I PZ 30/10

Sygn. akt I PZ 30/10 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 7 grudnia 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący) 
SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca) 
SSN Roman Kuczyński 
 
w sprawie z powództwa W. G. 
przeciwko Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w Ł. 
o przywrócenie do pracy, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 grudnia 2010 r., 
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych w S. 
z dnia 9 lipca 2010 r.,  
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
   Uzasadnienie 
 
 
   Sąd Okręgowy w S. postanowieniem z 15 stycznia 2010 r. odrzucił skargę 
kasacyjną powoda W. G. od wyroku tego Sądu z 17 września 2009 r. wobec 
nieuzupełnienia jej o brakujące pełnomocnictwo oraz o wniosek o przyjęcie skargi 
kasacyjnej do rozpoznania wraz z uzasadnieniem. 
  We wniosku z 30 kwietnia 2010 r., nadanym listem poleconym 6 maja 2010 r., 
pełnomocnik powoda wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi 
kasacyjnej. W uzasadnieniu podał, że nie miał możliwości skontaktowania się z 
powodem odnośnie podpisania pełnomocnictwa. Po zapoznaniu się z aktami 

 
 
2 
sprawy jednak ustalił, że już uprzednio złożył pełnomocnictwo (koperta – karta 
394), do skargi odrzuconej postanowieniem z 15 stycznia 2010 r. 
  Sąd Okręgowy w S. postanowieniem z 9 lipca 2010 r. odrzucił wniosek o 
przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i odrzucił skargę kasacyjną. 
Wniosek podlegał odrzuceniu jako spóźniony na podstawie art. 169 § 1 k.p.c., gdyż 
sam pełnomocnik podał, że termin do wniosku o przywrócenie terminu rozpoczął 
bieg 1 lutego 2010 r., tj. od doręczenia odpisu postanowienia z 15 stycznia 2010 r. 
o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Innych przyczyn uchybienia terminu do złożenia 
skargi kasacyjnej nie podano. W konsekwencji spóźniony wniosek należało 
odrzucić na podstawie art. 171 k.p.c. a skargę kasacyjną na podstawie art. 3986 § 2 
k.p.c. 
  W zażaleniu pełnomocnik powoda wniósł o zmianę postanowienia z 9 lipca 2010 r. 
poprzez przywrócenie terminu do wniesienia „kasacji” i przyjęcie jej do rozpoznania. 
W uzasadnieniu wskazał na sprzeczność, wynikającą ze stwierdzenia przez Sąd, iż 
nie miał upoważnienia do działania, gdyż w aktach sprawy nie było jego 
pełnomocnictwa. Z uwagi na to, że nie mógł skontaktować się z powodem (okazało 
się, że był poza granicami kraju) bezpośrednio po jego powrocie uzyskał 
pełnomocnictwo i  wówczas uznał swoje prawo do umocowania. Po tym fakcie 
będąc jednak przekonany, że pełnomocnictwo wraz z opłatą skarbową i kasacją 
złożył już wcześniej w Sądzie Okręgowym, kolejny raz przejrzał akta i znalazł je nie 
wyjęte z koperty, w której przesłał kasację, a co nie zostało zauważone przez Sąd. 
Potwierdzeniem tego jest data opłacenia pierwszego pełnomocnictwa, z której 
jednoznacznie wynika, że pochodzi z daty składania pierwszej skargi kasacyjnej. Z 
tych przyczyn żalący się  powołując przepis art. 169 § 4 k.p.c. wniósł o 
przywrócenie terminu do wniesienia „kasacji”. 
                Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
  Zażalenie przysługuje na odrzucenie skargi kasacyjnej, nie przysługuje na 
odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia (art. 3941 k.p.c.). 
Postanowienie o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi 
kasacyjnej nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie i dlatego 
nie jest zaskarżalne, niemniej podlega kontroli w ramach zażalenia na 

 
 
3 
postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej (por. uchwała powiększonego składu 
Sądu Najwyższego z 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNC 2001 nr 1, poz. 1). 
  Zażalenie nie jest zasadne. 
  Zgodnie z art. 169 § 1 i 2 k.p.c. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi 
się w ciągu tygodnia od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i w piśmie tym 
należy uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające wniosek. 
  Wniosek spóźniony sąd odrzuca (art. 171 k.p.c.). 
  Zażalenie w ogóle nie podważa ustalonego przez Sąd czasu ustania przyczyny 
uchybienia terminu, czyli daty - 1 lutego 2010 r. - otrzymania przez pełnomocnika 
skarżącego postanowienia z 15 stycznia 2010 r. o odrzuceniu pierwszej skargi 
kasacyjnej, zresztą opartego na oświadczeniu samego pełnomocnika (protokół 
rozprawy z 17 czerwca 2010 r.).  
  Wniosek z 30 kwietnia 2009 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi 
kasacyjnej był zatem spóźniony. 
  W ogóle nie wykazał, nawet mimo wyznaczonej rozprawy, że pełnomocnik nie 
miał kontaktu z mocodawcą. Dopiero w zażaleniu pojawia się twierdzenie, że 
mocodawca był za granicą, lecz i tu brak jest jakiegokolwiek udowodnienia, a 
miałoby wszak chodzić tylko o niemożność udzielenia pełnomocnictwa.  
 Po wtóre, jeżeli skarżący argumentuje, że pełnomocnictwo zostało już załączone 
do pierwszej skargi kasacyjnej, lecz nie zostało zauważone (koperta - karta 394), to 
pomija, że skarga ta została odrzucona postanowieniem z 15 stycznia 2010 r., nie 
tylko z braku pełnomocnictwa ale także wobec nieuzupełnienia jej o wniosek o 
przyjęcie skargi do rozpoznania wraz z uzasadnieniem. Postanowienie z 15 
stycznia 2010 r. o odrzuceniu skargi nie zostało zaskarżone.  
  Natomiast odrzucenie skargi kasacyjnej zaskarżonym postanowieniem w ogóle 
nie odwołuje się do braku pełnomocnictwa. 
  Odrzucenie skargi było zwykłą konsekwencją odrzucenia wniosku o przywrócenie 
terminu do wniesienia skargi. Z tej przyczyny argumentacja zarzucająca pominięcie 
pełnomocnictwa złożonego przy pierwszej skardze nie podważa zaskarżonego 
postanowienia. Przeciwnie, raczej wskazuje, że umocowany pełnomocnik mógł 
uzupełnić pierwszą skargę o brakujący wniosek i skarżyć nawet postanowienie z 15 
stycznia 2010 r. o odrzuceniu skargi. 

 
 
4 
   Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 39814 k.p.c. w 
związku z art. 3941 § 3 k.p.c.