli właściciele nieruchomości wystąpili o jej zwrot w trybie art. 69 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości ( Dz. U. z 1991r. nr. 30 poz. 127 ze zm.).
W dniu ... lutego 1994r. Kierownik Urzędu Rejonowego w ... wydał decyzję nr ... o odmowie zwrotu nieruchomości z uwagi na brak przesłanki zbędności oraz z uwagi na fakt oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste przedsiębiorstwu "P."- w związku z czym nie znajdowała się ona we władaniu Skarbu Państwa.
Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody ... z dnia ... kwietnia 1994r. nr ....
Pismem z dnia 11 kwietnia 200r. byli właściciele nieruchomości ponownie wystąpili o jej zwrot , wskazując na zaistniałe w latach 1994 – 2000 zmiany w stanie faktycznym i prawnym. Podstawą prawną ich żądania był przepis art. 216 w związku z art. 136 i art. 137 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. nr. 115 poz. 741 ze zm.)
Decyzją z dnia ... sierpnia 2000r. nr. ... Starosta ... umorzył postępowanie administracyjne w tej sprawie powołując się na fakt , że sprawa dotycząca zwrotu nieruchomości została już rozstrzygnięta decyzją ostateczną.
Po rozpoznaniu odwołania byłych właścicieli Wojewoda ... decyzją z dnia ... października 2000r. nr. ... utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podzielając argumentację zawartą w jej uzasadnieniu.
Skarga byłych właścicieli zastała odrzucona przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w ... z uwagi na nie uiszczenie stałego wpisu sądowego.
W dniu ... kwietnia 2002r. ( data prezentaty ) byli właściciele złożyli do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody ... z dnia ... października 2000r. nr. ... oraz decyzji Starosty ... z dnia ... sierpnia 2000r. nr. ... umarzającej postępowanie administracyjne. Zarzucali oni obu decyzjom rażące naruszenie prawa poprzez przyjęcie tożsamości obu wniosków tj. wniosku z 1993r. i wniosku z 2000r.
Rozpoznając odwołanie skarżących Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia ... października 2002r. nr. ... odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody ... z dnia ... października 2000r. nr. ... .W uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził , że przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami nie stanowią nowej regulacji prawnej w stosunku do art. 69 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości , gdyż instytucje zwrotu unormowane w obu ustawach nie różnią się co do zasady - powołał się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2000r. sygn. akt. I SA 90/99. Przyznał on również fakt, że w późniejszym okresie ukształtowało się orzecznictwo sądowe uznające ,że ciągłość regulacji prawnej nie została zachowana ,bowiem szereg kwestii zastało unormowanych w obu ustawach w sposób odmienny. Uznał jednak ,że jest to odmienna interpretacja przepisów prawa, w związku z czym rozstrzygnięcie wynikające z przyjęcia innej interpretacji prawnej nie można potraktować jako rażącego naruszenia prawa – nawet jeżeli później interpretacja ta zostanie uznana za nieprawidłową.
Nie zgadzając się z taką argumentacją byli właściciele złożyli wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy.
Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia ... listopada 2002r. nr. ... utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia ... października 2002r podtrzymując dotychczasową argumentację , że zmiana interpretacji przepisów nie stanowi podstawy do uznania , iż decyzja rażąco narusza prawo.
Powyższe rozstrzygnięcie stało się przedmiotem skargi do Sądu, w której skarżący – powołując się na stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w wyroku z dnia ... lipca 2001r. sygn. akt. ... – wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skargę należy uznać za zasadną. Jak wynika z treści uzasadnienia przywołanego w skardze wyroku Sądu Najwyższego nie zachodzi stan rzeczy osądzonej w sytuacji, gdy były właściciel wywłaszczonej nieruchomości wystąpił ojej zwrot opierając swoje żądanie na podstawie art.216 w związku z art. 136 ust.3 i art. 137 ustawy dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. nr. 115 poz. 741 ze zm.) jeżeli wcześniej wystąpił z żądaniem zwrotu tej samej nieruchomości , ale na innej podstawie prawnej ( art. 69 ust. 1 i 3 poprzednio obowiązującej ustawy dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości ( Dz. U. z 1991 r. nr. 30 poz.127 ze zm.) Uzasadnieniem takiego stanowiska była zdecydowana odmienność zawartych w obu ustawach uregulowań prawnych dotyczących zwrotu wywłaszczonych nieruchomości. W związku zatem z tak znaczącą zmianą stanu prawnego , nie można przyjąć w niniejszej sprawie , że obecne roszczenie skarżących jest tożsame z ich roszczeniem z 1993r. zakończonym prawomocną decyzją. Nie jest to zmiana interpretacji przepisów prawa , lecz zasadnicza zmiana uregulowań prawnych.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd z mocy przepisów art. 145 § 1 pkt. c w zw. z art. 152 i art.200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku.