I SA 1802/02

I SA 1802/02 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-04-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-07-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabella Kulig-Maciszewska /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Runge-Lissowska
Monika Nowicka
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia del. NSA Izabella Kulig - Maciszewska (spr.) Sędziowie del. NSA Joanna Runge - Lissowska WSA Monika Nowicka Protokolant Inga Szcześniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi A. i L. małż. M. na postanowienie Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania oddala skargę
Uzasadnienie
I SA 1802/02
UZASADNIENIE
Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast postanowieniem z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania złożonego przez L. i A. M..
W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że z akt sprawy [...] Urzędu Wojewódzkiego wynika, iż Wojewoda [...] prowadzi postępowanie administracyjne na podstawie art. 73 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z pózn. zm.), dotyczące stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Gminę . nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...],[...],[...] i [...], zajętej pod drogi gminne.
Pismem z dnia 6 marca 2002 r., nr [...], L. i A. M., zostali ponownie poinformowani o stanie sprawy, a w szczególności o kwestii konieczności przeprowadzenia podziału gruntów, wchodzących w skład nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...].
L. i A. M. w odpowiedzi na ww. pismo złożyli do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast odwołanie wnioskując o uznanie pisma wojewody za decyzję, rozstrzygającą w sprawie, co do istoty. Rozpoznając odwołanie organ uznał, iż jest ono niedopuszczalne.
Wnioskiem z dnia 27 lipca 2001 r. L. i A. M. wystąpili do Wojewody [...] o stwierdzenie nabycia przez Gminę L. wskazanej nieruchomości z mocy prawa, w trybie art. 73 ust. 3 ww. ustawy.
W trakcie postępowania zaistniały wątpliwości dotyczące prawa własności części działek, wchodzących w skład ww. nieruchomości, które mogą mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, dlatego też pismem z dnia 6 marca 2002 r., nr [...], p.o. Zastępcy Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego przedstawił stronom stan postępowania w sprawie oraz wskazał warunki, od których spełnienia uzależnione jest wydanie decyzji.
Zgodnie z art. 107 § 1 kpa decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do, której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi.
Przedmiotowe pismo nie pochodzi od organu, a jedynie od urzędu będącego aparatem pomocniczym organu administracji publicznej i dlatego nie posiada niezbędnych cech do uznania go za decyzję administracyjną.
Od postanowienia tego skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli A. i L. M. wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podnoszono m.in., że organ błędnie uznał, że przedmiotowe pismo z dnia 6 marca 2002 r. nie stanowi decyzji administracyjnej. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego uznaje bowiem, że jeżeli pismo zawiera rozstrzygnięcie w sprawie załatwionej w drodze decyzji, to stanowi ono decyzję administracyjną, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 kpa, jeżeli zawiera szereg elementów niezbędnych do zakwalifikowania go jako decyzji. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Fakt, że pismo nie pochodzi od organu a jedynie od urzędu można traktować jedynie w kategorii rażącej pomyłki urzędników.
W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wnosząc o jej oddalenie podtrzymał swoje stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 97 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z póz. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzki sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i w związku z tym podlega ona rozpoznaniu na podstawie przepisów wskazanej wyżej ustawy.
Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, iż nie są one zasadne. Organ, bowiem prawidłowo uznał, iż pismo [...] Urzędu Wojewódzkiego w O. z dnia 6 marca 2002 r. skierowane do skarżących nie jest decyzją administracyjną rozstrzygającą wniosek o stwierdzenie nabycia przez Gminę L. prawa własności nieruchomości w trybie przepisu art. 73 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 z póz. zm.) . Pismo to wprawdzie zawiera ustosunkowanie się do wniosku skarżących w zakresie istnienia istotnych przesłanek z powołanego przepisu art. 73 ust. 3, jednakże w swoim końcowym fragmencie w sposób jednoznaczny wskazuje, że wniosek skarżących zostanie rozpoznany po podjęciu określonych czynności, o których skarżący będą informowani. W takiej sytuacji nie można interpretować tego pisma, że stanowi ono decyzję administracyjną rozstrzygającą ich wniosek i kończącą postępowanie przez organ I instancji.
W związku z tym organ odwoławczy prawidłowo uznał, że wobec braku przesłanek przedmiotowych odwołanie jest niedopuszczalne i zasadnie zastosował przepis art. 134 kpa.
Z tych też względów uznając, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, sąd na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku