I SA 2641/02

I SA 2641/02 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-06-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-10-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Lech /przewodniczący/
Emilia Lewandowska /sprawozdawca/
Monika Nowicka
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech Sędziowie WSA Emilia Lewandowska (spr.) WSA Monika Nowicka Protokolant Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi Miasta K. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] czerwca 2002 r., nr [...] w przedmiocie komunalizacji 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2002 r., nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
I SA 2641/02
UZASADNIENIE
Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r., nr [...], utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].02.2002 r., nr [...], którą stwierdzono nabycie z mocy prawa nieodpłatnie, przez Gminę K.w własności [...] części nieruchomości położonej w K., oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] i odmówiono stwierdzenia nabycia pozostałej [...] części tej nieruchomości.
Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że oznaczona wyżej zabudowana nieruchomość, obejmująca działkę nr [...], pozostawała we władaniu Zarządu [...], z zastrzeżeniem użytkowania wieczystego każdoczesnego właściciela lokalu nr [...] w budynku położonym na tej działce. Zarząd [...] był w dniu 27 maja 1990 r. jednostką organizacyjną podporządkowaną Prezydentowi Miasta K. na podstawie statutu Urzędu Miasta K. ustalonego zarządzeniem nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 1988 r., objętą wykazem jednostek organizacyjnych podporządkowanych Prezydentowi Miasta K. oraz przedsiębiorstw, dla których Prezydent jest organem założycielskim, stanowiącym załącznik do statutu.
Zgodnie z art. 123 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1983 r. o systemie rad narodowych i samorządu terytorialnego (Dz.U z 1988 r. Nr 26, poz. 183 z późn. zm.), a także treścią § 1 powołanego wyżej statutu Urzędu Miasta K. Prezydent Miasta K. pełnił funkcję terenowego organu administracji państwowej o właściwości ogólnej stopnia wojewódzkiego. Zadania, do jakich powołany był Zarząd [...], miał zatem charakter zadań z zakresu administracji rządowej w rozumieniu art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Zgodnie z tym przepisem składniki mienia stanowiącego własność Skarbu Państwa, o których mowa w art. 5 ust. 1-3, nie stały się mieniem komunalnym, jeżeli służyły wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej.
"Służenie", o jakim mowa w powołanym przepisie odwołuje się do stanów faktycznych, a nie prawnych, co wyjaśnił Trybunał Konstytucyjny, dokonując powszechnej wykładni art. 5 ust. 1 i 2 w związku z art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r., uchwałą z dnia 1 lutego 1994 r., sygn. akt W. 12/92.
Oznacza to, że przedmiotowa część nieruchomości jest wyłączona z komunalizacji z mocy prawa przez sam fakt służenia wykonywaniu zadań należących do właściwości administracji rządowej, bez względu na tytuł prawny.
W skardze na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej Miasto K. wniosło o jej uchylenie. W ocenie skarżącego przedmiotowa nieruchomość nie służyła w rozumieniu art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z 10 maja 1990 r. Zarządowi Rewaloryzacji Zespołów Zabytkowych w K. i przesłanka ta nie została wykazana w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji.
W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie i podtrzymała argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z materiału dokumentacyjnego znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, ze aktem notarialnym z dnia 24.05.1990 r. S. G. nabyła własność lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku wielomieszkaniowym na działce nr [...] w K. W punkcie Vb tego aktu jest zapis o oddaniu S. G. w użytkowanie wieczyste [...] części nieruchomości objętej zaskarżoną decyzją. Z załączonej do akt administracyjnych kserokopii postanowienia Sądu Rejonowego dla K. z dnia [...] czerwca 1997 r., sygn. akt [...], wynika że S. G. zmarła 16 listopada 1996 r. a spadek po niej w całości nabył wnuk J. G..
Wynika z powyższych dokumentów, że J. G., lub jego następcy prawni, posiadają prawo użytkowania wieczystego w [...] częściach w przedmiotowej nieruchomości. W związku z tym niewątpliwie J. G. ma interes prawny, w rozumieniu art. 28 kpa, do bycia stroną w postępowaniu komunalizacyjnym.
Z akt postępowania administracyjnego wynika, że J. G. nie był stroną postępowania komunalizacyjnego. Nie był on informowany o żadnych czynnościach przeprowadzonych przez organy obu instancji jak również nie zostały mu doręczone decyzje zapadłe w tym postępowaniu.
Tak więc organy swoim działaniem doprowadziły do sytuacji, w której strona postępowania bez swojej winy nie brała w nim udziału, co stanowi przesłankę do wznowienia postępowania na mocy art. 145 § 1 pkt 4 kpa.
Ponieważ wskazaną wyżej wadą postępowania objęte jest całe postępowania komunalizacyjne to Sąd wyeliminował z obrotu prawnego również decyzję poprzedzającą wydanie zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.