II PZ 6/05

Sygn. akt II PZ 6/05 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 29 marca 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Andrzej Wróbel (przewodniczący) 
SSN Krystyna Bednarczyk (sprawozdawca) 
SSN Maria Tyszel 
 
 
w sprawie z powództwa S. S., L.O., R. D. 
przeciwko E. M. 
o odszkodowanie, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 29 marca 2005 r., 
zażalenia powoda L. O. na wyroku Sądu Okręgowego w P. 
z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt VI Pa …/04, 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
 
 
U Z A S A D N I E N I E 
 
                   Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2004 r. VI Pa …/04 Sąd Okręgowy – 
Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. odrzucił kasację powoda L. O. od 
wyroku tego Sądu z dnia 4 sierpnia 2004 r. oddalającego jego apelację. Sąd ustalił, 
że w sprawie, w której roszczeń pracowniczych dochodziło kilku powodów, powód 
L. O. zaskarżył apelacją wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 23 kwietnia 2004 r. w 
części oddalającej jego powództwo o zapłatę 8.390 zł. Taką wartość przedmiotu 

 
 
2 
zaskarżenia wskazał pełnomocnik powoda w apelacji. Zdaniem Sądu Okręgowego 
kasacja podlega odrzuceniu z dwóch przyczyn. Po pierwsze nie przedstawiono w 
niej okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.). 
Za przedstawienie takich okoliczności nie może być uznane stwierdzenie, że „ w 
niniejszej sprawie występują istotne zagadnienia prawne a także potrzeba wykładni 
przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości”. Nie wskazano bowiem jakie 
istotne zagadnienia prawne występują w niniejszej sprawie ani wykładnia jakich 
przepisów budzi poważne wątpliwości. Po drugie kasacja jest niedopuszczalna 
przedmiotowo z mocy art. 3921 § 1 k.p.c., gdyż wartość przedmiotu zaskarżenia 
jest niższa niż 10.000 zł. Wartość przedmiotu zaskarżenia kasacją nie może być 
bowiem wyższa niż wartość określona w apelacji. W apelacji pełnomocnik powoda 
określił tę wartość na kwotę 8.390 zł a we wniosku apelacyjnym żądał „zmiany 
wyroku w zaskarżonym zakresie i zasądzenia od pozwanej na jego rzecz kwoty 
8.390 zł tytułem odszkodowania, odprawy, ekwiwalentu za pranie odzieży roboczej, 
ekwiwalentu za bony świąteczne, ekwiwalentu za paczki dla dzieci wraz z 
ustawowymi odsetkami”. Wyrok Sądu pierwszej instancji oddalający powództwo 
został zaskarżony apelacją tylko w zakresie żądania zasądzenia kwoty 8. 390 zł i 
taka jest wartość zaskarżenia kasacją. Kasacja jest więc niedopuszczalna i podlega 
odrzuceniu na podstawie art. 3935 k.p.c. 
                   Postanowienie to zaskarżył zażaleniem powód wnosząc o jego 
uchylenie. Zarzucił on, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 14.082,38 zł, tak 
jak to zostało określone w kasacji. W toku postępowania przed Sądem pierwszej 
instancji powód sprecyzował swoje roszczenie żądając zasądzenia odszkodowania 
w kwocie 4.500 zł, odprawy w kwocie 3.000 zł, ekwiwalentu za pranie w kwocie 390 
zł, dodatku za pracę w warunkach szkodliwych  w kwocie 5.382 zł, równowartości 
bonów świątecznych w kwocie 300 zł, równowartości paczek dla dzieci w kwocie 
200 zł i zwrotu kosztów dojazdu do pracy w kwocie 310, 38 zł. Łącznie daje to 
kwotę 14.082, 38 zł. Wyrokiem Sądu Rejonowego w P. powództwo zostało 
oddalone a powód zaskarżył ten wyrok w całości, w szczególności wskazując jakie 
postanowienia wyroku zaskarża. Wobec tego oczywistym pozostaje, iż wartość 
przedmiotu zaskarżenia wynosiła również 14.082,38 zł, a określenie „w 
szczególności” 
stanowiło 
niewyczerpujące 
doprecyzowanie 
przedmiotu 

 
 
