I SA 2155/03

I SA 2155/03 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2004-06-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-09-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
A. Irena Szczepkowska /sprawozdawca/
Hanna Raszkowska /przewodniczący/
Marzenna Glabas
Symbol z opisem
620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Hanna Raszkowska Marzenna Glabas Irena Szczepkowska (spr.) Grzegorz Klimek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2004 r., sprawy ze skargi A. A. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie choroby zawodowej: I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.
Uzasadnienie
UZASADNINIENIE
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. powołując się na orzeczenie lekarskie nr "[...]" Instytutu Medycyny Pracy w L. z dnia 6 czerwca 2003 r., decyzją nr "[...]" z dnia 27 czerwca 2003 r., orzekł o braku podstaw do stwierdzeniu u A. A. choroby zawodowej. Organ stwierdził iż rozpoznana jednostka chorobowa (przewlekły nieżyt gardła suchy, przewlekły nieżyt gardła prosty, dysfonia hyperfunkcjonalna z niewydolnością głośni niewielkiego stopnia) nie jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 132, póz. 1115).
We wniesionym od tej decyzji odwołaniu A. A. zwrócił się o wnikliwe przeanalizowanie dokumentacji lekarskiej dotyczącej jego schorzenia w celu ustalenia związku przyczynowego między zaistniałym schorzeniem a wykonywaną pracą zawodową.
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O., decyzją nr "[...]" z dnia 26 sierpnia 2003 r., na podstawie art. 138 § l pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, iż będąca przedmiotem odwołania decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. nr "[...]" z dnia 27 czerwca 2003 r. dotyczy sprawy rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną tego organu, tj. decyzją nr "[...]" z dnia 2 sierpnia 1999 r. orzekającą o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u A. A. z uwagi na to, że rozpoznana jednostka chorobowa (przewlekłe zapalenie gardła i krtani z dysfonią) nie może być uznana jako choroba zawodowa. Organ odwoławczy uznając, iż w rozpatrywanej sprawie zachodzi tożsamość sprawy wskazał, że ta sama strona żąda od tego samego organu administracji publicznej wydania decyzji o uznaniu choroby zawodowej w oparciu o te same jednostki
chorobowe. Z tych względów organ uznał za zasadne uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. A. wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego, jako niezgodnej z prawem. W uzasadnieniu skargi wskazał na pominięcie przez organ II instancji faktu, że tożsamość sprawy będzie istniała wówczas, gdy dotyczy ona tego samego przedmiotu w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. W ocenie skarżącego taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż rozwój choroby od 1999 r. do 2003 r., a więc przez cztery lata, jest oczywisty. Uzasadniając tę tezę wskazał, że o ile orzeczenie lekarskie z 1999 r. stwierdzało jedynie "przewlekłe zapalenie gardła i krtani z dysfonią", a orzeczenie z 17 lutego 2003 r. "przewlekłe zapalenie gardła i krtani z hypotonią mięśni głosowych", to orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w L. z 6 czerwca 2003 r., stwierdza u niego "przewlekły nieżyt gardła suchy, przewlekły nieżyt krtani prosty, dysfonię hyperfunkcjonalną z niewydolnością głośni niewielkiego stopnia". Zdaniem skarżącego sprawa powinna być rozstrzygnięta przez organ odwoławczy merytorycznie.
W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O. wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W ocenie organu trudno jest przyjąć, iż doszło do zmiany stanu faktycznego sprawy skoro brak podstaw do rozpoznania choroby stwierdził zarówno Wojewódzki Zespół Medycyny Pracy w O. w orzeczeniach z dnia 16 czerwca 1999 r. i 12 lutego 2003 r., jak i Instytut Medycyny w L. w orzeczeniu z dnia 6 czerwca 2003 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Powyższa skarga, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie z art. 97 ust. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271 ze zm.). Istotą rozpoznawanej sprawy jest to, czy między sprawą rozstrzygniętą przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. decyzją ostateczną z dnia 2 sierpnia 1999 r., a sprawą która została rozstrzygnięta decyzją tego samego organu z dnia 26 sierpnia 2003 r., zachodzi stosunek tożsamości, czyli czy rzeczywiście zachodzi sytuacja procesowa, o której stanowi art. 156 §1 pkt 3 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071, z późn. zm.).
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, a także w literaturze przedmiotu ukształtował się pogląd, że o tożsamości sprawy w rozumieniu art. 156 § Ipkt 3 kpa można mówić, gdy występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 1999 r. sygn. akt III SA 6434/97, ONSA 1981/1/47 i z dnia 28 listopada 2000 r., sygn. akt I SA/Kal458/99, LEX nr 47122). Jeśli któregokolwiek z tych elementów brakuje nie można mówić o tożsamości sprawy.
W rozpoznawanej sprawie nie występują dwie z wymienionych przesłanek. Po pierwsze, będące przedmiotem rozważań decyzje Państwowego Inspektora Sanitarnego w B. dotyczą innego stanu prawnego, co uszło uwadze organu II instancji. Mianowicie, decyzja nr "[...]" z dnia 2 sierpnia 1999 r. wydana została na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, póz. 294, z późn. zm.), natomiast decyzja nr "[...]" z dnia 27 czerwca 2003 r. na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, póz. 1115). W załączniku do tego rozporządzenia zamieszczony został nowy wykaz chorób zawodowych, a także ustalone zostały okresy, w których wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego narażenia zawodowego.
Po drugie, nie można podzielić stanowiska organu odwoławczego, że skarżący domaga się uznania choroby zawodowej w oparciu o te same jednostki chorobowe skoro w orzeczeniach lekarskich wydanych na przestrzeni czterech lat wskazywane są inne ustalenia kliniczne dotyczące choroby A. A. Sam fakt, że wszystkie rozpoznane w orzeczeniach lekarskich jednostki chorobowe należą do chorób narządu głosu, które nie zostały zakwalifikowane przez komisje lekarskie jako choroby zawodowe, nie zwalnia organów sanitarnych od przeprowadzenia postępowania we własnym zakresie i dokonania oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w miarę potrzeby jego uzupełnienia. Zatem prawidłowo postąpił Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. rozstrzygając niniejszą sprawę decyzją.
Wobec przyjęcia błędnej interpretacji art. 156 § l pkt 3 kodeksu postępowania administracyjnego, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O. nie rozpatrzył odwołania A. A. i tym samym nie dokonał merytorycznej oceny decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia 27 czerwca 2003 r., co powoduje, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem.
Z powyższych względów skargę należało uznać za zasadną i na mocy art. 145 § l pkt l lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270), orzec jak w sentencji.