I PZ 31/06

Postanowienie z dnia 9 lutego 2007 r. I PZ 31/06 Nie ma przeszkód prawnych, aby w terminie określonym w art. 3985 § 1 k.p.c. strona wniosła nową skargę kasacyjną, która spełnia wymagania z art. 3984 § 1 k.p.c., choćby złożona uprzednio skarga kasacyjna została prawomoc- nie odrzucona. Przewodniczący SSN Teresa Flemming-Kulesza, Sędziowie SN: Katarzyna Gonera, Józef Iwulski (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lutego 2007 r. sprawy z powództwa Grzegorza G. przeciwko Prezydentowi Miasta P.Ś. i Zakładowi Gospodarki Mieszkaniowej w P.Ś. o ustalenie, na skutek zażalenia obu stron pozwanych na postanowienie Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gliwicach z dnia 25 maja 2006 r. [...] u c h y l i ł zaskarżone postanowienie. U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 25 maja 2006 r. [...] Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubez- pieczeń Społecznych w Gliwicach odrzucił skargę kasacyjną pozwanych Prezydenta Miasta P.Ś. i Zakładów Gospodarki Mieszkaniowej w P.Ś. w sprawie z powództwa Grzegorza G. o ustalenie istnienia stosunku pracy. W uzasadnieniu wskazano, że postanowieniem z 19 kwietnia 2006 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną strony pozwanej od wyroku tego Sądu z 25 stycznia 2006 r., gdyż skarga nie czyniła zadość wymaganiom określonym w art. 3984 § 1 k.p.c. W dniu 18 maja 2006 r. po- zwani ponownie złożyli skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wskazując iden- tyczne zarzuty i wnioski. W ponownie złożonej skardze kasacyjnej zamieszczono wyodrębnioną jednostkę redakcyjną zatytułowaną „uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej”. Sąd Okręgowy uznał, że skarga kasacyjna wniesiona w dniu 18 maja 2006 r. nadal nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 3984 k.p.c., bowiem 2 nie dokonano w niej „prawidłowego skonstruowania uzasadnienia podstaw kasacyj- nych”, skoro nie powołano się na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne ani na potrzebę wykładni przepisów budzących wątpliwości lub wywołujących roz- bieżności w orzecznictwie sądów albo nieważność postępowania. Nadto, zdaniem Sądu Okręgowego, skarga nie zawiera wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, gdyż w wyodrębnionej redakcyjnie części skargi określonej jako „uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej” zawarto w istocie polemikę z ustaleniami dokonanymi przez Sąd Okręgowy. Ponadto, w ocenie Sądu, w skardze mylnie określono zaskar- żone orzeczenie, wskazując na wyrok Sądu Apelacyjnego w Gliwicach, podczas gdy sprawa zawisła przed Sądem Okręgowym w Gliwicach, a więc skarga kasacyjna nie spełnia też wymagania z art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c. Powyższe postanowienie pozwani zaskarżyli zażaleniem, w którym wnieśli o jego zmianę „poprzez przyjęcie skargi kasacyjnej”, ewentualnie o jego uchylenie „do ponownego rozpoznania” przez Sąd Okręgowy. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podnieśli, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został dostatecz- nie uzasadniony, skoro podstawą skargi jest także jej oczywista zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Według skarżących, ocena, czy przedstawione przez wnoszącego skargę kasacyjną okoliczności uzasadniają jej rozpoznanie powinna być dokonana przez Sąd Najwyższy, a nie przez Sąd drugiej instancji. Według pozwanych, zarzut, że niewłaściwie oznaczono zaskarżone orzeczenie jest niezrozumiały. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna, poza wymaganiami przewi- dzianymi dla każdego pisma procesowego, powinna zawierać: 1) oznaczenie orze- czenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, 2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, 3) wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie oraz 4) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany. Wymagania te podlegają wstępnej kontroli Sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie w drugiej instancji, a stwierdzenie braku choćby jednego z nich powoduje odrzucenie skargi bez wzywania do jego usunięcia. Skargę kasacyjną należy złożyć w terminie dwumiesięcznym od dnia doręczenia stronie skarżącej orzeczenia z uza- sadnieniem (art. 3985 § 1 k.p.c.). 