I SA 2264/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w WarszawieWarszawa2004-05-05
NSAAdministracyjneŚredniawsa
postępowanie administracyjnezawieszenie postępowaniastwierdzenie nieważnościprawo własnościnieruchomościSKOWSAk.p.a.

WSA w Warszawie uchylił postanowienie SKO o zawieszeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej prawa własności czasowej, uznając błędne zastosowanie przepisów proceduralnych.

Sprawa dotyczyła skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w W., które zawiesiło postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z 1950 r. dotyczącej prawa własności czasowej nieruchomości. SKO zawiesiło postępowanie, powołując się na śmierć jednego ze współwłaścicieli (L. K.) i brak ustalonych następców prawnych, co miało uniemożliwiać dalsze prowadzenie sprawy. WSA uchylił postanowienie SKO, stwierdzając, że L. K. nie był stroną postępowania, a zastosowany przepis art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. był nieprawidłowy. Sąd wskazał również na wadliwość postępowania organu w ustalaniu kręgu stron.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał skargę M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2002 r., utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] marca 2002 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego z 1950 r. dotyczącego odmowy przyznania prawa własności czasowej na nieruchomości. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 30 § 5 k.p.a., twierdząc, że w braku masy spadkowej po L. K. organ powinien wystąpić o wyznaczenie zarządcy masy spadkowej, a nie zawieszać postępowanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, argumentując konieczność ustalenia stron postępowania i brak możliwości zastosowania art. 30 § 5 k.p.a. Sąd uznał skargę za uzasadnioną, ale z innych przyczyn niż podniesione przez skarżącego. Stwierdził, że L. K. nie był stroną postępowania, a zatem zastosowanie art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. (dotyczącego śmierci strony) było nieprawidłowe. Sąd podkreślił również, że organ wadliwie prowadził postępowanie, nie ustalając prawidłowo kręgu stron i nie posiadając dowodów na śmierć L. K. Wobec powyższego, WSA uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie SKO, stwierdzając jednocześnie, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (3)

Odpowiedź sądu

Nie, organ nie może zawiesić postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a., jeśli osoba, której dotyczy przepis (L. K.), nie była stroną postępowania.

Uzasadnienie

Sąd stwierdził, że L. K. nie był stroną postępowania, a zatem przepis dotyczący śmierci strony nie miał zastosowania. Podkreślono, że organ powinien prawidłowo ustalić krąg stron postępowania.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

uchylono_decyzję

Przepisy (7)

Główne

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi art. 145 § § 1 pkt 1 lit. c

Podstawa prawna uchylenia zaskarżonego postanowienia przez sąd.

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi art. 152

Podstawa prawna orzekania przez sąd.

Pomocnicze

k.p.a. art. 97 § § 1 pkt 1

Kodeks postępowania administracyjnego

Przepis ten stanowi podstawę do zawieszenia postępowania w razie śmierci strony, jednak nie miał zastosowania w tej sprawie, gdyż L. K. nie był stroną postępowania.

k.p.a. art. 30 § § 5

Kodeks postępowania administracyjnego

Skarżący powoływał się na ten przepis w kontekście obowiązku organu do wystąpienia o wyznaczenie zarządcy masy spadkowej, jednak sąd nie rozstrzygnął tej kwestii jako podstawy uchylenia.

k.p.a. art. 138 § § 1 pkt 1

Kodeks postępowania administracyjnego

Przepis dotyczący utrzymania w mocy postanowienia organu niższej instancji.

k.c. art. 199

Kodeks cywilny

Przepis dotyczący zgody wszystkich współwłaścicieli na rozporządzanie rzeczą wspólną lub czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu.

Ustawa – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi art. 97 § § 1

Przepis wprowadzający reformę sądownictwa administracyjnego i przekazujący sprawy do rozpoznania WSA.