3 
zaskarżenia. Zarzucił ponadto, że kasacja spełnia warunki określone w art. 3933 § 1 
k.p.c., 
gdyż 
zawiera 
okoliczności 
uzasadniające 
rozpoznanie 
kasacji. 
Okolicznościami tymi są występowanie istotnego zagadnienia prawnego i potrzeba 
wykładni przepisów prawnych. Problem, czy przedstawione w kasacji zagadnienie 
prawne są rzeczywiście istotnymi zagadnieniami prawnymi i czy występują w 
sprawie, 
nie 
może 
być 
przedmiotem 
rozważania 
na 
etapie 
badania 
dopuszczalności kasacji, lecz dopiero przy rozstrzyganiu o przyjęciu kasacji do 
rozpoznania przez Sąd Najwyższy. 
                   Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Skarżący nie przeczy, że w 
apelacji wartość przedmiotu zaskarżenia została określona na kwotę 8. 390 zł, lecz 
jego zdaniem wystąpiła tu pomyłka, skoro wyrok oddalający powództwo o zapłatę 
14.082, 38 zł został zaskarżony apelacją w całości. W rzeczywistości  zawarte w 
apelacji sformułowanie „zaskarżam wyrok w całości” jest ewidentnym błędem, gdyż 
wyrok zawierał rozstrzygnięcia dotyczące nie tylko powoda lecz również innych 
osób, także uwzględniające ich żądania. Powód nie mógł zatem zaskarżyć wyroku 
w całości lecz jedynie w części dotyczącej jego żądań. Zakres zaskarżenia powód 
określił w apelacji stwierdzając, że skarży oddalenie powództwa o odszkodowanie, 
odprawę, ekwiwalent za pranie, bony świąteczne i paczki świąteczne. Nie zostało 
natomiast zaskarżone oddalenie powództwa o dodatek za pracę w warunkach 
szkodliwych i zwrot kosztów dojazdu. Stąd wartość przedmiotu zaskarżenia 
apelacją jest niższa od pierwotnie żądanej kwoty. Wartość przedmiotu zaskarżenia 
w kasacji od wyroku sądu drugiej instancji oddalającego apelację nie może 
przewyższać wartości przedmiotu zaskarżenia apelacją. Sąd Okręgowy słusznie 
uznał, że kasacja jest przedmiotowo niedopuszczalna, gdyż zgodnie z art. 3921 § 1 
k.p.c. kasacja nie przysługuje w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość 
przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych. Zarzut w tym 
zakresie okazał się nieuzasadniony. 
                   Nieuzasadniony jest także zarzut, że kasacja spełnia wszystkie 
warunki, od których przepis art. 3933 § 1 k.p.c. uzależnia jej dopuszczalność. . 
Przepis ten wymaga, oprócz przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, 
przedstawienia okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji. Okoliczności 
negatywne, będące podstawą do odmowy przyjęcia kasacji do rozpoznania, 

 
 
4 
wymienione są w art. 393 § 1 k.p.c.. Poza oczywistą bezzasadnością kasacji 
odmowa przyjęcia kasacji do rozpoznania następuje wówczas, gdy w sprawie nie 
występuje istotne zagadnienie prawne lub nie istnieje potrzeba wykładni przepisów 
prawnych. Określony w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. wymóg przedstawienia 
okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji oznacza, że w kasacji powinno 
być wskazana potrzeba rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego lub dokonania 
wykładni budzących wątpliwości albo wywołujących rozbieżności w orzecznictwie 
przepisów prawa. Zgodnie z art.   
393 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy nie może odmówić przyjęcia kasacji jeżeli 
zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo albo gdy zachodzi nieważność 
postępowania. 
Prawidłowe 
przedstawienie 
okoliczności 
uzasadniających 
rozpoznanie kasacji polega na wskazaniu przynajmniej jednego z czterech 
wymienionych elementów – istnienia istotnego zagadnienia prawnego, potrzeby 
wykładni przepisów prawa, oczywistego naruszenia prawa lub nieważności 
postępowania. Nie wystarczy przy tym powtórzenie zapisu zawartego w art. 393 
k.p.c.,  gdyż wówczas wymóg zawarty w art. 3933 § 1 pkt 3 nie miałby sensu. 
Celem tego wymogu jest umożliwienie Sądowi Najwyższemu oceny, czy w danej 
sprawie istnieją podstawy do przyjęcia kasacji czy też do odmowy takiego przyjęcia. 
Dlatego przy przedstawieniu jako okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji 
istotnego zagadnienia prawnego należy opisać to zagadnienie, podobnie jak przy 
przedstawieniu konieczności wykładni prawa należy wskazać przepisy wymagające 
wykładni i wątpliwości interpretacyjne, przy przedstawieniu oczywistego naruszenia 
prawa należy wskazać oczywistość naruszenia prawa, a przy przedstawieniu 
nieważności postępowania należy wskazać okoliczności powodujące nieważność. 
Kasacja wniesiona przez powoda nie spełnia omawianego wymogu formalnego 
gdyż powtarza jedynie zapisy art. 393 § 1 k.p.c. dotyczące występowania w sprawie 
istotnego zagadnienia prawnego i potrzeby wykładni przepisów prawa. Nie 
precyzuje ani w żaden inny sposób nie opisuje zagadnienia prawnego ani nie 
przedstawia wątpliwości, jakie mogłaby budzić wykładnia przepisów prawa. 
Przedstawienie takich okoliczności, należy do wymogów formalnych, które sąd 
drugiej instancji bada oceniając dopuszczalność kasacji. Natomiast Sąd Najwyższy 
może ocenić, czy zagadnienie prawne jest istotne lub czy wątpliwości co do 

 
 
5 
wykładni przepisów prawa rzeczywiście istnieją, tylko wówczas, gdy zagadnienie 
prawne zostało sformułowane w sposób konkretny a wątpliwości co do wykładni 
prawa zostały wyartykułowane. Zawarte w kasacji powoda powtórzenie treści 
przepisu art. 393 § 1 k.p.c. nie jest przedstawieniem okoliczności uzasadniających 
rozpoznanie kasacji. Odrzucenie kasacji z powodu tego braku było więc zasadne. 
                   Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 385 k.p.c. w związku 
z art. 397 § 2 i art. 39318 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie.