I SA 367/90

II SA/Łd 1164/03 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-02-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-07-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Arkadiusz Blewązka
Grzegorz Szkudlarek /przewodniczący/
Joanna Sekunda-Lenczewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2005 r. na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi D. A. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [..] Nr [..] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz D. A. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie zamontowanych krat na balkonie lokalu nr 2 w budynku wielorodzinnym przy ul. A 4 w Ł.
Uzasadniając swoją decyzję organ I instancji stwierdził, że w toku prowadzonego postępowania ustalono, iż właścicielka lokalu nr 2 w budynku wielorodzinnym przy ul. A 4 w Ł. wykonała okratowanie balkonu w okresie maj – czerwiec 2002r., po uprzednim dokonaniu w dniu 14.04.2002r. zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, wymaganego przepisem art. 30 ust.1 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz.U. Nr 89 poz.414 ze zm.) oraz po otrzymaniu od tego organu w dniu 25.04.2002r. zawiadomienia o braku sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych związanych z zamontowaniem przedmiotowej kraty. Zakończone roboty nie odbiegają swym zakresem od dokonanego zgłoszenia. Ustalono również, że w dniu 2.09.2002r. inwestor dopełnił obowiązku wynikającego z art.57 ust. 5 Prawa budowlanego z 1994r., zawiadamiając właściwy organ o zakończeniu robót objętych zgłoszeniem. Uznając, że okratowanie balkonu zostało wykonane bez naruszenia przepisów prawa budowlanego, organ uznał, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Od powyższej decyzji odwołała się do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł- D. A. wnosząc o jej uchylenie i ponowne rozpatrzenie sprawy. W jej ocenie wydana decyzja narusza jej interes prawny wynikający z prawa własności lokalu mieszkalnego położonego w Ł. przy ul. A 4 m 4 stanowiąc jego realne zagrożenie poprzez umożliwienie dostępu osobom niepożądanym. Odwołująca się zarzuciła naruszenie: art.78, 79, 85 kpa poprzez nie uwzględnienie jej żądania udziału w przeprowadzanych dowodach z oględzin, art. 67 kpa poprzez nie doręczenie protokołu z oględzin, art. 89§ 2 kpa poprzez nie przeprowadzenie rozprawy administracyjnej a także naruszenie art. 104, 105 i 107 kpa z uwagi na brak podstaw do umorzenia postępowania i brak merytorycznego rozstrzygnięcia oraz art.107 § 3 kpa z uwagi na brak pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego.
Decyzją z dnia [...] Nr [..][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ podał, iż decyzją z dnia [...] Nr [...] [..] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] odmawiającą D. A. wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie krat na balkonie lokalu nr 2 w budynku wielorodzinnym przy ul. A 4 w Ł. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ zwrócił uwagę, iż w istniejącym stanie faktycznym i prawnym wydanie decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania administracyjnego było niezgodne z prawem, bowiem organ I instancji wszczął i prowadził postępowanie wyjaśniające, czego dowodem były dokonywane oględziny przedmiotowego obiektu. W przypadku bowiem, gdy wszczęte postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, zachodzi przesłanka do jego umorzenia na podstawie art.105 § 1 kpa. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji wydał w dniu [...] decyzję Nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie zamontowanych krat na balkonie lokalu nr 2 w budynku wielorodzinnym przy ul. A w Ł. Wobec faktu zamontowania przedmiotowych krat na podstawie zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej i w sposób zgodny z tym zgłoszeniem, organ odwoławczy stwierdził, że nie ma podstaw do prowadzenia przez organ nadzoru budowlanego postępowania w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994r. i uzasadnione jest wydanie decyzji umarzającej postępowanie na podstawie art. 105 § 1 kpa, ponieważ jest ono bezprzedmiotowe.
Odnosząc się do treści odwołania organ uznał, że zawarte w nim zarzuty dotyczą w większości zgłoszenia przyjętego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, którego zgodność z prawem z uwagi na zakres kompetencji nie może być przedmiotem badania przez organy nadzoru budowlanego. Uznając za zasadny zarzut dotyczący naruszenia praw strony oraz nie zapoznania skarżącej z protokołem oględzin, organ poinformował zainteresowaną o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów, z czego ona skorzystała zapoznając się z w/w dokumentami. Za niezasadny uznano natomiast zarzut nie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej w sytuacji gdy organ uznał, że postępowanie jest bezprzedmiotowe. Organ stwierdził również, że na wydane rozstrzygniecie nie może mieć wpływu zarzut skarżącej naruszenia jej prawa własności, gdyż tego rodzaju sprawy są rozstrzygane w drodze powództwa cywilnego przed sądami powszechnymi.
W dniu 17 lipca 2003r. D. A. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi skargę na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. domagając się uchylenia decyzji i podtrzymując zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł.
W odpowiedzi na skargę, strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U. nr 153, poz. 1271 z 2002 roku) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych przy czym, zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( art. 145 §1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi); naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ( lit.b) albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( lit.c).
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Bada więc zaskarżone orzeczenie pod kątem wszelkich naruszeń prawa, a nie tylko tych wskazanych w skardze. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądu, należało skargę uwzględnić.
Przede wszystkim podkreślenia wymaga, iż stosownie do art. 61§ 1 kpa, żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego określa przedmiot tego postępowania, a w razie wątpliwości sprecyzowanie żądania należy do strony a nie do sfery ocennej organu ( por. wyrok NSA z dnia 11.06.1990r. I SA 367/90, ONSA 1990/2-3/47).
W przedmiotowej sprawie organy prowadziły postępowanie w zakresie legalności zamontowanych krat w lokalu nr 2 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. A w Ł. Przy założeniu takiej intencji skarżącej, zaskarżona decyzja, mając na uwadze zebrany materiał dowodowy, zdaje się być słuszna i zgodna z prawem. Inwestorzy- D. i C. Ł. ( a nie jak to przyjął organ jedynie D. Ł., co wynika ze zgłoszenia, zawiadomienia o braku sprzeciwu oraz pism spółdzielni mieszkaniowej) legitymowali się zawiadomieniem o braku sprzeciwu oraz zawiadomieniem właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej o zakończeniu robót objętych obowiązkiem zgłoszenia.
Tymczasem, jak zdaje się to wynikać ze stanowiska skarżącej konsekwentnie prezentowanego w toku postępowania administracyjnego i przed sądem, domagała się ona raczej ochrony swoich praw w związku z zamontowaniem i użytkowaniem krat w sposób zagrażający bezpieczeństwu jej mienia, co wskazywać by mogło na właściwość trybu przewidzianego w art. 66 Prawa budowlanego. Organ winien tę kwestię wyjaśnić i, o ile zajdzie taka potrzeba, podjąć stosowne środki.
Należy ustosunkować się również do zarzutu naruszenia § 300 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), podnoszonego przez skarżącą.
W tych okolicznościach, uznając, że postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzono z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów oraz art. 7 i 77 kpa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy należało orzec jak w wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 roku).
Stosownie do treści art. 152 tej samej ustawy należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.
O kosztach sądowych rozstrzygnięto na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271)