I SA 1793/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w WarszawieWarszawa2004-11-30
NSAnieruchomościŚredniawsa
opłata adiacenckastwierdzenie nieważności decyzjires iudicatapowaga rzeczy osądzonejtrwałość decyzji administracyjnejpostępowanie administracyjnenieruchomościskarżącyorgan administracji

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na decyzję odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o opłacie adiacenckiej, uznając zasadę powagi rzeczy osądzonej.

Skarga dotyczyła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o opłacie adiacenckiej. Kolegium odmówiło wszczęcia postępowania, powołując się na zasadę powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), ponieważ sprawa ta była już wcześniej rozpatrywana. Sąd administracyjny uznał, że decyzja Kolegium była zgodna z prawem, ponieważ ponowny wniosek w tej samej sprawie naruszałby wspomnianą zasadę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał skargę Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., która utrzymała w mocy decyzję odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o opłacie adiacenckiej. Skarżąca domagała się stwierdzenia nieważności decyzji z 2000 r. ustalającej opłatę adiacencką. Kolegium Odwoławcze odmówiło wszczęcia postępowania, wskazując, że pierwotna decyzja była już przedmiotem kontroli i pozostaje w obrogu prawnym, a ponowny wniosek w tej samej sprawie jest niedopuszczalny ze względu na zasadę powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). Sąd administracyjny zgodził się z tym stanowiskiem, podkreślając zasadę trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej (art. 16 kpa). Stwierdził, że ponowne wszczęcie postępowania w tej samej sprawie naruszałoby zasadę res iudicata i skutkowałoby nieważnością decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 kpa. W związku z tym, Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (1)

Odpowiedź sądu

Nie, ponowne wszczęcie postępowania w tej samej sprawie jest niedopuszczalne ze względu na zasadę powagi rzeczy osądzonej (res iudicata).

Uzasadnienie

Zasada trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej (art. 16 kpa) oznacza, że dopóki decyzja nie zostanie usunięta z obrotu prawnego w trybie nadzwyczajnym, jest ona wiążąca. Ponowne wszczęcie postępowania w tej samej sprawie naruszałoby zasadę res iudicata i skutkowałoby nieważnością decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 kpa.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

odrzucono_skargę

Przepisy (6)

Główne

k.p.a. art. 16

Kodeks postępowania administracyjnego

Ustanawia zasadę trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej.

Ustawa - Prawo o ustroju sądów administracyjnych art. 1

Określa zakres kontroli działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny.

Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi art. 151

Reguluje orzekanie sądu w przypadku oddalenia skargi.

Pomocnicze

k.p.a. art. 156 § 1

Kodeks postępowania administracyjnego

Określa przesłanki nieważności decyzji, w tym wydanie decyzji z naruszeniem zasady powagi rzeczy osądzonej (pkt 3).

k.p.a. art. 157 § 3

Kodeks postępowania administracyjnego

Reguluje odmowę wszczęcia postępowania.

Ustawa - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi art. 97 § 1

Reguluje przekazanie spraw do rozpoznania wojewódzkim sądom administracyjnym.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Ponowny wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji narusza zasadę powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). Decyzja administracyjna, która pozostaje w obrocie prawnym, jest wiążąca dla organów i stron. Wydanie decyzji w sytuacji naruszenia zasady res iudicata skutkowałoby nieważnością decyzji.

Odrzucone argumenty

Skarżąca kwestionowała zasadność opłaty adiacenckiej i domagała się ponownego rozpatrzenia sprawy.

Godne uwagi sformułowania

zasada powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) zasada trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej decyzja pozostaje w obiegu prawnym wiążąc organ, który ją wydał naruszałoby zasadę res iudicata, powodując, z mocy art. 156 § 1 pkt 3 kpa, nieważność wydanej w ten sposób decyzji

Skład orzekający

Anna Łukaszewska-Macioch

przewodniczący sprawozdawca

Cezary Pryca

członek

Jolanta Zdanowicz

członek

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Interpretacja i stosowanie zasady powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) w postępowaniu administracyjnym, zwłaszcza w kontekście wniosków o stwierdzenie nieważności decyzji."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji ponownego wniosku w tej samej sprawie, po wcześniejszym rozpatrzeniu przez organ i utrzymaniu w mocy decyzji.

Wartość merytoryczna

Ocena: 5/10

Sprawa ilustruje fundamentalną zasadę postępowania administracyjnego - powagę rzeczy osądzonej, co jest kluczowe dla praktyków prawa administracyjnego.

Czy można ponownie kwestionować decyzję, która już raz została osądzona? Sąd wyjaśnia zasadę res iudicata.

Dane finansowe

WPS: 2405 PLN

Sektor

nieruchomości

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
I SA 1793/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-08-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Łukaszewska-Macioch /przewodniczący sprawozdawca/
Cezary Pryca
Jolanta Zdanowicz
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch (spr.) Sędziowie NSA Cezary Pryca WSA Jolanta Zdanowicz Protokolant Katarzyna Babik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2004 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2003 r., [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o opłacie adiacenckiej oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...], mocą której odmówiło wszczęcia, na wniosek Z. B., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Zarządu Gminy W. z dnia [...] października 2000 r. o ustaleniu opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...].
W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podało, że decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] odmówiło wszczęcia, na wniosek Z. B., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu Gminy W. z dnia [...] października 2000 r. o ustaleniu opłaty adiacenckiej w kwocie 2.405,00 zł z tytułu wzrostu wartości oznaczonej wyżej nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], ponieważ powołana wyżej decyzja Zarządu Gminy W. z dnia [...] października 2000 r. była już przedmiotem oceny przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze i wydana w tym przedmiocie decyzja pozostaje w obiegu prawnym wiążąc organ, który ją wydał. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona ponownie zażądała stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu Gminy W. z dnia [...] października 2000 r. Zarzuciła, iż decyzja nie jest zgodna z jej żądaniem.
Rozpatrując ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało, że w pierwszej kolejności zbadania wymaga sprawa dopuszczalności podjęcia tego postępowania. W tej kwestii organ wziął pod uwagę, że kwestionowana przez Z. B. decyzja Zarządu Gminy W. z dnia [...] października 2000 r. o ustaleniu opłaty adiacenckiej była już przedmiotem kontroli w trybie nadzoru i wydana w tej sprawie decyzja Kolegium z dnia 26 czerwca 2002 r. pozostaje w obiegu prawnym i na mocy art. 110 kpa wiąże organy administracji. Ponowny wniosek w tej samej sprawie jest niedopuszczalny wobec tożsamości sprawy zarówno od strony podmiotowej jak i przedmiotowej wydanie decyzji na podstawie art. 156 § 1 kpa naruszałoby zasadę res iudicata (powagę rzeczy osądzonej), powodując, z mocy art. 156 § 1 pkt 3 kpa, nieważność wydanej w ten sposób decyzji.
Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Z. B. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której wyraziła niezadowolenie z działania organów administracji, skutkiem którego jest obciążenie jej opłatą adiacencką podkreślając, że nie widzi podstaw do jej zapłacenia.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.
Skarga nie mogła być uwzględniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Przede wszystkim podkreślić należy, że ustawodawca w art. 16 kpa ustanowił zasadę trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. Zgodnie z tą zasadą dopóki ostateczna decyzja administracyjna nie zostanie usunięta z obrotu prawnego, w jednym z przewidzianych przez prawo procesowe trybów nadzwyczajnych, dopóty zawarte w niej rozstrzygnięcie jest wiążące dla stron oraz organu, który decyzję wydał. Oznacza to równocześnie, że w tej samej sprawie między tymi samymi stronami, w oparciu o taki sam stan prawny, nie można prowadzić postępowania, a jeśli postępowanie zostało wszczęte, to podlega ono umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Dodać należy, że decyzja administracyjna wydana w wyniku takiego postępowania byłaby dotknięta wadą nieważności z mocy art. 156 § 1 pkt 3 kpa.
Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. orzekło o umorzeniu postępowania w sprawie wszczętej wnioskiem Z. B. o stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu Gminy W. z dnia [...] października 2000 r. o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Decyzja Kolegium pozostaje w obrocie prawnym i wiąże zarówno strony jak i organ, który ją wydał. Wniosek skarżącej w tej samej sprawie nie mógł więc wszcząć postępowania z uwagi na fakt, iż decyzja administracyjna wydana w wyniku takiego postępowania naruszałaby jedną z podstawowych zasad postępowania polegającą na zakazie naruszania powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zatem zgodnie z prawem odmówiło, na podstawie art. 157 § 3 kpa, wszczęcia postępowania z kolejnego wniosku Z. B. o stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu Gminy W. ustaleniu opłaty adiacenckiej.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.