I SA 2854/03

I SA 2854/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-04-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-12-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Łukaszewska-Macioch /przewodniczący/
Emilia Lewandowska
Joanna Banasiewicz /sprawozdawca/
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska – Macioch Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz (spr.) WSA Emilia Lewandowska Protokolant Ewa Nieora po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę
Uzasadnienie
I SA 2845/03
UZASADNIENIE
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. odmawiającą przyznania M. P. zasiłku celowego z przeznaczeniem na dofinansowania obozu harcerskiego dla dzieci.
W uzasadnieniu podniesiono co następuje:
Skarżąca w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej wskazała na swoją trudną sytuację materialną i osobistą – brak wystarczających środków na pokrycie kosztów utrzymania, w tym m.in. sfinansowanie kosztów obozu harcerskiego dla dzieci E. i J. Z.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpatrując sprawę miało na uwadze, że zgodnie z zapisem art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.) prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobom i rodzinom spełniającym określone w tym przepisie kryterium dochodowe, zaś art. 32 ust. 1 ww. ustawy stanowi, iż "w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może zostać przyznany zasiłek celowy z pomocy społecznej".
Dochód skarżącej przekracza określone w ustawie kryterium dochodowe.
Stosownie do przepisu art. 5 ww. ustawy osobom i rodzinom, które nie spełniają warunku określonego w art. 4 ust. 1, w szczególnie uzasadnionych przypadkach może być przyznana pomoc pieniężna lub w naturze pod warunkiem zwrotu części lub całości wydatków na zasadach określonych w art. 34 i 41, a w myśl przepisu art. 31 tej ustawy w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie lub rodzinie nie spełniającej kryterium dochodowego określonego w art. 4 ust. 1 może być przyznany bezzwrotny specjalny zasiłek okresowy lub celowy.
W ocenie Kolegium, podzielającego w tej materii stanowisko organu I instancji w rozpatrywanym stanie faktycznym sytuacja materialna i osobista strony nie uzasadnia przyznania ponownej pomocy finansowej zarówno na podstawie art. 32 (z powodu przekroczenia kryterium dochodowego) jak i na podstawie cyt. art. 5 i 31 a ww. ustawy. Zaznaczono, że przyznanie pomocy finansowej w formie bezzwrotnego zasiłku celowego specjalnego należy do zadań gminy o charakterze nieobowiązkowym, w ramach których zobowiązana jest ona zaspokoić najbardziej pilne i konieczne potrzeby osób mieszkających w obszarze jej działania. Możliwość zaspokojenia tych potrzeb jest niewątpliwie determinowana posiadanymi przez gminę środkami pieniężnymi. W sytuacji, kiedy środki są ograniczone a potrzebujących jest wielu, jest rzeczą naturalną, iż organ zmuszony jest dokonać ich podziału pomiędzy jak największą ilość potrzebujących. W związku z powyższym organ korzysta w tym względzie z praw uznania, kto jest najbardziej potrzebującym, oraz jaką formę i wymiar pomocy należy mu przyznać.
Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 4 ww. ustawy potrzeby osoby i rodziny korzystającej z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji w bieżącym roku OPS nie udzielił pomocy w formie dofinansowania wypoczynku letniego dzieci ani jednej rodzinie ubiegającej się o pomoc.
M. P. w skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuciła niezgodność z prawem powyższej decyzji. Skarżąca podniosła, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji dotyczy innej osoby, gdyż nigdy nie była inwalidą i nie pobierała renty. Zdaniem skarżącej w jej przypadku ma zastosowanie przepis art. 32 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej ponieważ "prawo do wypoczynku raz w roku dla dzieci ciężko pracujących przez cały rok szkolny jest zaspokojeniem niezbędnej potrzeby bytowej". Skarżąca zwrócił uwagę na dysproporcje w ilości środków na cele pomocy społecznej, jakimi dysponują poszczególne [...] w [...], co powoduje, iż przeprowadzenie się rodziny z B. na P. pozbawiło dzieci możliwości wyjazdu na obóz harcerski. Z tej formy wypoczynku wakacyjnego dzieci korzystały co roku mieszkając na B., dzięki pomocy w formie zasiłku bezzwrotnego lub zwrotnego udzielonej na ten cel.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, bowiem zaskarżona decyzja zgodna jest z obowiązującym prawem. Przyznając, że fragment uzasadnienia omyłkowo nie odnosi się do osoby skarżącej podkreślono, że w pozostałej części dotyczy ono rzeczywistego stanu faktycznego sprawy i zawiera ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w odwołaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Na wstępie zaznaczyć należy, że z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły w życie przepisy reformujące sadownictwo administracyjne. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Sądy administracyjne dokonując kontroli działalności administracji publicznej stosują środki określone w ustawie ( art. 1 i art. 3 § 1 powołanej ustawy). Kontrola sprawowana przez te sądy dotyczy wyłącznie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Jedynie w przypadku, gdy decyzja narusza przepisy prawa w sposób określony w omawianej ustawie skarga może być uwzględniona i wówczas sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 § 1 tej ustawy. Sytuacja taka w sprawie niniejszej nie miała miejsca. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna zgodne są z przepisami ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej.
Organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i odmówił przyznania zasiłku celowego w oparciu o właściwie zinterpretowane przepisy powołanej ustawy.
Decyzja wydana została w granicach uznania administracyjnego, jakie ustawa zakreśla organom. Wprawdzie słusznie skarżąca zarzuciła, ze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono niezgodnie ze stanem faktycznym, iż jest ona osobą samodzielnie prowadzącą gospodarstwo domowe, inwalidą I grupy, ze względu na liczne schorzenia wymaga specjalistycznej opieki medycznej, to stwierdzić należy, że to uchybienie przepisom postępowania (art. 107 § 3 k.p.a. ) nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko wówczas mogłoby ono uzasadnić uchylenie zaskarżonej decyzji. Zauważyć bowiem należy – co słusznie podniesiono w odpowiedzi na skargę – iż w pozostałej części treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie pozostawia wątpliwości, że rozpatrzona została spraw skarżącej, a kwestionowany fragment uzasadnienia zamieszczony został w decyzji omyłkowo. Ustalenia co do wysokości dochodów i przekroczenia kryterium dochodowego są prawidłowe. Organ odwoławczy ustosunkował się w uzasadnieniu do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Szczegółowo uzasadniono odmowę przyznania zasiłku celowego – wobec przekroczenia kryterium dochodowego, rozważono także czy istnieje możliwość udzielenia pomocy na zasadach szczególnych (art. 5 i 31 a ustawy) i przedstawiono wiarygodne okoliczności wyłączające możliwość dofinansowania obozu harcerskiego dla dzieci skarżącej.
Z podniesionych względów decyzję uznać należało za zgodną z prawem i skargę oddalić na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.