I SA 1280/02

I SA 1280/02 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-03-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-06-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Lech
Ewa Dzbeńska
Izabella Kulig-Maciszewska /przewodniczący sprawozdawca/
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia del. NSA Izabella Kulig – Maciszewska (spr.) Sędziowie del. Anna Lech del. Ewa Dzbeńska Protokolant Ewa Nieora po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2004 r. sprawy ze skargi Głównego Inspektora Pracy na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie trwałego zarządu 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu
Uzasadnienie
I SA 1280/02
UZASADNIENIE
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. utrzymał w mocy swą decyzję nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. i umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe.
W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że decyzją nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2001 r. stwierdzono o wygaśnięciu trwałego zarządu Ministerstwa Rozwoju Regionalnego i Budownictwa nieruchomością położoną w W. przy ul. [...], w związku ze zniesieniem Ministerstwa na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 października 2001 r. (Dz.U. z 2001 r. Nr 122, poz. 1327) oraz ustanowiono trwały zarząd Ministerstwa Infrastruktury w wyniku rozpatrzenia wniosku Ministra Infrastruktury.
Zgodnie z zapisem art. 45 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami objęcie nieruchomości w trwały zarząd następuje na podstawie protokołu zdawczo – odbiorczego. Zatem w celu faktycznego wykonania decyzji należało zobowiązać strony do protokolarnego przekazania nieruchomości.
Zapis zawarty w decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zobowiązujący do protokolarnego przekazania nieruchomości przez dotychczasowego zarządcę jest zgodne z prawem, a określenie likwidator jest określeniem umownym, odnoszącym się do osoby lub komórki organizacyjnej zobowiązanej do wykonania czynności niezbędnych przy likwidowaniu jednostek organizacyjnych przez podmiot do tego celu wyznaczony na podstawie odrębnych przepisów. Do czynności tych należy między innymi: przekazanie składników majątkowych oraz zobowiązań i należności likwidowanej jednostki.
W związku z tym, że w dniu wydania decyzji organ wydający decyzję nie posiadał informacji o wyznaczeniu podmiotu upoważnionego do przekazania majątku zniesionego ministerstwa, zastosowano ogólne określenie likwidator.
Na podstawie opisanego wyżej stanu prawnego i faktycznego należy stwierdzić, że Minister Infrastruktury złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2001 r. bez podania należytego uzasadnienia, a wniosek nie dotyczy
I SA 1280/02
istotnych postanowień decyzji, jedynie kwestionuje przywołanie decyzji podmiotu zobowiązanego do protokolarnego przekazania przedmiotowej nieruchomości.
Ponadto należy stwierdzić, że wobec protokolarnego przejęcia przez Ministerstwo Infrastruktury w dniu 10 stycznia 2002 roku nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], postępowanie w sprawie z wniosku z dnia 21 grudnia 2001 r. Ministra Infrastruktury, stało się bezprzedmiotowe.
Natomiast wniosek Zastępcy Głównego Inspektora Pracy, dotyczący zobowiązania zarządcy, tj. Ministerstwa Infrastruktury, do zapewnienia siedziby dla Urzędu Głównego Inspektora Pracy w budynku przy ul. [...] nie jest zasadny.
W świetle obowiązujących przepisów Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie posiada podstaw prawnych do takiego zobowiązania zarządcy nieruchomości.
Sprawa udostępnienia powierzchni na potrzeby statutowe Głównego Inspektora Pracy, powinna być rozpatrzona na wniosek zarządcy nieruchomości skierowany do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o wyrażenie zgody na zawarcie umowy najmu z Głównym Inspektorem Pracy.
Zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami zmienionym art. 27 ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów, oraz o zakresie działania ministrów, ustawy o działach administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2001 r. Nr 154, poz. 1800) od 1 stycznia 2002 r. zgody te udzielane są przez ministra właściwego do spraw administracji publicznej. Powyższa sprawa nie może być jednak rozstrzygnięta w decyzji ustanawiającej trwały zarząd na podstawie art. 60 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, lecz w odrębnym postępowaniu na podstawie ww. przepisów.
Od decyzji tej skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Główny Inspektor Pracy wnosząc o stwierdzenie jej nieważności jako rażąco naruszającej prawo. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że rozstrzygnięcie Ministra nie znajduje uzasadnienia w przepisie art. 138 kpa. Przepis ten nie przewiduje możliwości jednoczesnego utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko prezentowane w
I SA 1280/02
uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania Minister Infrastruktury wniósł o oddalenie skargi.
W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. Nr 153, poz. 1271 z póz. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i w związku z tym podlega ona rozpoznaniu na podstawie przepisów wskazanej wyżej ustawy.
Odnosząc się zarzutów skargi to należy stwierdzić, iż są one w pełni zasadne.
Zaskarżona decyzja została wydana w związku z wnioskiem zgłoszonym w trybie art. 127 § 3 kpa, o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Do wniosków takich stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania od decyzji. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy różni się w tym od odwołania, że jest rozpatrywany przez organ, który wydał zaskarżoną decyzję. Tak więc nie będą miały zastosowania te przepisy dotyczące odwołań, które odnoszą się do obowiązków i uprawnień związanych z dwuinstancyjnością postępowania tj. art. 129 § 1 132, 133, art. 136 (ostatnie zdanie), art. 138 § 2 i obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji § 3 tego przepisu. Natomiast pozostałe przepisy stosuje się wprost. Wprost miał zatem zastosowanie w niniejszej sprawie przepis art. 138 § 1 kpa. Przepis ten przewiduje trzy możliwości rozstrzygnięcia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji; uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub w części i w tym zakresie orzeczenie o istocie sprawy bądź uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania przed tym organem; i jako trzecia możliwość umorzenie postępowania odwoławczego. Przepis ten, ani żaden inny, nie przewiduje wydania rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy zaskarżoną decyzję i jednocześnie umarzającego postępowanie jako bezprzedmiotowe. Jeżeli w wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ uznał, że zakwestionowana decyzjia jest prawidłowa, to wydaje decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonego aktu. Natomiast jeżeli z jakiś przyczyn postępowanie stało się
I SA 1280/02
bezprzedmiotowe, to może wydać decyzję rozstrzygającą sprawę zgodnie z pkt 2 § 1 art. 138 kpa.
Przepis art. 138 § 1 kpa jest jasno sformułowany i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych w zakresie dopuszczalnych rozstrzygnięć organu odwoławczego, bądź jak w niniejszej sprawie, rozpoznającego wniosek w trybie art. 127 § 3 kpa. Wydanie więc rozstrzygnięcia, którego przepis ten nie przewiduje należy uznać za rażące jego naruszenie.
W związku z tym Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 152 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.