I SA 1807/98
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWSA w Warszawie umorzył postępowanie w sprawie odmowy przyznania rekompensaty pieniężnej z powodu śmierci skarżącego i braku zgłoszenia się spadkobierców.
Skarżący Z. P. złożył skargę na decyzję odmawiającą przyznania rekompensaty pieniężnej związanej z inwestycjami mieszkaniowymi. Po wniesieniu skargi skarżący zmarł, a postępowanie zostało zawieszone. Ponieważ przez ponad trzy lata nikt nie zgłosił swojego udziału w sprawie, sąd umorzył postępowanie, uznając uprawnienie do rekompensaty za osobiste i niedziedziczone.
Sprawa dotyczyła skargi Z. P. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast odmawiającą przyznania rekompensaty pieniężnej przewidzianej ustawą z 1991 r. o zmianie warunków przygotowania inwestycji budownictwa mieszkaniowego. Po wniesieniu skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący zmarł. Sąd zawiesił postępowanie, jednak po ponad trzech latach od zawieszenia, nikt nie zgłosił swojego udziału w sprawie, wskazując na swój interes prawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając sprawę na podstawie przepisów przejściowych, stwierdził, że prawo do rekompensaty pieniężnej jest ściśle związane z osobą kandydata i nie podlega dziedziczeniu, zgodnie z art. 7 ustawy z 1991 r. oraz orzecznictwem NSA. W związku z tym, mimo wcześniejszego zawieszenia, sąd umorzył postępowanie na podstawie przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, prawo do rekompensaty pieniężnej jest uprawnieniem osobistym i nie podlega dziedziczeniu.
Uzasadnienie
Sąd oparł się na treści art. 7 ustawy z 1991 r., który ściśle wiąże uprawnienie do rekompensaty z osobą kandydata do spółdzielni mieszkaniowej, co świadczy o jego osobistym charakterze. Powołano się również na art. 922 § 2 Kodeksu cywilnego oraz orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
umorzono
Przepisy (6)
Główne
Dz. U. Nr 103, poz. 446 art. 7
Ustawa z dnia 4 października 1991 r. o zmianie niektórych warunków przygotowania inwestycji budownictwa mieszkaniowego w latach 1991-1995 oraz o zmianie niektórych ustaw
Przepis ten ściśle wiąże uprawnienie do rekompensaty pieniężnej z osobą kandydata do spółdzielni mieszkaniowej, co świadczy o tym, że jest to uprawnienie osobiste.
Pomocnicze
k.c. art. 922 § § 2
Kodeks cywilny
Dz. U. Nr 153, poz. 1271 art. 97 § § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny.
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi art. 124 § § 3
W przypadku śmierci strony, postępowania się nie zawiesza, jeśli wynik sprawy dotyczy interesu prawnego innej osoby.
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi art. 130 § § 1
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi art. 131
Argumenty
Skuteczne argumenty
Uprawnienie do rekompensaty pieniężnej jest osobiste i nie podlega dziedziczeniu. Brak zgłoszenia się innych osób, których interes prawny mógłby być dotknięty wynikiem sprawy, po śmierci strony.
Godne uwagi sformułowania
powołany przepis uprawnienie do rekompensaty pieniężnej ściśle wiąże z osobą kandydata do spółdzielni mieszkaniowej, co świadczy, iż jest to uprawnienie osobiste i w myśl art. 922 § 2 Kodeksu cywilnego nie podlega dziedziczeniu.
Skład orzekający
Anna Lech
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja osobistego charakteru uprawnień i skutków śmierci strony w postępowaniu administracyjnosądowym."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej ustawy z 1991 r. i stanu prawnego sprzed 2004 r., ale zasady dotyczące dziedziczenia uprawnień osobistych są uniwersalne.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa ma charakter proceduralny i dotyczy przepisów przejściowych oraz specyficznej ustawy, co czyni ją mniej interesującą dla szerszej publiczności, ale istotną dla prawników zajmujących się prawem nieruchomości i postępowaniem administracyjnym.
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyI SA 1807/98 - Postanowienie WSA w Warszawie Data orzeczenia 2004-04-20 orzeczenie prawomocne Data wpływu 1998-10-16 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Sędziowie Anna Lech /przewodniczący sprawozdawca/ Skarżony organ Inne Treść wyniku Umorzono postępowanie Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 1998 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania rekompensaty pieniężnej postanawia: umorzyć postępowanie sądowe Uzasadnienie I SA 1807/98 UZASADNIENIE Z. P. złożył w dniu 13 października 1998 r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 1998 r. utrzymującą w mocy decyzję tegoż organu z dnia [...] sierpnia 1998 r. o odmowie zmiany decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] stycznia 1997 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody Gdańskiego z dnia [...] września 1995 r. o odmowie przyznania rekompensaty pieniężnej przewidzianej przepisem art. 7 ustawy z dnia 4 października 1991 r. o zmianie niektórych warunków przygotowania inwestycji budownictwa mieszkaniowego w latach 1991-1995 oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 103, poz. 446). W dniu 1 lipca 1999 r. skarżący Z. P. zmarł, a odpis skrócony aktu zgonu znajduje się w aktach sprawy. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26 października 1999 r. zawiesił postępowanie sądowe. Przez ponad trzy lata żadna osoba nie zgłosiła udziału w postępowaniu wskazując, że jego wynik dotyczy jej interesu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że art. 7 ustawy z dnia 4 października 1991 r. o zmianie niektórych warunków przygotowania inwestycji budownictwa mieszkaniowego w latach 1991 - 1995 oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 103, poz. 446) stanowi, że prawo do rekompensaty pieniężnej mają kandydaci do spółdzielni mieszkaniowych objęci listami prowadzonymi przez wojewodów lub zarejestrowani w spółdzielniach mieszkaniowych, którzy do końca 1990 r. zgromadzili wymagane wkłady mieszkaniowe, są pełnoletni i spełniają wszystkie pozostałe wymogi określone w tym przepisie. Powołany przepis uprawnienie do rekompensaty pieniężnej ściśle wiąże z osobą kandydata do spółdzielni mieszkaniowej, co świadczy, iż jest to uprawnienie osobiste i w myśl art. 922 § 2 Kodeksu cywilnego nie podlega dziedziczeniu. Wskazał na to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 marca 1997 r., I SA 316/96 oraz z dnia 23 kwietnia 1999 r. I SA 1293/98. W takim przypadku zgodnie z obecnie obowiązującym przepisem art. 124 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiesza się postępowania. Skoro jednak postępowanie zostało zawieszone na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów, to w tej sytuacji należało je umorzyć na podstawie art. 130 § 1 i 131 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.