I SA 1630/03

I SA 1630/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-03-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-07-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Wdowiak /przewodniczący sprawozdawca/
Ewa Marcinkowska
Stanisław Gronowski
Symbol z opisem
6359 Inne o symbolu podstawowym 635
Skarżony organ
Minister Edukacji Narodowej i Sportu
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant: Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2005 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia[...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia patentu strzeleckiego 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu
Uzasadnienie
Decyzją z dnia[...] czerwca 2003 roku nr [...] Minister Edukacji Narodowej i Sporu na podstawie art. 138 § 1 kpa oraz § 5 usta. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2001 roku w sprawie uprawiania sportów o charakterze strzeleckim /Dz.U. nr 141, poz. 1586/, po rozpoznaniu odwołania J. C. od decyzji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego z dnia [...] września 2002 roku nr [...] w sprawie nadania patentu strzeleckiego postanowiło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.
Decyzja Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...] czerwca 2003 roku zapadła w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:
J. C. złożył wniosek o przyznanie patentu strzeleckiego uprawniającego do uprawiania strzelectwa w dyscyplinach: strzelectwo pneumatyczne, strzelectwo kulowe i strzelectwo śrutowe. Dołączył wymagane dokumenty.
Rozpoznając powyższy wniosek, Polski Związek Strzelectwa Sportowego decyzją z dnia [...] września 2002 roku nr [...] nadał wnioskodawcy patent strzelecki uprawniający do uprawiania strzelectwa pneumatycznego i kulowego z pominięciem strzelectwa śrutowego. W ocenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu brak rozstrzygnięcia w zakresie dotyczącym uprawiania strzelectwa śrutowego oznacza bezczynność PZSS. Prezes Polskiej Konfederacji Sportu jako organ sprawujący nadzór nad działalnością polskich związków sportowych winien zobowiązać PZSS do rozstrzygnięcia sprawy w zakresie strzelectwa śrutowego.
Decyzja nadająca patent strzelecki jest zgodna z przepisami obowiązującego prawa, natomiast wadliwie został wydany sam patent. W decyzji przyznającej patent nie wskazano, że uprawnienie nadano na czas określony w związku, z czym, nie ma podstaw do wprowadzania terminowej ważności patentu. Wydanie patentu stanowi jedynie czynność techniczną wynikającą z decyzji i jako taka nie podlega rozpatrzeniu w przedmiotowej sprawie. Wzór patentu stanowiący załącznik nr 2 do rozporządzenia zawiera zapis "termin ważności patentu strzeleckiego". Zapis ten pozostaje w korelacji z przepisem § 16 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2001 roku w sprawie uprawiania sportów o charakterze strzeleckim. W sytuacji, gdy patent został wydany na czas określony należy umieścić konkretną datę. W pozostałych przypadkach stosowany jest wpis "na czas nieokreślony". Fakt wydania patentu przez PZSS nie daje podstaw do żądania przez związek opłat, od których uzależniona jest ważność nabytych uprawnień. Patent strzelecki otrzymany w drodze decyzji jest dokumentem potwierdzającym posiadanie określonych kwalifikacji i musi być zgodny z przepisami rozporządzenia. Utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy zasadnym było, zdaniem Ministra Edukacji Narodowej i Sportu, wystąpienie do Prezesa Polskiej Konfederacji Sportu jako organu nadzorującego działalność polskich związków sportowych o zastosowanie odpowiednich środków nadzoru w celu zapewnienia zgodności z prawe wydawania patentu.
Skargę na decyzję Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...] czerwca 2003 roku utrzymującą w mocy decyzję Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego z dnia [...] września 2002 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. C. wnosząc o uchylenie obu decyzji, przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego o zgodności § 17 pkt 5 rozporządzenia rady Ministrów z dnia 27 listopada 2001 roku w sprawie uprawiania sportów o charakterze strzeleckim z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 roku o kulturze fizycznej. Zdaniem skarżącego organy obu instancji w sposób rażący naruszyły prawo materialne, a mianowicie § 5 ust.3 i § 16 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2001 roku w sprawie uprawiania sportów o charakterze strzeleckim. Mimo spełnienia wymaganych przez prawo warunków nie został mu nadany patent strzelecki w zakresie strzelectwa śrutowego. Skarżący wnosząc odwołanie oczekiwał, że błąd organu I instancji zostanie naprawiony. Tymczasem decyzja organu II instancji zawiera odesłanie do Prezesa Polskiej Konfederacji sportu, który powinien zobowiązać PZSS do wydania pełnej decyzji. Organ odwoławczy nie rozstrzygnął władczo także o treści wydanego patentu. Zdaniem skarżącego Minister winien stwierdzić, iż PZSS wyda patent z wpisem "na czas nieokreślony", a nie odsyłać do Polskiej Konfederacji Sportu.
Powstaje też wątpliwość czy Rada Ministrów wydając rozporządzenie wykonawcze nie przekroczyła delegacji ustawowej przewidzianej art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 oku o kulturze fizycznej.
W toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie J. C. popierał skargę. Otrzymał wprawdzie decyzję uprawniającą do uprawiania strzelectwa we wszystkich żądanych dyscyplinach, ale nie można uznać, jego zdaniem, iż zostały spełnione przesłanki z art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Decyzję wydał nie organ, którego działanie zaskarżono a nadto nie uwzględnia ona w dalszym ciągu całości jego skargi. Wnosił o wydanie patentu "bezterminowo". Tymczasem otrzymał "na czas nieokreślony". Tak ważne stwierdzenie winno być zawarte w decyzji, która przyznaje się patent. Dokument potwierdzający nadanie patentu nie powinien zawierać nic więcej ponad to, co zawiera decyzja.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, chodzi o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Bezspornym w sprawie jest, że decyzja Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego z dnia [...] września 2002 roku nie zawiera rozstrzygnięcia, co do całości żądań. Organ I instancji przyznał J. C. patent strzelecki uprawniający do uprawiania strzelectwa w dyscyplinach: strzelectwo pneumatyczne i strzelectwo kulowe z pominięciem strzelectwa śrutowego pomimo złożenia przez wnioskodawcę prawidłowego wniosku oraz wymaganych dokumentów również na uprawianie strzelectwa śrutowego. Z treści decyzji organu nie wynika, że jest to decyzja częściowa.
Organ wydając decyzję częściową winien zaznaczyć w jej treści. Po wydaniu decyzji częściowej strona nie może wystąpić z żądaniem jej uzupełniania, lecz powinna złożyć wniosek o wydanie decyzji uzupełniającej, ponieważ trwa nadal zawisłość sprawy przed organem administracyjnym. W przypadku wniesienia odwołania - jak w sprawie niniejszej, - które dotyczy żądań strony nierozstrzygniętych w I instancji, organ winien je /odwołanie/ traktować jako żądanie uzupełnienia decyzji na podstawie art. 111 § 1 kpa. Organ odwoławczy zaś, któremu przedstawiono odwołanie powinien wyjaśnić rzeczywiste intencje strony. W razie popierania odwołania powinien stwierdzić jego niedopuszczalność, /art. 134 kpa/, a razie oświadczenia, że chodzi o uzupełnienie decyzji organu I instancji - umorzyć postępowanie odwoławcze /art. 138 § 1 pkt 3 i art. 105 § 1 i2 w zw. Z art. 140 kpa/.
W niniejszej sprawie nie została wyjaśniona rzeczywista intencja strony. Minister Edukacji Narodowej i Sportu utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję uznając decyzję za zgodną z obowiązującymi przepisami prawa mimo oczywistej jej wadliwości. Organ II instancji dla naprawy zaistniałego błędu uznał za zasadne wystąpienie do Prezesa Polskiej Konfederacji Sportu o zastosowanie odpowiednich środków nadzoru w celu zapewnienia zgodności z prawem trybu wydawania decyzji. Tymczasem to organ odwoławczy, w tym wypadku Ministerstwo Edukacji Narodowej i Sportu, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy nie może więc ograniczyć się do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę. Wynika to wprost z art. 138 kpa, który przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.
W świetle powyższych rozważań zaskarżona decyzja narusza prawo a mianowicie art. 138 kpa. Wprawdzie Polski Związek Strzelectwa Sportowego, co wynika z informacji skarżącego i dołączonej decyzji, przyznał skarżącemu patent we wszystkich dyscyplinach strzeleckich, ale doszło do tego z naruszeniem zasady określonej w art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. To, bowiem organ, którego decyzja została zaskarżona /w sprawie niniejszej decyzję Ministra Edukacji Narodowej i Sportu/ może w zakresie swej właściwości uwzględnić skargę w całości. W wyniku naruszenia przez MEN i S art. 138 kpa doszło do sytuacji, w której skarżący otrzymał dwie różne decyzje, wydane w rezultacie rozpoznania tego samego wniosku.
J. C. twierdzi, że wniosek o przyznanie patentu złożył w lipcu 2000 roku. Tego wniosku brak w aktach. Ze złożonego odwołania wynika, iż nie wnosił o jego wydanie z ograniczeniem terminu ważności, co oznacza, że winien być wydany bezterminowo. Element terminowości winien znaleźć się w sentencji decyzji. Dokument potwierdzający nadanie uprawnień nie może zawierać nic więcej ponad to, co zawiera sama decyzja. Także i w tej części decyzja nie zawiera rozstrzygnięcia. Podstawą kompletności rozstrzygnięcia zawartego w decyzji jest zakres żądania strony. Nawet przy braku podstawy prawnej do wydania rozstrzygnięcia określonej treści żądanie wino znaleźć swoje odzwierciedlenie w merytorycznym rozstrzygnięciu. Rozstrzygnięciem merytorycznym jest także rozstrzygnięcie negatywne.
Powyższe uwagi dotyczące odwołania od decyzji w sytuacji żądań strony nierozstrzygniętych w I instancji odnoszą się także i do żądania odnośnie terminowości patentu.
Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że przy wydawaniu decyzji przez Ministerstwo Edukacji Narodowej i Sportu doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1)c) uchylił zaskarżoną decyzję.
W przedmiocie wykonalności decyzji sąd orzekł na podstawie art. 152 ustawy.