Argumenty

Skuteczne argumenty

L. K. nie był stroną postępowania, co wyklucza zastosowanie art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a.

Odrzucone argumenty

Argumentacja SKO oparta na konieczności ustalenia następców prawnych L. K. i zastosowaniu art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a.

Godne uwagi sformułowania

Ponieważ – zdaniem Kolegium - nie zostało dotąd wywiedzione następstwo prawne po L. K., organ postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2002 r. utrzymanym w mocy – w trybie przepisu art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. – zawiesił postępowanie na zasadzie przepisu art. 97 § 1 pkt. 1 k.p.a. W przedmiotowej natomiast sprawie L. K. nie był stroną postępowania. Z tych powodów wskazana przez organ w zaskarżonym orzeczeniu podstawa prawna nie była prawidłowa. Postępowanie jednak prowadzone przed organem cechuje wadliwość i niekonsekwencja.

Skład orzekający

Izabella Kulig-Maciszewska

przewodniczący

Maria Wiśniewska

członek

Monika Nowicka

sprawozdawca

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących zawieszenia postępowania administracyjnego (art. 97 k.p.a.) oraz prawidłowego ustalania kręgu stron postępowania."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji braku ustalonych następców prawnych, gdzie osoba niebędąca stroną postępowania jest powiązana z przedmiotem sprawy.

Wartość merytoryczna

Ocena: 5/10

Sprawa ilustruje typowe problemy proceduralne w postępowaniu administracyjnym, dotyczące ustalania stron i stosowania przepisów o zawieszeniu postępowania. Jest to ciekawe dla prawników procesualistów.

Błąd proceduralny SKO: Jak nieprawidłowe zawieszenie postępowania może doprowadzić do uchylenia decyzji.

Sektor

nieruchomości

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
I SA 2264/02 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-05-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-09-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabella Kulig-Maciszewska /przewodniczący/
Maria Wiśniewska
Monika Nowicka /sprawozdawca/
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska Sędziowie NSA Maria Wiśniewska WSA Monika Nowicka (spr.) Protokolant Jolanta Zagrzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2004 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2002 r., [...], 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
I SA 2264/02
UZASADNIENIE
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. K. wnosił o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie tego samego organu z dnia [...] marca 2002 r. nr [...], którym zawieszono postępowanie o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego Powiatowej Rady Narodowej w W. z dnia [...] lipca 1950 r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania byłym właścicielom prawa własności czasowej na nieruchomości [...] położonej przy ulicy [...], oznaczonej nr hip. [...].
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podnosząc w szczególności, że w przedmiotowej sprawie istotne było ustalenie stron postępowania a nie tego, czy spadkodawca pozostawił po sobie jakikolwiek wymagający zabezpieczenia majątek, a zatem nie mógł mieć w niej zastosowania przepis art. 30 § 5 k.p.a. dotyczący wystąpienia przez organ do sądu o wyznaczenie osoby sprawującej zarząd masą spadkową.
W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. reformy sądownictwa administracyjnego niniejsza skarga stała się – z mocy przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ) – przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wnioskiem z dnia 28 września 1993 r. T. B. i G. U. wystąpili o wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] lipca 1950 r. o odmowie przyznania byłym właścicielom prawa własności czasowej na opisanej na wstępie nieruchomości [...].
W toku postępowania organ ustalił, że przedmiotowa nieruchomość stanowiła poprzednio współwłasność K. B. w 2/3 części i L. K. w 1/3 części ( vide: zaświadczenie Sądu Rejonowego dla W z dnia [...] listopada 1993 r. ).
Na podstawie postanowień o nabyciu spadku wydanych przez Sąd Rejonowy dla W. wynika, że spadek po K. B. nabyli w częściach równych T. B. i H. U., po której prawa do spadku nabył G. U. w całości.
W trakcie postępowania w dniu 20 listopada 1997 r. zmarł T. B. zaś spadek po nim nabyli C. G. i S. B. ( vide: postanowienie Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] stycznia 1999 r. sygn. akt [...]).
Do akt zostały dołączone także odpisy wniosku o uznanie za zmarłą I. K. urodzonej w dniu 5 kwietnia 1902 r. córki L. i M. R. oraz postanowienia Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] września 2000 r. (sygn. akt [...]) stwierdzającego nabycie spadku po M. K. na rzecz A. K. i I. K. oraz stwierdzającego nabycie praw do spadku po A. K. na rzecz E. K. i M. K. a także ustalającego, że prawa do spadku po E. K. nabył M. K. w całości.
Ponieważ – zdaniem Kolegium - nie zostało dotąd wywiedzione następstwo prawne po L. K., organ postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2002 r. utrzymanym w mocy – w trybie przepisu art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. – zawiesił postępowanie na zasadzie przepisu art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a.
W uzasadnieniu swego stanowiska Kolegium podniosło, że zgodnie z przepisem art. 199 k.c. do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli nieruchomości. Ponieważ zaś nie są znani następcy prawni jednej z tych osób i nie jest możliwe ich wezwanie do udziału w przedmiotowym postępowaniu w charakterze strony, uzasadnione było – z mocy przepisu art. 97 § 1 pkt. 1 k.p.a. zawieszenie postępowania.
Postanowienie stało się przedmiotem skargi do Sądu, w której M. K. - wnosząc o uchylenie postanowienia Kolegium z dnia [...] sierpnia 2002 r. - zarzucił organowi naruszenie przepisu art. 30 § 5 k.p.a. Skarżący twierdził, że ponieważ obecnie nie wiadomo czy po L. K. istniała jakakolwiek masa spadkowa, z tego powodu nie została powołana osoba sprawująca zarząd tym majątkiem. W braku zaś takiej osoby organ, zamiast zawieszać postępowanie winien - na zasadzie w/w przepisu - wystąpić do sądu z wnioskiem o wyznaczenie osoby sprawującej zarząd majątkiem spadkowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skargę należy uznać za uzasadnioną, choć nie z przyczyn w niej podniesionych.
Przepis art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. stanowi podstawę do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania w razie śmierci strony uczestniczącej w tym postępowaniu.
W przedmiotowej natomiast sprawie L. K. nie był stroną postępowania. Z tych powodów wskazana przez organ w zaskarżonym orzeczeniu podstawa prawna nie była prawidłowa.
Również i samo postanowienie o zawieszeniu postępowania wydane na tym etapie sprawy nie było zasadne. Należy podzielić przy tym pogląd Kolegium, iż w toczącym się postępowaniu konieczne jest ustalenie kręgu osób, których interesu prawnego będzie dotyczyć wydana w przyszłości decyzja, a nie podejmować działania mające na celu zabezpieczenie spadku nieobjętego. Postępowanie jednak prowadzone przed organem cechuje wadliwość i niekonsekwencja.
Jak wynika z wspomnianego zaświadczenia z sądu wieczystoksięgowego nieruchomość położona w W. przy ulicy [...], stanowiła współwłasność nieżyjącego już K. B., w imieniu którego działają obecnie spadkobiercy oraz L. K., którego akt zgonu nie został przedstawiony i brak jest w aktach sprawy jakichkolwiek dowodów, że osoba taka nie żyje. W sprawie występuje natomiast osoba z jego rodziny (M. K.), co do której istnieje jedynie przypuszczenie, że mogłaby być ona następcą prawnym w/w, ale która - na dzień dzisiejszy – nie legitymuje się żadnym tytułem prawnym, uzasadniającym jej udział w niniejszej sprawie.
W tych warunkach organ – zamiast zawieszać postępowanie – winien albo w takiej sytuacji w ogóle nie wszczynać postępowania nadzorczego albo ustalić prawidłowo krąg osób, które winny w nim uczestniczyć i zadbać o ich prawidłową reprezentację a następnie postępowanie zakończyć.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd – na zasadzie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, w związku z art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI