I PZ 5/05

Postanowienie z dnia 24 maja 2005 r. I PZ 5/05 Sprawa o ustalenie bezprawności okresowego przeniesienia pracownika do innej pracy w trybie art. 42 § 4 k.p., jeżeli nie powoduje to obniżenia wyna- grodzenia za pracę, ma charakter niemajątkowy. Przewodniczący SSN Teresa Flemming-Kulesza, Sędziowie SN: Krystyna Bednarczyk, Zbigniew Myszka (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 maja 2005 r. sprawy z powództwa Grzegorza B. przeciwko Kopalni Węgla Kamiennego B. SA w O. o uznanie wypowiedzenia zmieniającego za bezskuteczne, na skutek zaża- lenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Spo- łecznych w Katowicach z dnia 2 grudnia 2004 r. [...] u c h y l i ł zaskarżone postanowienie. U z a s a d n i e n i e Sąd Okręgowy w Katowicach postanowieniem z dnia 2 grudnia 2004 r. odrzu- cił kasację powoda Grzegorza B. od wyroku tego Sądu z dnia 27 lipca 2004 r., uznając, że była ona przedmiotowo niedopuszczalna z uwagi na wartość kasacyjne- go zaskarżenia w kwocie 6.000 zł, która nie spełnia wymogów art. 3921 § 1 k.p.c. W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik powoda zarzucił naruszenie art. 3935 k.p.c. w związku z art. 3921 § 1 k.p.c,. przez uznanie, że sprawa o uznanie przenie- sienia powoda do innej pracy w trybie art. 42 § 4 k.p. ma charakter majątkowy w sy- tuacji, gdy żądanie powoda nie obejmowało zasądzenia na jego rzecz jakichkolwiek należności od pozwanej Kopalni Węgla Kamiennego „B.” SA w O., a jedynie uznania przeniesienia do pracy na innym stanowisku „za bezskuteczne”. Powód określił war- tość przedmiotu kasacyjnego zaskarżenia w wykonaniu wezwania Sądu Okręgowe- go, „co wynikało z wynagrodzenia za dwumiesięczny okres oddelegowania powoda”. 2 Wnoszący zażalenie domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przyjęcia kasacji do rozpoznania. Strona pozwana wniosła o oddalenie zażalenia, argumentując, że powód sam potwierdził majątkowy charakter sprawy, wskazując wartość przedmiotu kasacyjnego zaskarżenia w kwocie 6.000 zł, która czyniła kasację przedmiotowo niedopuszczalną. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie jest uzasadnione ponieważ powód zakwestionował legalność prze- niesienia go do innej odpowiedniej pracy w trybie art. 42 § 4 k.p., przy zachowaniu „dotychczasowych warunków płacowych”, a zatem już z braku majątkowego uwarun- kowania roszczenia o ustalenie prawa do realizowania łączącego strony umówione- go stosunku pracy wynikało, że sprawa nie miała charakteru i podłoża majątkowego. W sprawie tej Sąd Okręgowy w wyroku z dnia 27 lipca 2004 r., zmieniającym wyrok Sądu Rejonowego i oddalającym powództwo w sprawie „o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne”, przyjął, że zakwestionowanie przez powoda powierzenia mu okre- sowo innej pracy w trybie art. 42 § 4 k.p. mogłoby mieć materialnoprawne umocowa- nie w art. 189 k.p.c., gdyby powód wykazał interes prawny w takim ustaleniu. Tym- czasem jednak powód nigdy nie wykonywał innej pracy z wydanego polecenia służ- bowego, przeto nie została spełniona przesłanka materialnoprawna powództwa o ustalenie z uwagi na brak interesu prawnego. Natomiast sam powód opierał swoje roszczenie o koncepcję naruszenia jego pracowniczych dóbr osobistych (art. 23 k.c. w związku z art. 300 k.p.), domagając się usunięcia skutków ich naruszenia przez „uznanie oświadczenia pracodawcy za bez- skuteczne” i dopiero na żądanie Sądu Okręgowego wskazał wartość przedmiotu ka- sacyjnego zaskarżenia w kwocie dwumiesięcznego wynagrodzenia, stawiając w ka- sacji tezę, że „ewentualne ustalenie bezprawnych działań pracodawcy lub braku tej bezprawności, stanowi przesłankę ewentualnego dochodzenia zadośćuczynienia lub/i odszkodowania na zasadach ogólnych w postępowaniu cywilnym”, czemu sprzeciwia się zasada niedopuszczalności rozszerzenia żądania lub występowania z nowymi roszczeniami w postępowaniu apelacyjnym lub kasacyjnym (art. 383 k.p.c. i art. 39319 k.p.c., aktualnie art. 39821 k.p.c.). Nie przesądzając charakteru i dopusz- czalności formułowania roszczeń na gruncie art. 42 § 4 k.p., sprawa o ustalenie bez- prawności okresowego przeniesienia pracownika do innej pracy w trybie tego prze- 3 pisu, jeżeli nie powoduje ono obniżenia wynagrodzenia, ma charakter niemajątkowy, a przeto wniesiona kasacja nie była przedmiotowo niedopuszczalna ze względu na niemajątkową naturę zgłoszonego roszczenia, które równocześnie nie kwalifikowało się do spraw z zakresu prawa pracy wyłączonych spod kasacyjnego zaskarżenia w myśl art. 3921 § 2 pkt 2 k.p.c. (aktualnie art. 3982 § 2 pkt 2 k.p.c.). Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji. ========================================