I PZ 9/11

Sygn. akt I PZ 9/11 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 27 czerwca 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Józef Iwulski (przewodniczący) 
SSN Katarzyna Gonera (sprawozdawca) 
SSN Maciej Pacuda 
 
w sprawie z powództwa S. M. 
przeciwko Zarządowi Budynków Miejskich I TBS Spółki z o. o. w G. 
o przywrócenie do pracy, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 czerwca 2011 r., 
zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych w G. 
z dnia 21 grudnia 2010 r.,  
 
 
odrzuca zażalenie. 
 
 
                                                   Uzasadnienie 
 
Sąd Rejonowy w G. – Sąd Pracy postanowieniem z 20 października 2010 r., 
odrzucił - na podstawie art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. - pozew S. M. przeciwko Zarządowi 
Budynków Miejskich I Towarzystwu Budownictwa Społecznego Spółce z o.o. w G. 
o przywrócenie do pracy.  
Sąd Rejonowy stwierdził, że odwołanie powódki wraz z wnioskiem o 
przywrócenie terminu do jego wniesienia nie może odnieść skutku, ponieważ 
przedmiotowa sprawa została już prawomocnie osądzona. Wyrokiem z 8 stycznia 
2010 r., w sprawie VI P …/09, Sąd Rejonowy w G. – Sąd Pracy oddalił powództwo 

 
 
2 
S. M. o przywrócenie do pracy w pozwanej Spółce ze względu na wygaśnięcie 
roszczenia w związku z przekroczeniem terminu do jego wniesienia. Wyrok ten 
został „utrzymany w mocy” przez Sąd Okręgowy w G., który wyrokiem z 20 maja 
2010 r., oddalił apelację powódki. 
Zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego wniosła powódka podnosząc, 
że poprzednie odwołanie wniosła po terminie bez swojej winy, gdyż była 
reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który nie dotrzymał terminu. 
Powódka zarzuciła w zażaleniu, że nie można utożsamiać pojęcia strony i pojęcia 
pracownika; w związku z tym nie można uznać, że zostały spełnione przesłanki z 
art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c., gdyż nie można utożsamiać pełnomocnika z pracownikiem 
a sprawy przegranej przez pełnomocnika ze sprawą niniejszą, wniesioną przez 
samą powódkę. W ocenie powódki, skoro art. 265 § 1 k.p. posługuje się pojęciem 
pracownika a nie strony, to powódce jako pracownikowi przysługuje prawo do 
domagania się przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od wypowiedzenia. 
Sąd 
Okręgowy 
w G. 
- 
Sąd 
Pracy 
i Ubezpieczeń 
Społecznych 
postanowieniem z 21 grudnia 2010 r., oddalił zażalenie. 
Sąd Okręgowy przypomniał, że zgodnie z treścią art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. sąd 
odrzuci (czyli musi odrzucić) pozew, jeżeli o to samo roszczenie pomiędzy tymi 
samymi stronami sprawa jest w toku albo została już prawomocnie osądzona. 
Powództwo S. M. o przywrócenie do pracy w wyniku wniesienia odwołania od 
wypowiedzenia zawartej z powódką umowy o pracę, dokonanego przez pozwaną 
Spółkę - Zarząd Budynków Miejskich I Towarzystwo Budownictwa Społecznego 
Spółkę z o.o. - w dniu 27 maja 2009 r., było już przedmiotem postępowania 
sądowego. Wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z 8 stycznia 2010 r., oddalono 
powództwo skarżącej o przywrócenie do pracy u strony pozwanej, z uwagi na jego 
wniesienie z przekroczeniem terminu z art. 264 k.p. Apelację powódki od wyroku 
Sądu Rejonowego oddalił Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z 20 maja 2010 r. W toku 
poprzedniego postępowania Sądy obu instancji analizowały wnikliwie kwestię 
przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę 
(art. 265 k.p.) i uznały, że powódka nie uprawdopodobniła okoliczności 
przemawiających za uwzględnieniem tego wniosku i przywróceniem terminu do 
wniesienia odwołania. 

 
 
3 
Zażalenie na powyższe postanowienie Sądu Okręgowego wniósł w imieniu 
powódki jej pełnomocnik, zarzucając: 1) obrazę przepisów prawa materialnego, a 
mianowicie art. 265 § 1 k.p., polegającą na niewłaściwej interpretacji tego przepisu 
poprzez brak rozróżnienia pojęcia pracownika od pojęcia pełnomocnika strony 
procesowej, a w konsekwencji uznanie za prawidłowe odrzucenia pozwu na 
podstawie art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. przez Sąd Rejonowy w G.; 2) obrazę przepisów 
postępowania mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, a to art. 378 § 1 k.p.c. w 
związku z art. 397 § 2 k.p.c. poprzez nierozpoznanie zarzutu zawartego w 
zażaleniu w zakresie nierozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania 
sądowego w sprawie. 
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i merytoryczne 
rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu oraz zasądzenie od strony pozwanej 
kosztów postępowania zażaleniowego. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Rozważenia wymagała przede wszystkim dopuszczalność wniesionego 
zażalenia.  
Zażalenie do Sądu Najwyższego może być wniesione jedynie na te 
postanowienia sądu drugiej instancji, które są wymienione w przepisach Kodeksu 
postępowania 
cywilnego 
jako 
objęte 
możliwością 
zaskarżenia 
do 
Sądu 
Najwyższego.  
Zgodnie z art. 3941 § 1 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje 
na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz skargę 
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, a także na 
postanowienie sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były 
przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Według art. 3941 § 2 k.p.c.,  
w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna, zażalenie przysługuje także 
na postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, z 
wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 3981 k.p.c. (w przedmiocie 
odrzucenia pozwu lub umorzenia postępowania), a także postanowień wydanych w 
wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji. Inaczej 

 
 
4 
mówiąc, według art. 3941 § 2 k.p.c., w sprawie kasacyjnej zażalenie przysługuje na 
postanowienia sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, z 
wyłączeniem jednak postanowień w przedmiocie odrzucenia pozwu lub umorzenia 
postępowania (od nich bowiem przysługuje skarga kasacyjna), a także postanowień 
wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej 
instancji. 
Zaskarżone postanowienie zostało wydane przez Sąd drugiej instancji w 
wyniku rozpoznania (i oddalenia) zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej 
instancji, którym Sąd ten na podstawie art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. odrzucił pozew. 
Zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego jest zatem postanowieniem 
wydanym w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej 
instancji w przedmiocie odrzucenia pozwu, co wyklucza możliwość jego 
zaskarżenia zażaleniem do Sądu Najwyższego. Ten rodzaj postanowień został 
jednoznacznie i wyraźnie wyłączony z kategorii postanowień zaskarżalnych 
zażaleniem do Sądu Najwyższego, co wynika z art. 3941 § 2 k.p.c. Od 
postanowienia sądu drugiej instancji w przedmiocie odrzucenia pozwu lub 
umorzenia postępowania może być wniesiona do Sądu Najwyższego skarga 
kasacyjna na podstawie art. 3981 k.p.c. 
W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że postanowieniem sądu 
drugiej instancji „w przedmiocie odrzucenia pozwu” – kończącym postępowanie – 
jest między innymi orzeczenie oddalające zażalenie na postanowienie sądu 
pierwszej instancji odrzucające pozew. Od postanowień tych przysługuje skarga 
kasacyjna jako środek nadzwyczajny, o szczególnej randze, mający zastosowanie 
tylko do orzeczeń o największym znaczeniu procesowym. Należą do tej grupy 
orzeczeń – zgodnie z art. 3981 § 1 k.p.c. – także postanowienia w przedmiocie 
odrzucenia pozwu, a więc orzeczenia rozstrzygające kwestie dotyczące przesłanek 
procesowych (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 14 lipca 1998 r., I PZ 
21/98, OSNAPiUS 1999, nr 15, poz. 490; z 21 marca 2006 r., III CSK 48/06, OSNC 
2007, nr 1, poz. 12).  Od zaskarżonego postanowienia nie przysługiwało stronie 
zażalenie, lecz ewentualnie skarga kasacyjna. Pełnomocnik skarżącej dokonał 
błędnego wyboru środka zaskarżenia.  

 
 
5 
W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się, że niewłaściwy wybór 
środka zaskarżenia dokonany przez profesjonalnego pełnomocnika (np. skarga 
kasacyjna zamiast zażalenia albo zażalenie zamiast skargi kasacyjnej) nie może 
być potraktowany jako mylne oznaczenie pisma procesowego ze skutkami 
wynikającymi z art. 130 § 1 zdanie drugie k.p.c. W takiej sytuacji mamy do 
czynienia nie z błędnym oznaczeniem pisma procesowego, lecz z wadliwie dobraną 
i nieprawidłowo dokonaną czynnością procesową (por. postanowienia Sądu 
Najwyższego: z 26 sierpnia 1998 r., II CZ 71/98, OSNC 1998, nr 12, poz. 226; z 9 
marca 2000 r., V CZ 28/00, LEX nr 52425; z 19 października 2001 r., I CZ 131/01, 
LEX nr 553666 i z 24 listopada 2004 r., V CZ 121/04, LexPolonica nr 1344295). 
Skoro zatem na postanowienie sądu drugiej instancji oddalające zażalenie 
na postanowienie sądu pierwszej instancji w przedmiocie odrzucenia pozwu nie 
przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego, to wniesiony przez pełnomocnika 
powódki środek zaskarżenia należało uznać za niedopuszczalny i tym samym 
podlegający odrzuceniu z mocy art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. i 
art. 370 k.p.c. 
W zażaleniu pełnomocnik powódki zarzucił, że Sąd Okręgowy nie uwzględnił 
zawartego w jej zażaleniu na postanowienie Sądu Rejonowego „wniosku o 
wznowienie postępowania”. Skargę o wznowienie postępowania powódka powinna 
wnieść osobno, nie można zawrzeć skargi o wznowienie postępowania w 
zażaleniu, są to bowiem dwa zupełnie różne środki prawne.