I SA 2382/03

I SA 2382/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-11-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-10-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Lech
Anna Łukaszewska-Macioch /przewodniczący sprawozdawca/
Sławomir Antoniuk
Symbol z opisem
6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Sygn. powiązane
I OSK 439/06 - Wyrok NSA z 2007-05-08
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch /spr./ sędzia NSA Anna Lech asesor WSA Sławomir Antoniuk Protokolant Bożena Dąbkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2005 r. sprawy ze skargi L. C. na decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia [...] września 2003 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia kwatery stałej oddala skargę.
Uzasadnienie
Dyrektor Oddziału Rejonowego W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją nr [...] z dnia [...] września 2003 r., po rozpatrzeniu odwołania L. C., utrzymał w mocy decyzję nr [...] Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. z dnia [...] czerwca 2003 r. wzywającą S. C. do zwolnienia kwatery w B. przy ul. [...] wraz z osobami w niej zamieszkującymi i przekwaterowania się do kwatery zastępczej położonej w B. przy ul. [...].
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że decyzją nr [...] Dowódcy Garnizonu B. z dnia [...] czerwca 1979 r. przydzielono S. C., jako żołnierzowi zawodowemu, osobną kwaterę stałą nr [...] przy ul. [...] w B. obejmującą [...] pokoi z kuchnią o powierzchni mieszkalnej [...] m2 i powierzchni użytkowej [...] m2. W decyzji o przydziale została uwzględniona żona L. i trzech synów. W dniu [...] czerwca 2000r. wyrokiem Sądu Okręgowego w B. [...] Wydział Cywilny (sygn. akt [...] C [...]) został rozwiązany związek małżeński S. i L. C.. S. C. wyprowadził się i wymeldował z kwatery, zamieszkał w W. przy ul. [...], a w dniu [...] października 2000 r. zawarł nowy związek małżeński. W kwaterze przy ul. [...] w B. pozostała była żona L. C. i syn A. C..
Po rozwodzie wystąpiło zadłużenie w opłatach czynszowych. W dniu [...] czerwca 2002 r. Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. wystąpił z propozycją zawarcia ugody w sprawie spłaty zadłużenia i bieżących należności. S. C. odrzucił propozycję ugody i zwrócił się z prośbą o przekwaterowanie do mniejszej kwatery o niższym standardzie.
Wobec dalszego nieuiszczania czynszu i opłat z tytułu użytkowania kwatery przez okres dłuższy niż trzy miesiące Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B., w oparciu o przepis art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr42, poz. 368 z późn. zm.), decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. przydzielił S. C. kwaterę zastępczą o strukturze [...] pokój z kuchnią o powierzchni mieszkalnej [...] m2 i powierzchni użytkowej [...] m2, położoną przy ul. [...] w B.. Od powyższej decyzji S. C. odwołał się do Dyrektora Oddziału Rejonowego WAM w O.. Dyrektor Oddziału Rejonowego WAM w O. decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. utrzymał w mocy decyzję o przydziale kwatery zastępczej.
Z uwagi na nieprzeniesienie się do przydzielonej kwatery zastępczej Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r., wydaną na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (DZ. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368 z późn. zm.), wezwał S. C. do zwolnienia kwatery w B. przy ul. [...] i przekwaterowania się do kwatery zastępczej. Od tej decyzji odwołanie złożyła L. C.. Rozpoznając odwołanie Dyrektor Oddziału Rejonowego W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wziął pod uwagę, że zgodnie z art. 42 ust. 1 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej konsekwencją niedopełnienia obowiązku wnoszenia czynszu i opłat za świadczenia określone w art. 36 ust. 1 jest wydanie decyzji o zwolnieniu kwatery i przekwaterowanie do kwatery zastępczej. Wskazana kwatera spełnia wymogi kwatery zastępczej w rozumieniu art. 50 ust. 3 i 4 ustawy, a także lokalu socjalnego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 71, poz. 733). Z tych względów organ utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. z dnia [...] czerwca 2003 r.
