I SA 2236/03

I SA 2236/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-12-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-10-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Elżbieta Lenart /sprawozdawca/
Elżbieta Sobielarska
Marek Stojanowski /przewodniczący/
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Marek Stojanowski Sędziowie WSA - Elżbieta Sobielarska WSA - Elżbieta Lenart (spr.) Protokolant - Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej W. z dnia [...] września 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przydziału kwatery 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Terenowy Nr [...] W. z dnia [...] czerwca 2003 r., znak: [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej na rzecz L. K. kwotę 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2003 r. znak [...] Wojskowa Agencja Mieszkaniowa Oddział Rejonowy W. utrzymała w mocy decyzję Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Terenowy nr [...]z dnia [...] czerwca 2003 r. znak [...] odmawiającą przydziału kwatery nr [...] przy ul. [...] w W. o strukturze [...], powierzchni mieszkalnej [...] m² i powierzchni użytkowej [...] m², jako kwatery stałej na rzecz chor. sztab. rez. L.K.
Z ustaleń organu wynika, że dniu 29 grudnia 1995 r. Szef Służby Zakwaterowania i Budownictwa Garnizonu na podstawie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 20 maja 1976 roku o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19, z późn. zm.), przydzielił - w ramach rozkwaterowania –L. K. osobną kwaterę stałą położoną w W. przy ul. [...]. W dacie wydania tej decyzji L. K. pozostawał -od dnia 17 grudnia 1994r- w związku małżeńskim z D. U. posiadającą spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego położonego w W. przy ul. [...].
Powyższe okoliczności spowodowały przeprowadzenie postępowania administracyjnego w myśl art. 29 ust. 1 pkt. 2 i 3 cytowanej ustawy, która jednoznacznie określała, iż żołnierzowi zawodowemu i osobie uprawnionej nie przydzielało się osobnej kwatery stałej, jeżeli małżonek żołnierza zawodowego lub osoby uprawnionej posiada lokal mieszkalny przydzielony na podstawie prawa spółdzielczego.
Mając powyższe na uwadze Wojskowa Agencja Mieszkaniowa Oddział Rejonowy W. decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2000r - wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.- stwierdziła z urzędu nieważność decyzji Szefa Służby Zakwaterowania i Budownictwa Garnizonu z dnia [...] grudnia 1995 roku jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Uznała ona , że skoro w dacie wydania przedmiotowej decyzji ([...] grudnia 1995r.) żona L. K. posiadała spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego , to fakt orzeczenia przez Sąd w dniu [...] marca 1998r. rozwodu małżonków D. i L. K., nie ma znaczenia w sprawie, ponieważ ocenie podlega stan faktyczny i prawny w dacie wydania decyzji.
Po rozpoznaniu odwołania L. K., Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2001r. utrzymał w mocy w/w decyzję.
Nie zgadzając się z takim stanowiskiem L. K. wystąpił ze skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 14 listopada 2002r. w sprawie sygn. akt I SA 765/01 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił jego skargę, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji podejmowanych przez Wojskowa Agencję Mieszkaniową w stosunku do L. K., a podnoszony przez niego zarzut dotyczący nieuwzględnienia słusznego interesu obywatela w rozumieniu art. 5 k.p.a. nie może- w ramach jego stosowania - rażąco naruszać prawa.
