I SA 1218/02

I SA 1218/02 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2004-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-05-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
A. Beata Jezielska
Hanna Raszkowska
Zbigniew Rausz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
607  Gospodarka mieniem państwowym i komunalnym, w tym gospodarka nieruchomościami nierolnymi
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Zbigniew Rausz (sprawozdawca) Hanna Raszkowska Irena Szczepkowska Renata Hermanowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2004 r., sprawy ze skargi R. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie opłaty adiacenckiej: 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Zarządu Miasta z dnia "[...]" r., nr "[...]"; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 30 (trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3) zaskarżona decyzja nie może zostać wykonana przed uprawomocnieniem się niniejszego wyroku.
Uzasadnienie
2 l SA 1218/02
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 3 kwietnia 2002 r., Nr "[...]" utrzymało w mocy decyzję Zarządu Miasta B. z dnia 12 lutego 2002 r. Nr "[...]", ustalającą R. A. opłatę adiacencką, w związku ze wzrostem wartości nieruchomości w wyniku wybudowania wodociągu. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że przedmiotową opłatę w wysokości 710,80 zł ustalono R. A. ponieważ w 2000 r., w K. została wybudowana sieć wodociągowa, a realizacja tej inwestycji spowodowała wzrost wartości nieruchomości stanowiącej własność w/w, oznaczonej jako działka Nr 41/1 o powierzchni 1400 m2, o kwotę 1.777 zł, co potwierdza opinia rzeczoznawcy majątkowego. Stawka procentowa opłaty adiacenckiej wynosi 40% wzrostu wartości, co oznacza kwotę 710,80 zł.
Ponieważ zainteresowana nie zajęła stanowiska w sprawie odliczenia wniesionej przez nią kwoty 700 zł na rzecz budowy wodociągu, decyzją z 11 lutego 2002 r., kwotę tę odliczono od opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości działki Nr 41/2
Od decyzji tej odwołanie wniosła R. A. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Odwołująca się zarzuciła błędne ustalenie co do charakteru gruntu wymienionej nieruchomości, ponieważ w poprzednich decyzjach ustalono od niego podatek rolny. Podniosła, że nie uwzględniono wartości świadczeń wniesionych prze nią w naturze. Do tego organ I instancji nie przedstawił metody wyliczenia wartości nieruchomości, a na jej ustną prośbę odmówił wydania operatu szacunkowego z wyceny nieruchomości, zezwalając jedynie na jego przejrzenie. Zarzuciła przy tym, że operat ten został sporządzony w 2001 r., lecz przedłużono jego ważność na grudzień 2001 r., nie wiadomo więc czy jest on aktualny. Organ błędnie przyjął, że przedmiotowa działka jest gruntem pod zabudowę mieszkalno - usługową, gdyż takie ma ona przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem zdaniem odwołującej się działka ta jest gruntem rolnym, od którego opłacany jest podatek rolny Dotychczas nie nastąpiło przekształcenie gruntów rolnych na budowlane i nie nastąpi w przyszłości, ponieważ ona utrzymuje się z działalności rolniczej.
Na poczet opłaty adiacenckiej nie zaliczono wartości świadczeń wniesionych w naturze, a ona po zrealizowaniu inwestycji dokonała rekultywacji gruntów i naprawy drenażu, do
czego zobowiązany był Zarząd Gminy. Ponadto Zarząd Gminy nie uwzględnił, że sieć wodociągowa przebiega przez jej grunty, co znacznie zmniejszyło ich wartość budowlaną.
Kolegium nie uwzględniło odwołania.
W myśl art. 144 ust. l ustawy o gospodarce nieruchomościami właściciele uczestniczą kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich. Stosownie do treści art. 145 ust. l powołanej ustawy zarząd gminy może, w drodze decyzji, ustalić wartość opłaty adiacenckiej każdorazowo po urządzeniu lub modernizacji drogi albo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej, przy czym wartość nieruchomości przed wybudowaniem tych urządzeń i po ich wybudowaniu w myśl art. 146 ust. 3 powołanej ustawy, określają rzeczoznawcy majątkowi, według stanu i na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Przepisów dotyczących ustalania opłat adiacenckich nie stosuje się do nieruchomości przeznaczonych w planie miejscowym na cele rolne i leśne (art. 143 ust. l).
Z akt sprawy wynika, że wymieniona nieruchomość R. A. w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy B. przeznaczona jest pod zabudowę mieszkalno - usługową. Zatem w przypadku stworzenia warunków do podłączenia tej nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej i wzrostu wartości z tego tytułu zarząd gminy może ustalić opłatę adiacencką.
Z materiału dokumentacyjnego sprawy wynika, że wymienionej nieruchomości zostały stworzone warunki do podłączenia jej do sieci wodociągowej wybudowanej z udziałem środków jednostki samorządu terytorialnego. Sieć wodociągowa wraz z hydroforem, swoim zasięgiem obejmuje gospodarstwa domowe położone we wsi K., w tym i zainteresowanej.
Decyzją z dnia 25 października 2000 r., Nr "[...]", Burmistrz Miasta B., działający z upoważnienia Starosty Powiatowego w O., w oparciu m.in. o protokoły odbioru sieci wodociągowej z przyłączami i geodezyjny pomiar powykonawczy udzielił pozwolenia na użytkowanie sieci wodociągowej wraz z hydrofornią we wsi K.
W związku z tym, wymieniona może być zobowiązana do wniesienia odpowiedniej opłaty adiacenckiej. Dodatkową przesłanką, od której uzależnione jest ustalenie opłaty adiacenckiej, jest - zgodnie z art. 146 ust. l cytowanej ustawy - wzrost wartości nieruchomości spowodowany urządzeniem lub modernizacją drogi albo budową urządzenia infrastruktury technicznej. .
Z przedstawionego przez Zarząd Miasta B. operatu szacunkowego z wyceny przedmiotowej nieruchomości wynika, że ta przesłanka także została spełniona Rzeczoznawca majątkowy określił bowiem wartość rynkową nieruchomości odwołującej się przed wybudowaniem sieci wodociągowej na kwotę 17.777 zł (12,70 zł/m gruntu), natomiast po jej wybudowaniu na kwotę 19.554 zł (13,97 zł/m2 gruntu). Wycena została wykonana zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o gospodarce nieruchomościami oraz przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lipca 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 98, póz. 612) przy zastosowaniu podejścia porównawczego wykorzystując metodę porównywania parami.
Do obliczenia wartości nieruchomości przyjęto 4 nieruchomości porównywalne podobne do wycenianej. Rzeczoznawca podał, że na podstawie przeprowadzonej analizy rynku obrotu nieruchomości oraz tendencji rynkowych zanotowanych na terenie obrębu K. i innych podobnych na terenie gminy B. stwierdził, że średnie ceny nieruchomości gruntowych, nieuzbrojonych w wodociąg przeznaczonych na cele mieszkalno - usługowe, kształtowały się na poziomie 8-15 zł/m2. Podał też, że wartość rynkowa zawiera się w przedziale cen występujących na rynku dla podobnych nieruchomości ze szczególnym uwzględnieniem wpływu urządzeń infrastruktury technicznej.
Z dokonanej wyceny wynika, że na rynku lokalnym działek budowlanych w gminie B. uzbrojenie działki w urządzenia infrastruktury technicznej ma wpływ na jej cenę w 40%, w tym wodociąg 10% i dlatego o 10% wzrosła wartość jednostkowa tj. za m2 gruntu, a więc i wartość nieruchomości po wybudowaniu wodociągu. Jak wynika z załączonej do akt mapy ewidencyjnej obrębu K. sieć wodociągowa przebiega nie na gruntach przedmiotowej nieruchomości, lecz wzdłuż samej granicy z drogą.
Z uwagi jednak na przepisy dotyczące odległości zabudowy od granicy z sąsiednią działką okoliczność ta nie ma wpływu na wartość nieruchomości, bowiem przepisy z zakresu prawa budowlanego nie zezwalają na zabudowę na granicy nieruchomości. Przedmiotowa nieruchomość zabudowana jest siedliskiem mieszkalnym. Operat szacunkowy sporządzony został 29 grudnia 2000 r., lecz rzeczoznawca majątkowy podtrzymał określoną w nim wartość przedmiotowej nieruchomości na miesiąc grudzień 2001 r.
