I SA 2057/03

I SA 2057/03 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-05-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-09-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Lech /przewodniczący sprawozdawca/
Daniela Kozłowska
Monika Nowicka
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech (spr.) Sędziowie WSA Daniela Kozłowska WSA Monika Nowicka Protokolant Katarzyna Babik po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. G. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] czerwca 1991 r., nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na wydzierżawienie nieruchomości miejskiej postanawia odrzucić skargę
Uzasadnienie
I SA 2057/03
UZASADNIENIE
W. G. złożyła skargę na uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] czerwca 1991 r. w sprawie wyrażenia zgody na wydzierżawienie nieruchomości miejskich, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności.
W uzasadnieniu skargi podała, że uchwała ta narusza jej interes prawny, gdyż wyraża zgodę na oddanie właścicielom garaży w wieczyste użytkowanie gruntu pod garażem na 40 lat. Zdaniem skarżącej posiadacze garaży nie byli i nie są ich właścicielami, gdyż ich nie budowali, a więc mogą być co najwyżej dzierżawcami zwykłymi. Poniosła też, że Państwo stało się właścicielem tych gruntów na skutek wywłaszczenia.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta S. wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie i podniósł, że skarga do sądu administracyjnego powinna być poprzedzona bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca nie wykazała, żeby wzywała Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa. Nadto podkreślił, że skarżąca uchybiła rocznemu terminowi, o którym mowa w ustawie o samorządzie gminnym. Podniósł również, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie również z przyczyn merytorycznych. Skarżąca nie wykazała, że uchwała narusza jej interes prawny lub uprawnienie. Uchwała podjęta była w oparciu o przepisy prawa to jest art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy o samorządzie gminnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają, rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
W sprawie niniejszej zasadnicze znaczenie ma kwestia dopuszczalności skargi.
W myśl art. 101 ust, 1 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (DZ.U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym.
Sąd w pierwszej kolejności zbadał, czy wezwanie do usunięcia prawa uchwałą nr Rady Miejskiej w S. miało miejsce i w tym celu wezwał skarżącą do przedstawienia dokumentów w tej kwestii.
Na wezwanie sądu skarżąca W. G. przedłożyła kopię pisma z dnia 27 lutego 2003 r., adresowanego do Prezydenta Miasta S., opatrzonego prezentatą Urzędu Miasta S. datą 27 luty 2003 r., w którym podnosi, że przedmiotowa uchwała narusza polski porządek prawny oraz odpowiedź na to pismo Prezydenta Miasta S. z dnia 19 marca 2003 r., w którym informuje skarżącą, że nie ma podstaw prawnych do rozwiązania umów użytkowania wieczystego, ponieważ dzierżawcy użytkują grunt zgodnie z przeznaczeniem.
Nadto skarżąca oświadczyła na rozprawie w dniu 21 maja 2004 r., iż z innych dokumentów wzywających Gminę Miasta S. do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą nie posiada.
Gdyby najkorzystniej dla skarżącej przyjąć, że jej pismo z dnia 27 lutego 2003 r. było wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa przez gminę, chociaż nie było skierowane do organu przedstawicielskiego gminy, to należy rozważyć czy skarga została wniesiona w terminie.
Bieg terminu do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy w trybie art. 101 ust. 1 powołanej ustawy o samorządzie gminnym, w czasie gdy skarżąca W. G. występowała z tą skargą, to jest w dniu 10 września 2003 r. (data stempla pocztowego na kopercie) określony został precyzyjnie w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 maja 1998 r. FPS 1/98; ONSA z 1998 r. Nr 3, poz. 78). Teza tej uchwały stanowi, że bieg terminu do wniesienia skargi rozpoczyna się od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, gdy odpowiedź została doręczona przed upływem dwumiesięcznego terminu przewidzianego dla rozpatrzenia wezwania, Jeżeli odpowiedzi nie doręczono, termin do wniesienia skargi biegnie od dnia upływu dwumiesięcznego terminu.
Gdyby przyjąć, ze omówione wyżej pismo Prezydenta Miasta S. z dnia 19 marca 2003 r. stanowi odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, gdyż z jego treści wynika, że jest odpowiedzą na pismo W. G. z dnia 27 lutego 2003 r., odpowiedź ta został doręczona skarżącej kilka dni później (brak dokładnej daty doręczenia), to skarga na przedmiotową uchwałę skarżąca mogła wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia tego pisma.
Gdyby natomiast uznać, że pismo z dnia 19 marca 2003 r. nie stanowi odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, gdyż nie wskazuje ono, że organ przedstawicielski jakim jest Rada Miejska w S. zapoznał się z treścią wezwania i podjął uchwałę w sprawie treści odpowiedzi na wezwanie, to skarżąca mogła wnieść skargę w terminie 30 dni po upływie dwumiesięcznego terminu od wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a więc do dnia 27 maja 2003 r. W. G. złożyła skargę, jak już wskazano wyżej, w dniu 10 września 2003 r., a więc po znacznym upływie terminu do jej wniesienia.
Z tych względów sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.