3 Skarga kasacyjna pozwanych wniesiona w dniu 18 maja 2006 r. nie uchybia ustawowemu terminowi z art. 3985 § 1 k.p.c. Nie ma znaczenia, że skarga kasacyjna wcześniej złożona przez pozwanych została prawomocnie odrzucona przez Sąd dru- giej instancji. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się bowiem, że dopusz- czalna jest modyfikacja skargi kasacyjnej pod warunkiem, że następuje to w terminie otwartym do jej złożenia (por. wyrok z 13 stycznia 1998 r., II CKN 517/97, OSNC 1998 nr 7-8, poz. 127; wyrok z 2 czerwca 1998 r., II UKN 94/98, OSNAPiUS 1999 nr 11, poz. 375; wyrok z 4 kwietnia 2000 r., V CKN 4/00, OSNC 2000 nr 9, poz. 163; postanowienie z 29 sierpnia 2001 r., IV CZ 118/01, OSNC 2002 nr 2, poz. 29). Skoro skargę kasacyjną można złożyć nawet w ostatnim dniu ustawowego terminu, to w sytuacji, gdy złożona uprzednio skarga została prawomocnie odrzucona, nie ma przeszkód prawnych, aby w terminie zakreślonym w art. 3985 § 1 k.p.c. strona wnio- sła nową skargę kasacyjną, która spełnia wszystkie wymagania z art. 3984 § 1 k.p.c. (por. postanowienie z 18 stycznia 2006 r., III CNP 22/06, OSNC 2006 nr 6, poz. 111). Skarga kasacyjna pozwanych wniesiona w dniu 18 maja 2006 r. spełnia wy- magania konstrukcyjne wskazane w art. 3984 § 1 k.p.c. Wbrew ocenom Sądu Okrę- gowego, jest w niej oznaczone zaskarżone orzeczenie, wskazana podstawa polega- jąca na naruszeniu prawa materialnego „przez oczywiste naruszenie” powołanych przepisów ustawy o samorządzie gminnym i Kodeksu pracy wraz z jej uzasadnie- niem, zamieszczony wniosek o zmianę lub uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania, a także sformułowany wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie. W ra- mach wstępnej kontroli skargi kasacyjnej Sąd drugiej instancji jest uprawniony jedy- nie do oceny, czy z formalnego punktu widzenia odpowiada ona wymaganiom kon- strukcyjnym z art. 3984 § 1 k.p.c. Merytoryczna ocena wskazanych przez skarżącego argumentów mających przemawiać za rozpoznaniem skargi należy wyłącznie do Sądu Najwyższego (por. postanowienie z 24 maja 2005 r., I UZ 13/05, OSNP 2006 nr 7-8, poz. 123; postanowienie z 10 czerwca 2005 r., II UZ 30/05, OSNP 2005 nr 21, poz. 344, postanowienie z 13 października 2005 r., II PZ 32/05, OSNP 2006 nr 17-18, poz. 272). Pozwani zamieścili w treści skargi wyodrębnioną jednostkę redakcyjną poświęconą uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania i Sąd Okręgowy nie był uprawniony do jej merytorycznej oceny. Nietrafny jest też pogląd Sądu Okręgo- wego, że uzasadnienie podstaw kasacyjnych nie zostało prawidłowo skonstruowane. Uzasadnienie to powinno polegać na wykazaniu naruszenia powołanych przepisów, 4 a nie na wskazaniu, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów budzących wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecz- nictwie sądów lub zachodzi nieważność postępowania. Nie można też podzielić sta- nowiska Sądu Okręgowego, że w skardze nie oznaczono zaskarżonego orzeczenia. Chociaż w skardze użyto określenia „wyrok Sądu Apelacyjnego w Gliwicach”, to takie sformułowanie nie stanowi istotnego braku skargi, lecz powinno być potraktowane jako oczywista omyłka pisarska. W skardze powołano bowiem prawidłową datę wy- dania zaskarżonego wyroku (25 stycznia 2006 r.), datę jego doręczenia stronie skar- żącej (20 marca 2006 r.) oraz sygnaturę akt sprawy [...]. Elementy te uwzględnione łącznie, w sposób dostateczny indywidualizują zaskarżone orzeczenie Sądu drugiej instancji, co czyni zadość wymaganiu wskazanemu w art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie powołanych przepi- sów oraz art. 39816 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji. ========================================