I SA 1443/03

I SA 1443/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-11-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-06-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Cezary Pryca /przewodniczący/
Elżbieta Lenart /sprawozdawca/
Elżbieta Sobielarska
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędziowie WSA Elżbieta Lenart (spr.) WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant Joanna Grzyb po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2004 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Oddział Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej na pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2003 r. Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej W. utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. Dyrektora Oddziału Terenowego Nr [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej przyznającą [...] R. P. świadczenie finansowe umożliwiające pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego w wysokości [...] zł miesięcznie za okres od dnia 1 lutego 2003 r. do dnia 28 lutego 2003r. oraz w wysokości [...] zł miesięcznie za okres od dnia 1 marca 2003 r. do dnia utraty uprawnień do tego świadczenia.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że podstawą przyznania świadczenia przez organ I instancji był wniosek złożony w dniu 28 stycznia 2003 r.(data prezentaty) oraz zawarta w dniu 1 lutego 2003 r. umowa najmu lokalu.
Od decyzji organu I instancji odwołał się [...] R. P., który zarzucił, że bezprawnie odliczono mu od przysługującego świadczenia kwotę wynikającą z czynszu, gdyby lokal był kwaterą.
Organ II instancji wskazał, że podstawą przyznania świadczenia finansowego jest przepis art. 49 ust.1 w związku z art.24 ust.2 pkt. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2002 r. Nr 42 poz.368 z późn. zm.) Zgodnie z przepisem art. 49 ust. 4 wysokość świadczenia określa się na podstawie średnich kosztów najmu w danym garnizonie lokalu mieszkalnego odpowiadającego uprawnieniom żołnierza. Koszty najmu pomniejsza się o należność jaką uiszczałby żołnierz, gdyby lokal był kwaterą, nie więcej jednak niż wynika to z umowy. Z kolei według przepisu art. 36 ust.1 wyżej powołanej ustawy osoby zajmujące kwatery na podstawie decyzji o przydziale uiszczają czynsz i opłaty za świadczenie uzyskiwane od wynajmującego. Zdaniem organu interpretacja § 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania wysokości oraz trybu przyznawania świadczenia finansowego na pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego ( Dz. U. 121 poz. 1302 ) powinna być zgodna z regulacjami ustawowymi. Dlatego przy
ustalaniu wysokości przedmiotowego świadczenia należy od kwoty wyliczonej zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia odjąć zarówno czynsz jak również opłaty i inne świadczenia o których mowa w § 2 ust. 2 pkt. 1d.) W przypadku, gdyby w umowie najmu ustalono, że opłaty i świadczenia określone w § 2 ust. 2 pkt.id będzie uiszczał żołnierz niezależnie od czynszu ustalonego w umowie to odjęciu od wyliczonego świadczenia podlega tylko czynsz najmu jaki żołnierz uiszczałby, gdyby lokal był osobną kwaterą stałą.
Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył w terminie R. P.
Skarżący zarzucił decyzji naruszenie przepisu § 2 ust. 2 pkt. 1d. ) w związku z § 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania wysokości oraz trybu przyznawania świadczenia finansowego na pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 121 poz. 1302), podnosząc, że pomimo, że zgodnie z treścią § 6 zawartej przez niego umowy najmu pokrywa opłaty na rzecz Spółdzielni, wysokość przyznanego mu świadczenia pomniejszono o czynsz za wynajmowany lokal, gdyby był kwaterą. Podniósł też zarzut, że organ II instancji nie ustosunkował się do podniesionych przez niego zarzutów naruszenia przepisów w/w rozporządzenia. Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, wskazując , że zarzuty podniesione w skardze nie są zasadne.
Zgodnie z treścią art.97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę o postępowaniu przed sądami administracyjnym
Dz. U. Nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone , podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Podstawowe znaczenie dla oceny zaskarżonej decyzji ma treść przepisów ustawowych obowiązujących w dacie wydania decyzji.