Zgodnie ze Standardami Zawodowymi Rzeczoznawców Majątkowych operat szacunkowy wymaga ponownego przeszacowania po upływie dwóch lat. W ocenie Kolegium operat szacunkowy z wyceną wymienionej nieruchomości może stanowić podstawę do ustalenia w rozpatrywanej sprawie opłaty adiacenckiej. Stosownie do art. 146 ust. 2 ustawy
o gospodarce nieruchomościami wysokość opłaty adiacenckiej wynosi nie więcej niż 50% różnicy między wartością jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej a wartością jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu, przy czym wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w drodze uchwały.
W rozpatrywanej sprawie stawka procentowa opłaty adiacenckiej zgodnie z § l uchwały Nr "[...]" Rady Miejskiej w B. z dnia 18 lutego 1998 r., wynosi 40% różnicy wartości nieruchomości i została ustalona na kwotę 710,80 zł. Odwołująca się była zawiadamiana o wszczęciu postępowania w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej. Umożliwiono jej zapoznanie się z aktami sprawy oraz pouczono o możliwości ubiegania się o rozłożenie należności na raty.
Nie jest też zasadny podniesiony argument w przedmiocie nie zaliczenia na poczet opłaty wartości świadczeń wniesionych w naturze. Podczas postępowania organ I-ej instancji pismami z dnia 22 lutego 2001 r. i 30 marca 2001 r., poinformował stronę o zaliczaniu na poczet opłaty adiacenckiej wartości świadczeń wniesionych w gotówce lub w naturze i wezwał do dostarczenia stosownych dokumentów potwierdzających fakt współfinansowania budowy wodociągu. Jednak w aktach sprawy brak dowodu potwierdzającego, iż R. A. wniosła w naturze świadczenie na rzecz budowy wodociągu.
Na decyzję. Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła R. A. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1) błędy w ustaleniach faktycznych; 2) naruszenie dyspozycji art. 146 ustawy o gospodarce nieruchomościami; 3) naruszenie zasady należytego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, jak również nienależyte uzasadnienie decyzji; 4) uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań; 5) nieuwzględnienie przy wydaniu decyzji wartości świadczeń wniesionych przez właściciela w naturze i z tego względu domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z art. 107 Kpa decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktycznie i prawne. Uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie podstawy prawnej wiąże się z wyjaśnieniem podstawy prawnej, które nie może polegać tylko na przytoczeniu tekstu przepisów, a tak uczynił organ w niniejszej sprawie .
W przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się do zarzutu wadliwego uzasadnienia decyzji przez organ pierwszej instancji, co więcej popełniło ten sam błąd. Decyzja Zarządu Miasta B. nie zawiera uzasadnienia dotyczącego metody wyliczenia wartości nieruchomości. Zarząd powołuje się na opinię rzeczoznawcy majątkowego, która nie została jednak przedstawiona w szczegółowy sposób w uzasadnieniu. Na ustną prośbę skarżącej do Urzędu Gminy, o udostępnienie kopii operatu szacunkowego, w którym zawarta jest wycena nieruchomości, odmówiono jej wydania go, zezwalając jedynie na jego przejrzenie, przy czym stopień skomplikowania uniemożliwił analizę materiału, ani też możliwości zwrócenia się do innego biegłego w celu oceny rzetelności opinii. Takie postępowanie bez wątpienia narusza zasadę zaufania do organów, uniemożliwia stronie wypowiedzenie się co do zgromadzonego materiału, narusza więc art. 10, a także art 11 Kpa. Zgodnie z art. 8 Kpa, organy administracji obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej. Zaskarżona decyzja zawiera stwierdzenie dotyczące operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę, że "operat został sporządzony 29 grudnia 2000 r. lecz rzeczoznawca majątkowy podtrzymał określoną w nim wartość przedmiotowej nieruchomości na miesiąc grudzień. Podnieść należy, że zgodnie ze Standardami Zawodowymi Rzeczoznawców Majątkowych operat szacunkowy wymaga ponownego przeszacowania po upływie dwóch lat". Tymczasem Kolegium w swej poprzedniej decyzji z dnia 27 lipca 2001 r., uchylającej decyzję Zarządu Miasta B. z dnia 9 lipca 2001 r., stwierdziło, że "z przedstawionego przez Zarząd Miasta B. operatu szacunkowego sporządzonego w dniu 29 grudnia 2000 r., według stanu i poziomu cen na 25 października 2000 r. wynika, że operat ten jest ważny 6 miesięcy od sporządzenia, a więc nie mógł stanowić podstawy wydania rozpatrywanej decyzji w dniu 9 lipca 2001 r.".
Skoro zatem ten sam operat szacunkowy zgodnie z ustaleniami Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie mógł być podstawą wydania decyzji z dnia 9 lipca 2001 r., to tym bardziej nie może być podstawą wydania zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji z dnia 12 lutego 2002 r. Ta sprzeczna argumentacja Kolegium jest niezrozumiała dla strony. Kolegium w swej decyzji powołuje się na Standardy Zawodowe Rzeczoznawców Majątkowych (w miejscu gdzie mówi o okresie ważności operatu).
Art. 87 Konstytucji wśród źródeł prawa nie wymienia aktów samorządu zawodowego. Powoływanie się zatem na dwuletni okres ważności operatu nie znajduje uzasadnienia prawnego. Zgodnie z art. 146 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami wartość nieruchomości przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej i po ich
wybudowaniu określają rzeczoznawcy majątkowi, według stanu i cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Zarówno organ I jak i II instancji wydając decyzje na podstawie operatu szacunkowego z dnia 29 grudnia 2000 r., naruszył bez wątpienia ten przepis. Zdaniem skarżącej w świetle tego przepisu nie istnieje prawna możliwość przedłużenia wartości operatu szacunkowego.
Nie odpowiada też prawdzie, że skarżąca nie skorzystała z możliwości rozłożenia kwoty opłat na raty. Decyzja o ustaleniu opłaty nie zawiera pouczenia o tej możliwości, a wręcz przeciwnie stwierdza o pozbawieniu tego uprawnienia. Zarząd Gminy B. przyjął założenie, że nieruchomość skarżącej znajduje się na gruntach przewidzianych w planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkalno - usługową. Tymczasem działka ta jest gruntem rolnym, czego dowodem jest fakt opłacania od niej podatku rolnego. Stąd ustalona wysokość opłaty adiacenckiej jest niezgodna ze stanem rzeczywistym. Ustalając opłatę adiacencką organ nie wziął pod uwagę treści art. 148 ust. l ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zarząd Gminy po dokonaniu inwestycji zobowiązany był do rekultywacji gruntów, jak również naprawy uszkodzonych drenaży. Nie uczynił tego co spowodowało, że działka skarżącej została podtopiona w wyniku czego należało dokonać czynności, które w świetle art. 148 ust. 4 są wartościami wniesionymi w naturze.
Czynności związanych z rekultywacją terenu strona dokonała własnoręcznie. Zarząd Gminy B. był informowany o związanych z rekultywacją kosztach, ale kierowane w tej sprawie pisma pozostały bez odpowiedzi. W przedmiotowej sprawie strona jest gotowa przedstawić osoby, które są w stanie zaświadczyć powyższy fakt. Wydając decyzję w sprawie opłat organ nie zaliczył wpłaconej w dniu 27 czerwca 1996 r., kwoty 700 zł. Co prawda dokonał tego w decyzji z dnia 11 lutego 2002 r., ustalającej opłatę dla działki oznaczonej numerem 41/2, ale decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.
Strona zatem nie jest zobowiązana do zapłaty kwoty wskazanej w decyzji utrzymanej w mocy zaskarżonej decyzji Z treści przepisu art. 148 ust. 4 wynika, że wartość świadczeń wniesionych przez stronę w gotówce lub naturze powinna być zrewaloryzowana na dzień wydania decyzji o naliczeniu opłaty adiacenckiej. Zarząd Gminy B. nie uwzględnił ponadto, że linia wodociągowa została położona na gruntach, których skarżąca jest właścicielką. Zmniejszyło to znacznie wartość gruntu dla celów budownictwa nie można bowiem w miejscu gdzie biegnie linia wodociągowa budować nowych budynków. Wbrew przy tym twierdzeniom zaskarżonej decyzji sieć wodociągowa nie przebiega wzdłuż granicy z drogą lecz biegnie około 20 m od drogi. .
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi podnosząc nadto, że do większości zarzutów skargi Kolegium odniosło się w zaskarżonej decyzji. Natomiast nie jest uzasadniony zarzut, że organ nie zaliczył dokonanej w dniu 27 czerwca 1996 r., wpłaty w kwocie 700 zł na rzecz Społecznego Komitetu Budowy Wodociągu w K. na poczet opłaty adiacenckiej ustalonej niniejsza decyzją, ponieważ organ I instancji zwrócił się do skarżącej z zapytaniem dnia 7 stycznia 2002 r., na poczet, której z działek zaliczyć dokonaną wpłatę i w następstwie braku odpowiedzi w tym zakresie dokonał zaliczenia tej wpłaty na poczet uregulowania opłaty adiacenckiej za działkę Nr 41/2.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje.
W związku z postanowieniami art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271 z póżn. zm.) właściwym obecnie do rozpoznania sprawy ze skargi R. A. jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie.
Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należy w świetle materiału dokumentacyjnego sprawy, że decyzja ta oraz poprzedzająca ją decyzja organu ł instancji zostały wydane z naruszeniem norm regulujących postępowanie administracyjne, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z przepisów art. 144 ust. l, art. 145 ust. l i art. 146 ust. l i ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, póz. 543) wynika, że właściciele nieruchomości obowiązani są uczestniczyć w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej (przez które rozumie się urządzenie lub modernizację drogi oraz wybudowanie urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych) przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich, jeżeli spełnione zostały łącznie dwie przesłanki.
Pierwszą z nich jest urządzenie lub modernizacja drogi i możliwość korzystania z niej, jak również stworzenie warunków do podłączenia nieruchomości do wybudowanych innych urządzeń infrastruktury technicznej, jak w tym przypadku sieci wodociągowej. Drugą zaś jest wzrost wartości nieruchomości spowodowanej wybudowaniem określonych urządzeń infrastruktury technicznej, który określają rzeczoznawcy majątkowi według stanu i cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. .
Spod działania przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczących ustalania opłat adiacenckich wyłączone są stosownie do postanowień art. 143 ust. l tej ustawy nieruchomości przeznaczone w planie miejscowym na cele rolne i leśne. Zatem o wyłączeniu o jakim mowa w cytowanym art. 143 ust. l ustawy o gospodarce nieruchomościami decyduje nie faktyczne wykorzystywanie nieruchomości lecz przeznaczenie nieruchomości zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stąd też mimo, iż działka Nr 41/1 położona we wsi K., z którą związany jest przedmiot niniejszej sprawy wykorzystywana jest przez skarżącą rolniczo to z uwagi na fakt, iż w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy B. znajduje się ona na ternach przeznaczonych pod zabudowę mieszkalno - usługową podlega przepisom powołanej ustawy regulującym ustalenie opłat adiacenckich.
Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że w roku 2000 r., we wsi K. została wybudowana sieć wodociągowa z przyłączami oraz z hydrofornią. Burmistrz Miasta B. decyzją z dnia 25 października 2000 r.. Nr "[...]" udzielił pozwolenia na użytkowanie tej sieci wodociągowej. Pismo dyrektora Zakładu Gospodarki Komunalnej Wodociągów i Kanalizacji w B. z dnia 9 września 2000 r., adresowane do urzędu Miasta B. zawiera wykaz właścicieli nieruchomości podłączonych do sieci wodociągowej w K., w którym pod pozycją 5 wymieniona jest R. A. "[...]".
Zresztą faktu wybudowania wodociągu i korzystania z niego skarżąca nie kwestionuje. Spełniona, więc została w tym przypadku pierwsza z ustawowych przesłanek warunkujących wniesienie opłaty adiacenckiej wymienionej w art. 145 ust. l ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nie wiadomo natomiast, - ponieważ tej kwestii organ nie wyjaśnił należycie - czy wybudowanie wodociągu spowodowało i o ile, wzrost wartości nieruchomości stanowiącej własność skarżącej a także, w jakiej wysokości ostatecznie winna ona tę opłatę wnieść. Jak zaznaczono, zgodnie z art. 146 ust. l w/w ustawy wartość nieruchomości przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej i po ich wybudowaniu określają rzeczoznawcy majątkowi, według stanu i cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Operat szacunkowy w tej sprawie został sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego dnia 29 grudnia 2000 r., według stanu i poziomu cen z dnia 25 października 2000 r. z zaznaczeniem, że opracowanie jest aktualne sześć miesięcy od daty sporządzenia tego operatu.
Z tego powodu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. swoją decyzją z dnia 27 maja 2001 r., uchyliło poprzednio wydaną w tej sprawie decyzję Zarządu Miasta B.
z dnia 9 lipca 2001 r. stojąc na stanowisku, że operat szacunkowy z uwagi na zawartą w nim klauzulę ograniczającą w czasie jego aktualność nie mógł stanowić podstawy do wydania (po upływie 6 miesięcy) w lipcu 2001 r., decyzji o ustanowieniu opłaty adiacenckiej.
Zarząd Miasta B. w uzasadnieniu decyzji z dnia 12 lutego 2002 r., ponownie wymierzającym skarżącej opłatę adiacencką związaną z działką 41/1 stwierdził, że "sporządzony operat szacunkowy został ponownie rozpatrzony przez rzeczoznawcę majątkowego, który podtrzymał ustaloną wartość nieruchomości".
Otóż stwierdzenie to nie znajduje jednoznacznego potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Nie ma bowiem w aktach sprawy, - przynajmniej tych, które zostały przesłane wraz z odpowiedzią na skargę do Sądu - dowodu potwierdzającego ponowne przeanalizowanie przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego, poza odręczną ( adnotacjo uczynioną na pierwszej stronie operatu o treści "podtrzymuję wartość na 12 - 2001" z zamieszczoną pod tą adnotacją pieczęcią rzeczoznawcy i jego podpisem.
Adnotacji, o której mowa uczynionej na operacie przez rzeczoznawcę majątkowego nie można uznać za merytoryczną weryfikację operatu, a tym samym operatu szacunkowego za miarodajny w sprawie na dzień wydania decyzji przez organ tj. na dzień 12 lutego 200£,r. Rzeczoznawca bowiem jednym zdaniem nawet nie wyjaśnia, dlaczego operat sporządzony w grudniu 2000 r., według stanu i cen z października 2000 r., miałby być aktualny w lutym 2002 r., kiedy organ wydawał decyzję. Nie wiadomo też, kiedy rzeczoznawca dokonał tej adnotacji, ponieważ nie opatrzył jej datą.
Materiał dokumentacyjny niniejszej sprawy wskazuje, że organ I-ej instancji prowadził postępowanie wyjaśniające w zakresie art. 148 ust. 4 ustawy mające ustalić czy i w jakim zakresie skarżąca świadczyła w gotówce lub w naturze na rzecz budowy wodociągu we wsi K. W tym celu Burmistrz Miasta B. pismem z dnia 3 marca 2001 r. , zwrócił się do zainteresowanej o dostarczenie dokumentów potwierdzających uczestnictwo w kosztach budowy wodociągu. Skarżąca przedłożyła kserokopię bankowego dowodu wpłaty z dnia 27 czerwca 1996 r., potwierdzającą wniesienie przez nią na rzecz Społecznego Komitetu Budowy Wodociągu w K. pierwszej raty na budowę wodociągu w kwocie 700 zł. Jednocześnie w piśmie z dnia 9 kwietnia 2001 r., skierowanym do organu podała, że jest to jedyny dowód wpłaty, jaki się u niej zachował z tym, że wpłat na budowę wodociągu dokonała na łączną kwotę 1270 zł, a dokumenty związane z budową wodociągu w tym i kopii pozostałych wpłat przez nią uczynionych oraz rozliczenie prac społecznych znajdują się w posiadaniu Społecznego Komitetu Budowy Wodociągu we wsi K.
W następstwie tego organ wystąpił do przedstawicieli Społecznego Komitetu Budowy Wodociągu we wsi K. o udostępnienie dokumentów związanych ze współfinansowaniem budowy wodociągu przez właścicieli gruntów (potwierdza to pismo Burmistrza Miasta B. z dnia 30 kwietnia 2001 r. do skarżącej). W aktach nie ma odpowiedzi Społecznego Komitetu Budowy Wodociągu na to wystąpienie, w związku z tym nie wiadomo czy potwierdził on lub nie, wersję przedstawioną przez skarżącą odnośnie jej udziału w budowie przedmiotowego wodociągu.
W tym zakresie, zatem nie można jak to przyjęły organy uznać za udowodnione, że R. A. uczestniczyła w budowie wodociągu tylko w kwocie 700 zł.
Powyższe wskazuje, że decyzje organów orzekających w sprawie zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § l i art. 80 Kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów na podstawie art. 145 § l pkt.l lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270) orzeczono jak w sentencji.