Skargę na ostateczną decyzję z dnia [...] września 2003 r. złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego L. C.. Skarżąca wniosła o wydanie wyroku unieważniającego wydane decyzje i nakazanie WAM przydzielenia skarżącej obecnego mieszkania przy ul. [...] w B. lub mniejszego, co najmniej [...], o takim samym standardzie jak obecne. W uzasadnieniu skargi skarżąca zawarła obszerny opis nieporozumień małżeńskich poprzedzających rozwód oraz własnych problemów zdrowotnych. Skarżąca uważa, że skoro były mąż zrzekł się mieszkania i od pięciu lat nie przebywa w mieszkaniu przy ul. [...], to nie od niego powinno zależeć, gdzie skarżąca ma zamieszkać. Skarżąca zwracała się do WAM o zamianę zajmowanego mieszkania na lokal mniejszy sąsiadujący z obecnym mieszkaniem, ale do zamiany nie doszło, gdyż były mąż nie wyraził zgody na zamianę. Dlatego skarżąca chce być głównym najemcą zajmowanego obecnie mieszkania i nie dzielić go z byłym mężem.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Rejonowego W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie ustawy - z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sądem właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Skarga nie mogła być uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Z art. 38 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej wynika, że w przypadku nieuiszczania czynszu i opłat za kwaterę przez łączny okres dłuższy niż trzy miesiące, dyrektor właściwego oddziału terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wskazuje inną kwaterę lub lokal mieszkalny. W przypadku odmowy przyjęcia wskazanej kwatery lub lokalu mieszkalnego oraz dalszego niepłacenia czynszu i opłat dyrektor oddziału terenowego Agencji, na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy, wydaje decyzję o zwolnieniu kwatery, a następnie zarządza przymusowe przekwaterowanie osoby uprawnionej do kwatery, wraz ze wszystkimi osobami zamieszkującymi w kwaterze, do lokalu socjalnego albo kwatery zastępczej.
W rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki zastosowania powołanych przepisów, ponieważ z tytułu zajmowania kwatery przy ul. [...] nie były uiszczane należny czynsz oraz opłaty. Jak wynika z przedstawionego przez organ wydruku zestawienia obciążeń miesięcznych z tytułu czynszu i pozostałych opłat przypadających na lokal nr [...] przy ul. [...] oraz dokonanych wpłat, w okresie od stycznia 2002 r. do lutego 2003 r. nie wpłynęły żadne kwoty od uprawnionego do kwatery S. C., ani od zamieszkujących ten lokal L. C. i A. C.. Zadłużenie na koniec 2002 roku wynosiło [...] zł. Częściowe regulowanie zaległości w tym okresie następowało wyłącznie w trybie egzekucji z emerytury S. C..
Wobec takiego stanu rzeczy już w czerwcu 2002 r. (pismo Dyrektora Oddziału Terenowego w B. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...]) poinformowano S. C. o zaległościach czynszowych i przedstawiono mu propozycję ugodowego uregulowania zadłużenia. Pismem z dnia 2 lipca 2002 r. S. C. odrzucił propozycję ugody. Wobec niepłacenia czynszu i opłat przez kolejne miesiące (do lutego 2003 r. nie wpłynęła jakakolwiek wpłata dobrowolna) uzasadnione było wydanie decyzji przydzielającej kwaterę zastępczą, a następnie z uwagi na nieprzeniesienie się osób zamieszkujących w kwaterze przy ul. [...] do kwatery zastępczej (S. C. wyprowadził się wcześniej), zaistniały przesłanki do wydania, na podstawie art. 42 ust. 1 w związku z art. 38 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, decyzji zobowiązującej do zwolnienia kwatery.
Powyższe okoliczności wskazują, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.
W skardze na ostateczną decyzję, a także we wnoszonych pismach procesowych L. C. wnosiła o unieważnienie decyzji pozbawiających ją możliwości dalszego zamieszkiwania w lokalu nr [...] przy ul. [...] w B. i ustanowienie jej głównym najemcą tego lokalu, a następnie przydzielenie jej mniejszego mieszkania o takim samym standardzie jak obecnie zajmowane.
Podkreślić należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że Sąd obowiązany jest do oceny decyzji administracyjnej, postanowień oraz innych aktów lub czynności organów administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem. W ramach tej kontroli sąd administracyjny dokonuje oceny, czy decyzja organu administracji nie narusza prawa. Przepisy prawa regulujące właściwość rzeczową sądów administracyjnych nie pozwalają na bezpośrednie kształtowanie praw i obowiązków stron, gdyż stanowiłoby to niedopuszczalną ingerencję organu władzy sądowniczej w sferę administrowania zastrzeżoną do wyłącznej kompetencji organów administracji. Sąd administracyjny nie może przejąć sprawy administracyjnej do bezpośredniego załatwienia. Z tych względów Sąd, rozpoznając niniejszą sprawę, nie mógł rozważać tych wniosków skargi, które nie mieszczą się w kompetencjach sądu administracyjnego. Wbrew oczekiwaniu skarżącej Sąd nie mógł orzec o uprawnieniu skarżącej do kwatery. Nie podlega też kontroli sądu administracyjnego, czy decyzja organu administracji jest trafna z punktu widzenia słuszności i celowości rozstrzygnięcia. Nie można było zatem rozważać tych zarzutów skarżącej, które odwołują się do poczucia krzywdy z powodu nieliczenia się przez organ z jej sytuacją życiową.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.