I PZ 9/10

Sygn. akt I PZ 9/10 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 18 maja 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Halina Kiryło (przewodniczący) 
SSN Beata Gudowska (sprawozdawca) 
SSN Zbigniew Korzeniowski 
 
w sprawie z powództwa W. SA w K. 
przeciwko A. J. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 maja 2010 r., 
zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych w K. 
z dnia 14 stycznia 2010 r.,  
 
 
oddala zażalenie. 
 
Uzasadnienie 
 
Powód W. S.A. złożył zażalenie na zawarte w wyroku z dnia 14 stycznia 
2010 r. postanowienie Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych w K. w przedmiocie zasądzenia od strony powodowej na rzecz 
pozwanej A. J. kwoty 1.200 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w 
postępowaniu odwoławczym. Wniósł o jego zmianę przez orzeczenie o 
nieobciążeniu tymi kosztami lub jego uchylenie i przekazanie sprawy do 
ponownego rozpoznania, twierdząc, że „koszty zasądzone na rzecz pełnomocnika 
pozwanej A. J. przez Sąd pierwszej instancji są 40-krotnie wyższe od kosztów 
zasądzonych od A. J. (wówczas powódki) na rzecz W. S.A. (wówczas strony 

 
 
2 
pozwanej)”. Zarzucił naruszenie zasady równości ujętej w art. 32 ust. 1 Konstytucji 
w związku z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 
2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb 
Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, 
poz. 1348 ze zm.) oraz art. 328 § 2 w związku z art. 361 k.p.c., wobec wskazania 
wyłącznie podstawy prawnej, bez wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej 
rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania.  
Wyjaśnił, że między tymi samymi stronami toczyło się przed Sądem 
Rejonowym postępowanie z powództwa A. J. przeciwko W. SA o odszkodowanie, 
sygn. akt IV P …/05/N. Sąd I instancji, oddalając powództwo, zasądził na rzecz 
strony pozwanej kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. 
Zażalenie 
W. 
S.A., 
zawierające 
zarzut 
nieadekwatności 
zasądzonego 
wynagrodzenia do koniecznego nakładu pracy pełnomocnika zostało oddalone 
postanowieniem Sądu    Okręgowego w K. z dnia 19 kwietnia 2007 r. Podniósł, że 
w tamtej sprawie pełnomocnik pozwanej włożył znacznie większy nakład pracy niż 
pełnomocnik pozwanej w niniejszej sprawie, więc jako niezrozumiałe oraz 
niewyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia uznał przyjęcie kwoty 
20-krotnie wyższej. 
          Sąd Najwyższy zważył, co następuje.  
         Podstawowe znaczenie w postępowaniu zażaleniowym ma konstatacja, że 
poprzednia sprawa, do której odwołuje się skarżący, jakkolwiek tocząca się między 
tymi samymi stronami, miała inny przedmiot od sprawy, w której stroną powodową 
jest skarżący. Sąd Okręgowy w wyroku z dnia 14 stycznia 2010 r. oddalił apelację 
strony powodowej W. S.A. od wyroku Sądu Rejonowego oddalającego powództwo 
o zasądzenie kwoty 27.107 zł. Sprawa ta, mimo podobieństwa podstawy faktycznej, 
nie ma żadnego związku ze sprawą, w której A. J. dochodziła od W. S.A. 
odszkodowania w związku z rozwiązaniem stosunku pracy. Odmienność 
przedmiotu sporu pozbawia jakiejkolwiek racji wymierzanie proporcji kwot 
zasądzonych w obu tych sprawach tytułem zastępstwa procesowego, co uzasadnia 
jednocześnie upadek zarzutu naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji. 

 
 
3 
          Stawka opłaty za czynności adwokackie, zastosowana w wyroku Sądu 
Okręgowego, odpowiada najniższej stawce przewidzianej od wartości przedmiotu 
sporu w kwocie powyżej 10.000 zł do 50.000 zł, zgodnie z § 6 pkt 5 w związku z § 
13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. 
w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa 
kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zasądzona kwota nie 
odzwierciedla okoliczności przewidzianych w § 2 ust. 1 rozporządzenia, zatem 
uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia przez wskazanie odnośnych przepisów 
było wystarczające.  
Z tych względów Sąd Najwyższy zażalenie oddalił, jak w sentencji (39814 w 
związku z art. 39821 i 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.).