I SA 2447/03
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę małżonków B. na decyzję Ministra Skarbu Państwa odmawiającą zgody na sprzedaż nieruchomości położonej w porcie morskim, uznając, że prawo wymagało uwzględnienia negatywnej opinii Ministra Infrastruktury.
Małżonkowie B. skarżyli decyzję Ministra Skarbu Państwa odmawiającą zgody na sprzedaż nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, położonej w porcie morskim. Minister powołał się na negatywną opinię Ministra Infrastruktury, zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości w porcie wymagała takiej opinii, a jej brak uniemożliwiał sprzedaż. Sąd administracyjny uznał, że postępowanie było zgodne z prawem, a odmowa sprzedaży nie naruszała praw użytkowników wieczystych, jednocześnie chroniąc interes Państwa.
Sprawa dotyczyła skargi małżonków J. i S. B. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] września 2003 r., utrzymującą w mocy wcześniejszą decyzję odmawiającą zgody na sprzedaż nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, położonej w K. w obrębie [...] o powierzchni [...]. Nieruchomość ta znajdowała się na obszarze portu morskiego. Minister Skarbu Państwa, działając na podstawie art. 3 ustawy o portach i przystaniach morskich, zasięgnął opinii Ministra Infrastruktury (właściwego do spraw gospodarki morskiej). Obie opinie były negatywne, co stanowiło podstawę do odmowy wyrażenia zgody na sprzedaż. Skarżący zarzucali naruszenie ustawy o gospodarce nieruchomościami, twierdząc, że sprzedaż innych nieruchomości w okolicy nie budziła zastrzeżeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, stwierdzając, że postępowanie było zgodne z prawem. Sąd podkreślił, że przepisy ustawy o portach i przystaniach morskich mają pierwszeństwo w przypadku nieruchomości położonych na terenie portów, a negatywna opinia Ministra Infrastruktury była wiążąca. Sąd uznał również, że odmowa sprzedaży nie naruszała praw użytkowników wieczystych i leżała w interesie Państwa.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, odmowa jest zgodna z prawem, ponieważ przepisy ustawy o portach i przystaniach morskich wymagają uwzględnienia opinii ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej przy sprzedaży nieruchomości w porcie, a negatywna opinia stanowi podstawę do odmowy.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że ustawa o portach i przystaniach morskich ma pierwszeństwo w regulowaniu obrotu nieruchomościami w granicach portów. Negatywna opinia Ministra Infrastruktury była wiążąca dla Ministra Skarbu Państwa i stanowiła prawną podstawę do odmowy sprzedaży. Odmowa nie naruszała praw użytkowników wieczystych i leżała w interesie Państwa.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (7)
Główne
u.p.p.m. art. 3
Ustawa o portach i przystaniach morskich
Zgoda ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej, jest wymagana przy przenoszeniu własności nieruchomości położonych na terenie portów.
Pomocnicze
u.g.n. art. 13
Ustawa o gospodarce nieruchomościami
u.g.n. art. 32
Ustawa o gospodarce nieruchomościami
Nieruchomość może być sprzedana wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, jednak jest to decyzja uznaniowa.
p.u.s.a. art. 1
Ustawa – Prawo o ustroju sądów administracyjnych
Sąd administracyjny jest powołany do kontroli legalności decyzji administracyjnych.
p.p.s.a. art. 151
Ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa prawna orzekania przez sąd w przypadku oddalenia skargi.
przepisy wprowadzające art. 97 § 1
Ustawa – przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Przejście spraw z NSA do WSA po 1 stycznia 2004 r.
k.p.a. art. 107
Kodeks postępowania administracyjnego
Elementy składowe decyzji administracyjnej.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Przepisy ustawy o portach i przystaniach morskich wymagają uwzględnienia opinii ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej przy sprzedaży nieruchomości w porcie. Negatywna opinia Ministra Infrastruktury stanowiła prawną podstawę do odmowy sprzedaży. Odmowa sprzedaży nieruchomości nie naruszała praw użytkowników wieczystych. Interes Państwa przemawiał za pozostawieniem nieruchomości w jego zasobach. Art. 32 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie nakłada obowiązku sprzedaży, a jedynie dopuszcza ją jako decyzję uznaniową.
Odrzucone argumenty
Naruszenie ustawy o gospodarce nieruchomościami (art. 13 i 32) poprzez odmowę sprzedaży. Brak podstawy prawnej w decyzji o odmowie wyrażenia zgody na sprzedaż.
Godne uwagi sformułowania
sąd administracyjny jest powołany do kontroli legalności decyzji wydanej w sprawie administracyjnej źródłem powstania takich ograniczeń jest konieczność zapewnienia kontroli w zakresie obrotu nieruchomościami Skarbu Państwa nieruchomość, może być sprzedana wyłącznie użytkownikowi wieczystemu (skarżący spełniają ten warunek), jednak powyższy przepis nie przesądza, że Skarb Państwa, będący właścicielem gruntu, zobowiązany jest wyzbyć się posiadanego prawa na rzecz użytkownika wieczystego, jest to decyzja wyłącznie uznaniowa.
Skład orzekający
Anna Łukaszewska-Macioch
przewodniczący
Elżbieta Lenart
członek
Elżbieta Sobielarska
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących sprzedaży nieruchomości Skarbu Państwa położonych na terenach portowych oraz relacji między ustawą o portach i przystaniach morskich a ustawą o gospodarce nieruchomościami."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji nieruchomości w granicach portu morskiego i konieczności uzyskania opinii właściwego ministra.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje, jak przepisy szczególne (dotyczące portów morskich) mogą modyfikować ogólne zasady obrotu nieruchomościami, a także pokazuje, że prawo własności Skarbu Państwa może być chronione nawet wbrew woli użytkownika wieczystego, jeśli przemawia za tym interes państwa.
“Czy można sprzedać ziemię w porcie? Sąd wyjaśnia, dlaczego nie zawsze.”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyI SA 2447/03 - Wyrok WSA w Warszawie Data orzeczenia 2004-12-15 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2003-11-05 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Sędziowie Anna Łukaszewska-Macioch /przewodniczący/ Elżbieta Lenart Elżbieta Sobielarska /sprawozdawca/ Skarżony organ Minister Skarbu Państwa Treść wyniku Oddalono skargę Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska – Macioch Sędziowie WSA Elżbieta Lenart WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Protokolant Jolanta Zagrzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi J. i S. małż. B. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] września 2003 r. , nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na sprzedaż gruntu położonego na obszarze portu morskiego oddala skargę Uzasadnienie I SA 2447/03 UZASADNIENIE Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] września 2003r. Nr [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku J. i S. małżonków B. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] marca 2003r. Nr [...] wydaną na wniosek Starosty [...] odmawiającą wyrażenia zgody na sprzedaż J. i S. małżonkom B. nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, położonej w K. w obrębie [...] oznaczonej nr ewid. [...] o powierzchni [...] m², dla której Sąd Rejonowy w K. prowadzi KW Nr [...]. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 1996r. o portach i przystaniach morskich, zgody ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa wyrażonej w formie decyzji wymaga miedzy innymi przeniesienie własności nieruchomości, po uprzednim zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej. Przed wydaniem decyzji w niniejszej sprawie Minister Skarbu Państwa zwrócił się do Ministra Infrastruktury o zajęcie stanowiska dotyczącego wniosku złożonego przez Starostę [...]. Minister Infrastruktury negatywnie zaopiniował ww. wniosek o sprzedaż nieruchomości należącej do Skarbu Państwa, podnosząc, że status użytkownika wieczystego, jaki posiadają małżonkowie B. pozwala na użytkowanie nieruchomości zgodnie z pierwotnym jej przeznaczeniem, a przy tym zapewnia skuteczną kontrolę Skarbu Państwa nad właściwym korzystaniem z tej nieruchomości. Mając powyższe na względzie, Minister Skarbu Państwa wydał w dniu [...] marca 2003r. decyzję odmawiającą zgody na sprzedaż opisanej we wniosku nieruchomości. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli J. i S. małżonkowie B., a Starosta [...] w piśmie z dnia [...] maja 2003r. skierowanym do Ministra Skarbu Państwa, oświadczył, że nadal jest zainteresowany sprzedażą tej nieruchomości. Minister Skarbu Państwa ponownie zwrócił się do Ministra Infrastruktury w tej sprawie i po raz drugi otrzymał negatywną opinię. Minister Infrastruktury uznał, że nie zaszły żadne nowe okoliczności, które mogłyby wpłynąć na zmianę jego stanowiska. Dlatego też Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję z dnia [...] września 2003r. Ministra Skarbu Państwa złożyli J. i S. małżonkowie B., wnosząc o jej uchylenie z powodu niezgodności z art. 13 i art. 32 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997r. (tj. Dz. U. 2000r. Nr 46, poz. 543 ze zm.). W uzasadnieniu podnieśli, że do sprzedaży innych nieruchomości położonych na tym terenie żaden minister nie miał zastrzeżeń, a wskazanie w decyzji odmownej argumentu o skuteczniejszej kontroli, przez Ministra Infrastruktury nad zgodnym z pierwotnym przeznaczeniem korzystaniem z nieruchomości uznali za niezasadne, bowiem na całym portowym nadbrzeżu [...] tylko działka o Nr [...] o powierzchni [...]m² stanowi własność Skarbu Państwa. W odpowiedzi na skargę, Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji i stwierdził, że wydając decyzję w niniejszej sprawie nie naruszył przepisów prawnych wskazanych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie sądowe nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy wojewódzkie na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Do rozpoznania skargi w niniejszej sprawie właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296 ze zm.) jest powołany do kontroli legalności decyzji wydanej w sprawie administracyjnej, co oznacza, że może decyzję uchylić, bądź stwierdzić jej nieważność wyłącznie w przypadku naruszenia przy jej wydaniu przepisów prawa materialnego lub procesowego. W rozpoznawanej sprawie sąd nie podzielił stanowiska skarżących, przedstawionego w skardze i uznał, że zaskarżona decyzja Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] września 2003r. i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] marca 2003r. odmawiająca wyrażenia zgody na sprzedaż J. i S. małżonkom B. nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa położonej w K. (dz. ewid. Nr [...] o powierzchni [...] m²) nie naruszają prawa. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że Minister Skarbu Państwa rozpatrując sprawę przed wydaniem decyzji o odmowie sprzedaży nieruchomości położonej na terenie portu w K. zastosował właściwy tryb postępowania, wynikający wprost z art. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 1996r. o portach i przystaniach morskich (tj. Dz. U. z 2002r. Nr 110, poz. 967) uzależniający wydanie decyzji dotyczących sprzedaży nieruchomości położonych na terenie portów w porozumieniu i po uzyskaniu opinii ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej. W niniejszej sprawie dwukrotnie opinia tego ministra była negatywna, i Minister Skarbu Państwa podejmując ostateczną decyzję nie mógł nie uwzględnić tych opinii. Sąd podzielił także stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję, że zarzut skarżących o naruszeniu przepisów ustawy o gospodarce gruntami z dnia 21 sierpnia 1997r. (tj. Dz. U. z 2000r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) nie znajduje uzasadnienia. Zastrzeżenie przez ustawodawcę ww. ustawie wyjątków, które wynikają z innych ustaw, a dotyczą gospodarowania nieruchomościami (art. 13 i 32) wyraźnie wskazuje na istnienie przepisów odrębnych, szczegółowo regulujących te zagadnienia. Źródłem powstania takich ograniczeń jest konieczność zapewnienia kontroli w zakresie obrotu nieruchomościami Skarbu Państwa przez organy administracji publicznej w ramach przyznanych im kompetencji, ze względu na lokalizację nieruchomości (np. granice portów i przystani morskich, morskich pasów nadbrzeżnych) jak też na przykład na specyficzny charakter nieruchomości (zabytki) czy też osobę nabywcy (np. cudzoziemca). W rozpatrywanej sprawie nieruchomość Skarbu Państwa, której sprzedaży domagają się skarżący (dotychczasowi użytkownicy wieczyści) zlokalizowana jest w granicach morskiego portu K., zatem ewentualne przeniesienie prawa własności wymagało zastosowania przepisów ustawy o portach i przystaniach morskich, co też organ uczynił. Również zarzut skarżących dotyczący braku podstawy prawnej, w decyzji o odmowie wyrażenia zgody na sprzedaż nieruchomości nie znajduje uzasadnienia, bowiem zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 107 KPA. Należy zauważyć, że art. 32 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że nieruchomość, może być sprzedana wyłącznie użytkownikowi wieczystemu (skarżący spełniają ten warunek), jednak powyższy przepis nie przesądza, że Skarb Państwa, będący właścicielem gruntu, zobowiązany jest wyzbyć się posiadanego prawa na rzecz użytkownika wieczystego, jest to decyzja wyłącznie uznaniowa. Ponieważ w rozpatrywanej sprawie, odmowa sprzedaży nieruchomości w niczym nie naruszyła możliwości korzystania z niej przez dotychczasowych użytkowników wieczystych, a interes Państwa przemawia za pozostawieniem jej w zasobach Skarbu Państwa, w przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia granic uznania administracyjnego przez organ. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.