I SA 1462/02
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWSA w Warszawie uchylił decyzję Wojewody umarzającą postępowanie w sprawie zwrotu nieruchomości, uznając, że nie doszło do naruszenia zasady trwałości decyzji administracyjnych.
Skarżący J. R. złożył skargę na decyzję Wojewody, która uchyliła decyzję Starosty o odmowie zwrotu części wywłaszczonej nieruchomości. Wojewoda uznał, że decyzja Starosty narusza zasadę trwałości decyzji administracyjnych, ponieważ sprawa była już rozstrzygnięta. WSA w Warszawie uchylił decyzję Wojewody, stwierdzając, że decyzja Starosty dotyczyła innej części nieruchomości i nie naruszała zasady res iudicata.
Skarżący J. R. złożył skargę na decyzję Wojewody z maja 2002 r., która uchyliła decyzję Starosty z stycznia 2002 r. o odmowie zwrotu części wywłaszczonej nieruchomości. Wojewoda uzasadnił swoje rozstrzygnięcie tym, że decyzja Starosty została wydana w sprawie już rozstrzygniętej decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego z lutego 1996 r., co stanowiło rażące naruszenie zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 kpa). Skarżąca zarzuciła, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego nie dotyczyła działek, których zwrotu żądała, a zatem zarzut naruszenia zasady res iudicata jest chybiony. WSA w Warszawie, po analizie akt sprawy, stwierdził, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego z 1996 r. dotyczyła innej części nieruchomości niż ta, której zwrotu żądano w 2000 r. i która była przedmiotem decyzji Starosty z 2002 r. W związku z tym, WSA uznał, że decyzja Wojewody została wydana z istotnym naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 in fine kpa, co skutkowało jej uchyleniem.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, jeśli decyzja wydana w poprzedniej sprawie nie dotyczyła przedmiotu żądania w nowej sprawie.
Uzasadnienie
Sąd stwierdził, że decyzja Starosty dotyczyła innej części nieruchomości niż ta, która była przedmiotem wcześniejszej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego. W związku z tym, zarzut naruszenia zasady res iudicata był bezzasadny.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylono_decyzję
Przepisy (5)
Główne
k.p.a. art. 138 § § 1 pkt 2 in fine
Kodeks postępowania administracyjnego
Organ odwoławczy może uchylić decyzję organu pierwszej instancji, gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, ale tylko w określonych przypadkach. W tym przypadku uchylenie było nieuzasadnione.
PPSA art. 145 § § 1 pkt 1c
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sąd uchyla decyzję, postanowienie lub inną decyzję administracyjną, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub przepisów postępowania.
Pomocnicze
k.p.a. art. 16 § § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
Zasada trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (res iudicata).
u.NSA art. 55 § ust. 1
Ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym
Podstawa do orzekania o kosztach postępowania sądowego.
Przepisy wprowadzające - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi art. 97 § § 2
Przepis przejściowy dotyczący kosztów postępowania.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Decyzja Starosty nie narusza zasady trwałości decyzji administracyjnych, ponieważ dotyczy innej części nieruchomości niż poprzednie rozstrzygnięcia. Spełnione zostały przesłanki uzasadniające zwrot wywłaszczonej nieruchomości.
Odrzucone argumenty
Argument Wojewody o naruszeniu zasady res iudicata był chybiony.
Godne uwagi sformułowania
rażąco naruszył zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych nie mogło w ogóle być mowy o naruszeniu zasady wskazanej w art. 16 § 1 kpa wydana z istotnym naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 in fine kpa
Skład orzekający
Jan Tarno
sprawozdawca
Jerzy Sulimierski
przewodniczący
Maria Wiśniewska
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja zasady trwałości decyzji administracyjnych (res iudicata) w kontekście zwrotu nieruchomości, gdy przedmiot sprawy w różnych postępowaniach nie jest tożsamy."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji zwrotu nieruchomości i zastosowania zasady res iudicata w kontekście decyzji administracyjnych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnej zasady procesowej (res iudicata) w kontekście zwrotu nieruchomości, co jest istotne dla prawników zajmujących się prawem administracyjnym i nieruchomościami.
“Naruszenie zasady res iudicata? WSA wyjaśnia, kiedy zwrot nieruchomości jest możliwy mimo wcześniejszych decyzji.”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyI SA 1462/02 - Wyrok WSA w Warszawie Data orzeczenia 2004-03-23 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2002-06-20 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Sędziowie Jan Tarno /sprawozdawca/ Jerzy Sulimierski /przewodniczący/ Maria Wiśniewska Skarżony organ Wojewoda Treść wyniku Uchylono zaskarżoną decyzję Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Sulimierski Sędziowie NSA Jan Paweł Tarno (spr.) NSA Maria Wiśniewska Protokolant Inga Szcześniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2004 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz J. R. kwotę 30 (trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Uzasadnienie I SA 1462/02 UZASADNIENIE Decyzją z [...] maja 2002 r., nr [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty W. z [...] stycznia 2002 r. nr [...] o odmowie zwrotu części na rzecz J. R. wywłaszczonej nieruchomości, położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej aktualnie w ewidencji gruntów jako działki ewidencyjne nr [...],[...],[...] i [...] z obrębu [...]. W uzasadnieniu tej decyzji podano, że decyzja Starosty W. nr [...] została wydana w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w W. nr [...] z [...] lutego 1996 r., utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] nr [...] z [...] lipca 1996 r. Skoro obie te decyzje pozostają w obrocie prawnym, to należało uznać, że Starosta W. rażąco naruszył zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 § 1 kpa. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. R. wniosła o uchylenie decyzji nr [...] Wojewody [...] i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia zgodnie z faktami. Skarżąca podniosła, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w W. nr [...] z [...] lutego 1996 r. nie dotyczyła działek, których zwrotu żądała ona w piśmie z 8 marca 2000 r., i których dotyczyło rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Starosty W. z [...] stycznia 2002 r. nr [...]. Z tego względu zarzut Wojewody, że decyzja ta narusza rażąco zasadę res iudicata jest chybiony. Następnie skarżąca wywodzi, że zostały spełnione określone ustawą przesłanki, uzasadniające zwrot na jej rzecz wywłaszczonych działek. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na mocy decyzji Naczelnika Miasta i Gminy W. z [...] czerwca 1984 r. wywłaszczeniem objęto nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] o pow. 12092 m2, oznaczoną wówczas jako działka ewidencyjna nr [...]. Ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w W. nr [...] z 2 lutego 1996 r. orzeczono o zwrocie części tej nieruchomości o pow. 6616 m2 (działki o nr [...] i [...]), uwzględniając w tym zakresie wniosek skarżącej. Decyzja ta natomiast w ogóle nie odnosiła się do pozostałej części wywłaszczonej nieruchomości. Natomiast decyzja Starosty W. z [...] stycznia 2002 r. nr [...] odnosiła się do działek o dawnych numerach [...],[...], [...] i [...] (dzisiejsze: [...],[...],[...] i [...]), a więc należało uznać, że jest to decyzja wydana w nowej sprawie. Tym samym - wbrew temu co stwierdził Wojewoda [...] - nie mogło w ogóle być mowy o naruszeniu zasady wskazanej w art. 16 § 1 kpa. W tym stanie rzeczy należało uznać, że zaskarżona decyzja została wydana z istotnym naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 in fine kpa, co obligowało Sąd do jej uchylenia na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 153, poz. 1269). O kosztach postępowania orzeczono według art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) w zw. z art. 97 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 153, poz. 1271 ze zm.).
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI