I PZP 6/07

Sąd Najwyższy rozpoznał zagadnienie prawne dotyczące czasu pracy pracowników medycznych, przekazane przez Sąd Okręgowy w Nowym Sączu. Spór dotyczył interpretacji przepisów ustawy o zakładach opieki zdrowotnej (u.z.o.z.) w kontekście zmian w Kodeksie pracy (k.p.), w szczególności uchylenia art. 129¹ k.p. dotyczącego dodatkowych dni wolnych. Powódki dochodziły wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych, argumentując, że ich praca przekraczała normę dobową 7 godzin i 35 minut, a tygodniowa norma 40 godzin nie mogła być zrealizowana przy zachowaniu zasady przeciętnie pięciodniowego tygodnia pracy. Sąd Rejonowy przychylił się do tego stanowiska, uznając pracę ponad normę dobową za nadliczbową. Pozwany Szpital Powiatowy w L. w apelacji kwestionował tę wykładnię, twierdząc, że uchylenie art. 129¹ k.p. uczyniło odniesienie do niego w art. 32h ust. 1 u.z.o.z. pustym prawnie, a tygodniowa norma czasu pracy powinna wynosić 40 godzin. Sąd Okręgowy, powołując się na stanowisko Państwowej Inspekcji Pracy i Ministerstwa Zdrowia, przedstawił Sądowi Najwyższemu zagadnienie prawne budzące wątpliwości. Sąd Najwyższy, analizując przepisy art. 32g, 32h u.z.o.z. oraz art. 129 k.p., stwierdził, że pracownicy zakładów opieki zdrowotnej korzystają z prawa do przeciętnie pięciodniowego tygodnia pracy. Wskazał na matematyczną niezgodność między normą dobową (7h 35min), tygodniową (40h) a pięciodniowym tygodniem pracy, która skutkuje koniecznością obniżenia faktycznej tygodniowej normy czasu pracy do 37 godzin i 55 minut. Uchwałę podjęto w oparciu o wykładnię systemową i celowościową, uznając, że praca przekraczająca normę dobową jest pracą w godzinach nadliczbowych.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający