I PZP 1/10

Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 16 marca 2010 r. rozstrzygnął zagadnienie prawne dotyczące stosowania art. 411 § 1 Kodeksu pracy w przypadku ogłoszenia upadłości pracodawcy. Przepis ten stanowi, że w razie ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy nie stosuje się przepisów o ochronie pracowników przed wypowiedzeniem. Sprawa wyłoniła się w związku z wypowiedzeniami umów o pracę dokonanymi przez K.P. SA w upadłości z możliwością zawarcia układu. Powodowie, pracownicy tej spółki, domagali się uznania wypowiedzeń za bezskuteczne, argumentując, że art. 411 § 1 k.p. nie ma zastosowania w przypadku upadłości układowej. Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej, rozpoznając apelację od wyroku Sądu Rejonowego oddalającego powództwa, uznał, że przepis ten ma zastosowanie w obu rodzajach upadłości – likwidacyjnej i układowej, opierając się na wykładni gramatycznej. Sąd Najwyższy, analizując przepisy Kodeksu pracy oraz ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, doszedł do odmiennego wniosku. Podkreślił odrębność prawa pracy od prawa cywilnego oraz ochronną funkcję prawa pracy. Stwierdził, że art. 411 § 1 k.p. został wprowadzony w kontekście upadłości likwidacyjnej, której celem jest zakończenie bytu prawnego pracodawcy. W przypadku upadłości z możliwością zawarcia układu, która ma na celu restrukturyzację i kontynuację działalności, ochrona pracowników przed wypowiedzeniem powinna być zachowana, chyba że dojdzie do zmiany upadłości układowej na likwidacyjną. Sąd Najwyższy uznał, że zmiana znaczenia pojęcia „ogłoszenie upadłości” w nowym Prawie upadłościowym i naprawczym nie może automatycznie rozszerzać zakresu stosowania art. 411 § 1 k.p. w sposób niekorzystny dla pracowników, bez wyraźnej zmiany tego przepisu. W konsekwencji, Sąd Najwyższy podjął uchwałę, zgodnie z którą art. 411 § 1 k.p. ma zastosowanie tylko w razie ogłoszenia upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika, a nie w przypadku upadłości z możliwością zawarcia układu.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający