I PZ 35/10

Sygn. akt I PZ 35/10 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 20 stycznia 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący) 
SSN Małgorzata Gersdorf 
SSA Krzysztof Staryk (sprawozdawca) 
 
w sprawie z powództwa J. T. 
przeciwko P.-P. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w G. w upadłości 
w postępowaniu ze skargi o wznowienie postępowania w sprawie sygn. IV P …/09 
o wynagrodzenie, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 stycznia 2011 r., 
zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych w K. 
z dnia 2 czerwca 2010 r.,  
 
 
I. oddala zażalenie; 
II. zasądza od P.-P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością 
w upadłości na rzecz J. T. kwotę 1.350 zł tytułem zwrotu kosztów 
postępowania zażaleniowego. 
 
 
 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
 Sąd Rejonowy – Sąd Pracy postanowieniem z dnia 30 listopada 2009 r., 
wydanym po przeprowadzeniu rozprawy, odrzucił skargę P. – P. Spółki z o.o. w 

 
 
2 
upadłości o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa J. T. przeciwko P. – 
P. Spółce z o.o., zakończonego prawomocnym nakazem zapłaty w postępowaniu 
upominawczym Sądu Rejonowego z dnia 3 stycznia 2006 r. W nakazie tym 
zasądzono od pozwanej spółki na rzecz powoda J. T. kwotę 54.315,15 zł tytułem 
wynagrodzenia za pracę. 
Odpis tego postanowienia z uzasadnieniem doręczony został syndykowi P. – 
P. Spółki z o.o. w upadłości, na jego wniosek, w dniu 8 stycznia 2010 r.  
W dniu 20 stycznia 2010 r. od powyższego postanowienia strona pozwana 
P. – P. Spółka z o.o. w upadłości, reprezentowana przez syndyka, wniosła 
apelację. 
Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z 
dnia 2 czerwca 2010 r. odrzucił zażalenie oraz zasądził  od P. – P. Spółki z o.o. w 
upadłości na rzecz J. T. kwotę 675 zł złotych - tytułem zwrotu kosztów 
postępowania zażaleniowego. 
W ocenie Sądu Okręgowego spółka z o.o. w upadłości nie zaskarżyła 
postanowienia Sądu I instancji w terminie określonym w art. 394 § 2 k.p.c., gdyż 
tygodniowy termin do jego zaskarżenia upłynął w dniu 15 stycznia 2010 r., a 
zażalenie, błędnie nazwane apelacją, wniesione zostało dopiero w dniu 20 stycznia 
2010 r., a zatem z przekroczeniem terminu. Sąd Okręgowy uznał, że wniesienie 
apelacji od orzeczenia będącego postanowieniem w terminie przewidzianym dla 
tego środka odwoławczego nie oznacza, że strona zachowała termin do wniesienia 
właściwego od takiego orzeczenia środka zaskarżenia, jakim jest zażalenie. O 
dochowaniu terminu można byłoby mówić tylko w wypadku błędnego wydania 
przez sąd wyroku zamiast postanowienia. Sytuacja taka jednakże w sprawie 
niniejszej nie miała miejsca. Sąd Rejonowy prawidłowo odrzucił skargę o 
wznowienie postępowania postanowieniem. Niewłaściwe natomiast pouczenie przy 
doręczeniu odpisu postanowienia wraz z uzasadnieniem o rodzaju przysługującego 
od niego środka zaskarżenia pozwala co najwyżej na wystąpienie z wnioskiem o 
przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. 
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy uznał, że zażalenie P. – P. 
Spółki z o.o. w upadłości zostało wniesione z przekroczeniem terminu, dlatego  na 
podstawie z art. 373 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c., zażalenie to odrzucił. 

 
 
3 
 
Od postanowienia tego w dniu 23 czerwca 2010 r. zażalenie skierowane  do 
Sądu Najwyższego wniósł pełnomocnik P. – P. Spółki z o.o., domagając się o 
uchylenia tego postanowienia i zasądzenia od powoda na rzecz pozwanego 
kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. Wniósł też o 
przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego 
z dnia 30.11.2009 r., doręczone pozwanemu w dniu 8.01.2010 r. 
Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2010 r. Sąd Okręgowy przywrócił 
pozwanej spółce termin do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu 
Rejonowego z dnia 30 listopada 2009 r. 9 o odrzuceniu skargi o wznowienie 
postępowania, a następnie przedstawił Sądowi Najwyższemu zażalenie. 
J. T., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o oddalenie zażalenia 
oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu według norm 
przepisanych. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.  
Zgodnie z art. 394 § 2 k.p.c. termin do wniesienia zażalenia jest tygodniowy i 
liczy się od doręczenia postanowienia, a gdy strona nie zażądała w terminie 
przepisanym doręczenia postanowienia zapadłego na rozprawie - od ogłoszenia 
postanowienia. 
W zażaleniu pozwana spółka nie kwestionuje, że wniosła zażalenie po 
terminie. Z tego względu należało uznać, że  Sąd Okręgowy dokonał właściwej 
subsumpcji w/w normy prawnej do stanu faktycznego sprawy, co uzasadniało 
zastosowanie  art. 373 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c. 
Zgodnie z treścią art. 394 § 3 k.p.c. zażalenie powinno czynić zadość 
wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego oraz zawierać wniosek o jego 
uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia ze wskazaniem w miarę 
potrzeby nowych faktów i dowodów.  
Zażalenie pozwanej spółki, wniesione do Sądu Najwyższego, nie spełnia 
tych wymagań, gdyż  nie zawiera ono uzasadnienia dotyczącego odrzucenia 
zażalenia.  

 
 
4 
Słusznie wskazuje powód w odpowiedzi na zażalenie, że  treść zażalenia z 
dnia 23 czerwca 2010 roku łączy w sobie zażalenie pozwanego na postanowienie 
Sądu Okręgowego z dnia 2 czerwca 2010 roku, odrzucającego zażalenie 
pozwanego na postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 30 listopada 2009 roku, 
oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie 
Sądu Rejonowego z dnia 30 listopada 2009 roku. Uzasadnienie zażalenia 
pozwanego z dnia 23 czerwca 2010 roku zawiera zaś wyłącznie uzasadnienie 
wniosku o przywrócenie terminu, tj. zawiera uprawdopodobnienie okoliczności 
uzasadniających wniosek o przywrócenie terminu (niewłaściwe pouczenie Sądu 
Rejonowego o środku zaskarżenia i terminie do jego wniesienia), przedstawia 
próbę wykazania braku winy pozwanego w uchybieniu terminu oraz wykazanie 
momentu, w którym ustała przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia 
na postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 30 listopada 2009 roku.  
W ocenie Sądu Najwyższego wniosek o przywrócenie terminu do dokonania 
czynności procesowej oraz środek odwoławczy (zażalenie) na odrzucenie pisma 
procesowego z powodu uchybienia terminu dokonania czynności - wyłączają się 
wzajemnie. Jeżeli bowiem strona twierdzi, że dokonała czynności w terminie, a sąd 
błędnie uznał, iż uchybiła terminowi, to powinna wnieść zażalenie. Wniosek o 
przywrócenie uchybionego terminu jest natomiast aktualny wtedy, gdy strona nie 
neguje uchybienia terminowi i wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to 
uchybienie (podobnie - postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 października 
2002 r. I CZ 120/02 - LEX nr 74409). 
 W konsekwencji, gdy w niniejszej sprawie powód złożył zarówno zażalenie, 
jak i wniosek o przywrócenie terminu, to sądy  muszą rozpoznać - i to niezależnie - 
zażalenie i wniosek o przywrócenie terminu. Wskazane wyżej motywy złożenia 
zażalenia nie tylko uzasadniają, lecz wręcz nakazują, aby zażalenie rozpoznać w 
pierwszej kolejności (postanowienie Sądu Najwyższego z 5.03.1999 r., I CKN 
1118/98 - LEX nr 521895).  
W niniejszej sprawie stało się jednak inaczej. Na skutek wniosku pozwanego 
zawartego w zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 2 czerwca 
2010 roku Sąd Okręgowy w K. Wydział VI Pracy i Ubezpieczeń Społecznych 
postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2010 roku postanowił przywrócić pozwanemu 

 
 
5 
termin do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego w K. Wydział 
IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 30 listopada 2010 roku.  
Postanowienie to wydane zostało na skutek wniosku wniesionego z 
naruszeniem właściwości określonej w art. 169 § 1 k.p.c. tj. wniosku złożonego nie 
do sądu, w którym czynność miała być dokonana (do sądu rejonowego - sądu I 
instancji), a bezpośrednio do sądu lI instancji, w sytuacji niedokonania przez stronę 
wraz z wnioskiem czynności procesowej, której terminowi uchybiła (brak złożonego 
przez stronę zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego w K. Wydział IV Pracy 
i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 30 listopada 2010 roku, co stanowiło – 
uzupełniony później - brak formalny wniosku o przywrócenie terminu) i wydane 
zostało w składzie trzech sędziów zawodowych, podczas gdy wniosek winien 
rozpatrzyć sąd w składzie jednego sędziego, jednakże postanowienie to nie 
podlega  na tym etapie zaskarżeniu zażaleniem. Zawarte w zażaleniu pozwanego 
roszczenie o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia zostało uwzględnione 
przez Sąd w całości i zażalenie zostanie poddane merytorycznej ocenie przez Sąd 
Okręgowy w K.  
Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd Najwyższy uznał, że zażalenie 
strony pozwanej wniesione do tego Sądu nie zawiera argumentów, pozwalających 
na jego uwzględnienie. Postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 2 czerwca 2010 
roku jest prawidłowe. Środek odwoławczy bowiem od postanowienia Sądu 
Rejonowego z dnia 30 listopada 2010 roku wniesiony został przez pozwanego z 
uchybieniem terminu.  
Mając powyższe okoliczności na uwadze, a zwłaszcza skuteczne złożenie 
wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia, nie znajdując podstaw do 
uwzględnienia zażalenia Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art. 398 14 
w zw. z art. 394 § 3 k.p.c. 
O kosztach postępowania zażaleniowego, na które składają się koszty 
zastępstwa procesowego, Sąd orzekł zgodnie z art. 98 k.p.c. związku z art. 108 § 1 
zdanie 1 k.p.c., a ich wysokość ustalił stosownie do § 6 w związku z § 11 ust. 1 pkt 
2 i § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 
2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez 
Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego 

 
 
6 
ustanowionego w urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.) – zasądzając od 
pozwanego na rzecz powoda kwotę 1350 zł.