Istotę sprawy stanowi dopuszczalność pomniejszania wysokości świadczenia finansowego należnego żołnierzowi zawodowemu w służbie stałej, pokrywającemu koszty najmu lokalu mieszkalnego o należność za wynajmowany lokal, gdyby lokal był kwaterą. W sposób nie budzący wątpliwości rozstrzyga tę kwestie przepis art. 43
I
ust. 4 ustawy z dnia 22 marca 1995r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych ( Dz. U. Nr 86 poz.433 z późn. zm.) Przepis ten stanowi, że koszty najmu pomniejsza się o należność jaką uiszczałby żołnierz, gdyby ten lokal był kwaterą, nie więcej niż wynika to z umowy.
Art. 49 ust. 6 ustawy stanowi, że Minister Obrony Narodowej w drodze rozporządzenia określi szczegółowo zasady ustalania wysokości oraz tryb przyznania świadczenia finansowego. W przepisie tym, będącym delegacją ustawową dla Ministra Obrony Narodowej, nie ma upoważnienia do regulacji zasad pomniejszania kosztów najmu. Kwestię te rozstrzyga bowiem bezpośrednio ustawa i nie przekazuje ich do unormowania w rozporządzeniu Ministra. Brak jest więc upoważnienia do wprowadzenia wyjątków do nakazu ustawowego, ani do różnicowania wysokości świadczenia na podstawie kryterium treści umowy najmu. Dla dyspozycji art. 49 ust. 4 wyżej powołanej ustawy bez znaczenia jest, w jaki sposób strony określą wzajemne zobowiązania z tytułu innych należności niż umowny czynsz najmu.
Przepis § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania wysokości oraz trybu przyznawania świadczenia finansowego na pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego( Dz. U. Nr 121 poz. 1302) konkretyzuje art. 49 ust.4 zd.2 ustawy w ten sposób , że z pojęcia " należność jaką uiszczałby żołnierz gdyby lokal był kwaterą" wyodrębnia " czynsz, opłaty i inne świadczenia".
Natomiast § 4 ust. 3 rozporządzenia stanowi, że od wysokości świadczenia nie odejmuje się opłat i innych świadczeń, jeżeli umowa najmu lub podnajmu przewiduje, że żołnierz będzie uiszczał opłaty i inne świadczenia niezależnie od czynszu umownego.
Pojęcie czynszu występujące w obu tych przepisach ma różne znaczenie. W przepisie § 4 ust. 2 rozporządzenia mowa jest o czynszu za osobną kwaterę, natomiast w § 4 ust. 3 o czynszu wynikającym z zawartej umowy cywilnej. Ponieważ regulacja określona w § 4 ust. 3 nie odnosi się do czynszu za osobną kwaterę, to oznacza, że czynsz jaki żołnierz zawodowy uiszczałby gdyby lokal był kwaterą należy pomniejszyć o naliczone świadczenie finansowe na podstawie § 4 ust. 2 rozporządzenia. Tak wiec niezależnie od treści cywilnej umowy najmu, czynsz, jaki uiszczałby żołnierz gdyby lokal był kwaterą, odejmuje się od wysokości świadczenia finansowego.
Ani ustawa, ani § 4 ust. 3 rozporządzenia nie stwarzają podstaw do wypłacenia należności ponoszonych przez żołnierza tytułem "czynszu na rzecz spółdzielni" tj. jak w wypadku skarżącego, z § 6 umowy najmu z dnia 1 sierpnia 2002r.
Przepis § 4 ust. 3 rozporządzenia może budzić wątpliwości interpretacyjne. Budzi też wątpliwości konstytucyjne, bowiem wykracza poza upoważnienie ustawowe.
W tej sytuacji należy uznać, że organ trafnie zastosował interpretację wynikającą z przepisu ustawowego.
Inna interpretacja prowadziłyby de facto do zwrotu należności nie określonych wymogami ustawowymi, lecz wynikającymi z umowy stron.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w wyroku z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153 poz. 1270).