W dniu 16 stycznia 2003r. L. K. złożył nowy wniosek o przyznanie mu, jako kwatery stałej , obecnie zajmowanego lokalu przy ul. [...] w W.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. znak [...] Wojskowa Agencja Mieszkaniowa Oddział Terenowy nr [...] W. odmówiła L. K. przydziału kwatery nr [...] przy ul. [...] w W. o strukturze [...], powierzchni mieszkalnej [...] m² i powierzchni użytkowej [...] m², jako kwatery stałej. Agencja uznała, że wobec stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 1995 r. o przydzieleniu mu, w ramach rozkwaterowania, osobnej kwatery stałej położonej w W. przy ul. [...], jest on zobowiązany do jej zwolnienia, co powoduje, że nie można mu przydzielić jej ponownie. Ponadto, zgodnie z treścią art. 40 ust.1 pkt 3 w zw. z art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz.368), nie przydziela się kwatery stałej w wypadku, gdy żołnierz zwolniony z zawodowej służby wojskowej, pełnionej jako służba stała, nie otrzymał przed datą zwolnienia ze służby przydziału kwatery lub nie został mu wypłacony ekwiwalent pieniężny, w takim wypadku osobie tej przysługuje tylko ekwiwalent. Dlatego też należy uznać, iż wobec stwierdzenia nieważności decyzji przydziału osobnej kwatery stałej, nie można mówić o wydaniu takiej decyzji przed datą zwolnienia L. K. z zawodowej służby wojskowej. Mając powyższe na uwadze przysługuje mu jedynie ekwiwalent pieniężny.
Od decyzji tej odwołał się L. K.
Po rozpoznaniu jego odwołania Wojskowa Agencja Mieszkaniowa Oddział Rejonowy W. decyzją z dnia [...] września 2003 r. znak [...] utrzymała w mocy decyzję Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Terenowy nr [...] W. z dnia [...] czerwca 2003 r., nie znajdując podstaw do jej zmiany.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego L. K. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc, że Agencja zastosowała art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz.368) - wbrew dyspozycji art.88 ust.1 w/w ustawy.
W odpowiedzi na skargę Wojskowa Agencja Mieszkaniowa Oddział Rejonowy W. wniosła o jej oddalenie i podtrzymała argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest uzasadniona.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na istotne zagadnienia o charakterze procesowym. Stosownie do treści art.1 i art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1271), z dniem 1 stycznia 2004 roku weszły wżycie przepisy ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z treści art.97 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika jednoznacznie, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i w których postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Przy czym kontrola Sądu sprowadza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny nie jest kolejną instancją odwoławczą od ostatecznej decyzji administracyjnej a - jak wspomniano wyżej - ocenia ten akt pod względem legalności.
W związku z powyższym rozpatrując materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie i oceniając podniesione w skardze zarzuty, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest uzasadniona , gdyż zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 40 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz.368).Rozpatrując wniosek L. K. z dnia [...] stycznia 2003r. Wojskowa Agencja Mieszkaniowa powinna ocenić stan faktyczny i prawny na datę wydania decyzji. W tym czasie skarżący był rozwiedziony , do dnia 30 listopada 1995r. pełnił czynną służbę wojskową jako służbę stałą, a od dnia [...] grudnia 1995r. przebywał na emeryturze wojskowej. Zachował on uprawnienia do osobnej kwatery stałej na czas nieokreślony – co ewidentnie wynika z treści decyzji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Terenowy nr [...] W. nr [...] z dnia [...] lipca 1998r. Zgodnie z treścią art. 88 ust.1 w/w ustawy przepisów art. 24 ust. 3 i 4 nie stosuje się do żołnierzy zawodowych pełniących czynną służbę wojskową jako służbę stałą przed dniem wejścia ustawy w życie. Ustawa weszła w życie z dniem 1 stycznia 1996r., a L. K. pełnił czynną służbę wojskową jako służbę stałą przed tym dniem, zatem nie można było w stosunku do niego zastosować art. 24 ust. 4 powołanej ustawy- co zrobiła Agencja.
Ponieważ zaskarżona decyzja Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Rejonowy W. z dnia [...] września 2003 r. znak [...] i utrzymana nią w mocy decyzja Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Terenowy nr [...] W. z dnia [...] czerwca 2003 r. znak [...] naruszają przepisy prawa materialnego, dlatego też podlegają uchyleniu.
Rozpoznając ponownie sprawę Wojskowa Agencja Mieszkaniowa powinna ocenić stan faktyczny i zastosować przepisy prawa obowiązujące na datę wydania decyzji.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.145 §1 pkt.1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr.152 poz. 1270) , orzekł jak w sentencji wyroku.
Na podstawie art.152 powołanej wyżej ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) .