I PZ 20/06
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy uchylił postanowienie o odrzuceniu apelacji pracodawcy, uznając, że opłata od apelacji w sprawach pracowniczych jest opłatą podstawową, a nie stosunkową, niezależnie od tego, kto ją wnosi.
Sąd Okręgowy odrzucił apelację pracodawcy, uznając ją za niedostatecznie opłaconą, ponieważ zastosował opłatę stosunkową zamiast podstawowej. Sąd Najwyższy uchylił to postanowienie, stwierdzając, że opłata podstawowa z art. 35 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ma zastosowanie do obu stron stosunku pracy, zarówno pracownika, jak i pracodawcy, wnoszących apelację. Tym samym apelacja pracodawcy została prawidłowo opłacona.
Sprawa dotyczyła zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego w Gliwicach, który odrzucił apelację pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego przywracającego powódkę do pracy. Sąd Okręgowy uznał, że apelacja pracodawcy podlega opłacie stosunkowej, a nie podstawowej, błędnie interpretując przepisy ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Sąd Najwyższy, rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym, uznał zażalenie za zasadne. Sąd Najwyższy wskazał, że art. 35 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych reguluje wysokość opłat podstawowych od pism w sprawach ze stosunku pracy przedmiotowo, a nie podmiotowo. Oznacza to, że opłata podstawowa dotyczy obu stron stosunku pracy – pracownika i pracodawcy – wnoszących apelację. Sąd Najwyższy podkreślił, że art. 94 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, który stanowi o zwolnieniu pracownika wnoszącego powództwo od kosztów sądowych, nie wyłącza zastosowania art. 35 do środków zaskarżenia i nie może być podstawą do twierdzenia, że opłatę podstawową wnosi tylko pracownik. W związku z tym, postanowienie Sądu Okręgowego o odrzuceniu apelacji zostało uchylone jako tamujące rozpoznanie apelacji.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Od apelacji wnoszonej przez pracodawcę w sprawie z zakresu prawa pracy obowiązuje opłata podstawowa, a nie stosunkowa.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że art. 35 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ma zastosowanie przedmiotowe do spraw ze stosunku pracy i określa opłatę podstawową dla obu stron, a nie tylko pracownika. Zwolnienie pracownika z art. 94 ust. 1 pkt 4 nie wpływa na tę zasadę w odniesieniu do środków zaskarżenia.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylenie postanowienia
Strona wygrywająca
pozwana („N.” Spółka z o.o. w R.)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Krystyna B. | osoba_fizyczna | powódka |
| „N.” Spółka z o.o. w R. | spółka | pozwana |
Przepisy (6)
Główne
u.k.s.c. art. 35 § 1
Ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
Opłata podstawowa od pism w sprawach ze stosunku pracy ma zastosowanie przedmiotowe i obciąża obie strony stosunku pracy (pracownika i pracodawcę) wnoszące apelację.
Pomocnicze
u.k.s.c. art. 13
Ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
Określa opłatę stosunkową w sprawach cywilnych o prawa majątkowe.
u.k.s.c. art. 94 § 1 pkt 4
Ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
Pracownik wnoszący powództwo nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych, z zastrzeżeniem art. 35.
k.p.c. art. 1302 § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa do odrzucenia pisma procesowego z powodu braku należytej opłaty.
k.p.c. art. 3941 § 2 i 3
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa do uchylenia postanowienia tamującego rozpoznanie apelacji.
k.p.c. art. 386 § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Opłata od apelacji w sprawach pracowniczych jest opłatą podstawową, a nie stosunkową, niezależnie od tego, czy wnosi ją pracownik, czy pracodawca. Art. 35 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ma zastosowanie przedmiotowe do spraw ze stosunku pracy.
Odrzucone argumenty
Apelacja pracodawcy w sprawie z zakresu prawa pracy podlega opłacie stosunkowej, a nie podstawowej. Przepis art. 94 ust. 1 pkt 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych wyłącza zastosowanie art. 35 do środków zaskarżenia wnoszonych przez pracodawcę.
Godne uwagi sformułowania
Sąd Najwyższy, zważył co następuje: Zażalenie jest zasadne. Sąd Okręgowy dokonał niewłaściwej interpretacji art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Reguluje on wysokość opłat podstawowych wnoszonych od wymienionych w nim pism w sprawach ze stosunku pracy. Określa zatem przedmiotowo a nie podmiotowo wysokość opłat.
Skład orzekający
Teresa Flemming-Kulesza
przewodniczący-sprawozdawca
Krystyna Bednarczyk
sędzia
Jerzy Kwaśniewski
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących opłat sądowych od apelacji w sprawach pracowniczych, zwłaszcza w kontekście rozróżnienia między opłatą podstawową a stosunkową oraz zastosowania art. 35 i art. 94 ustawy o kosztach sądowych."
Ograniczenia: Dotyczy konkretnego stanu prawnego i stanu faktycznego związanego z opłatami od apelacji w sprawach pracowniczych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa jest interesująca dla prawników procesowych i praktyków prawa pracy ze względu na precyzyjną wykładnię przepisów dotyczących opłat sądowych, która może mieć wpływ na koszty postępowań.
“Czy apelacja pracodawcy w sprawie pracy kosztuje więcej? Sąd Najwyższy wyjaśnia zasady opłat.”
Dane finansowe
WPS: 1885,58 PLN
wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy: 1885,58 PLN
Sektor
praca
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyPostanowienie z dnia 20 listopada 2006 r. I PZ 20/06 Opłatę podstawową przewidzianą w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) wnosi zarówno pracownik będący powodem, jak i pozwany pracodawca. Przewodniczący SSN Teresa Flemming-Kulesza (sprawozdawca), Sędziowie SN: Krystyna Bednarczyk, Jerzy Kwaśniewski. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 listopa- da 2006 r. sprawy z powództwa Krystyny B. przeciwko „N.” Spółce z o.o. w R. o przywrócenie do pracy, na skutek zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gliwicach z dnia 30 maja 2006 r. [...] u c h y l i ł zaskarżone postanowienie. U z a s a d n i e n i e Wyrokiem z dnia 17 lutego 2006 r. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Tarnowskich Górach przywrócił powódkę Krystynę B. do pracy u pozwanej „N.” Spółce z o.o. w R. na dotychczasowych warunkach pracy i płacy oraz zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 1.885,58 zł tytułem wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy pod warunkiem podjęcia pracy w terminie 7 dni od uprawomocnienia się orzeczenia. Od powyższego wyroku strona pozwana wywiodła apelację, zaskarżając wy- rok w całości. Apelacja ta została wniesiona 22 marca 2006 r. przez radcę prawnego, będącego pełnomocnikiem pozwanej. Od apelacji nie została uiszczona opłata, o której mowa w art. 13 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w spra- wach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398), zgodnie z którym w sprawach cywilnych o prawa majątkowe pobiera się opłatę stosunkową, która wynosi 5% wartości przed- miotu sporu lub przedmiotu zaskarżenia, jednak nie mniej niż 30 zł i nie więcej niż 100.000 zł. Pozwana uiściła jedynie 30 zł tytułem opłaty od apelacji. 2 Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gliwicach postano- wieniem z dnia 30 maja 2006 r. [...] odrzucił apelację pozwanej. Sąd Okręgowy stwierdził, że od apelacji została uiszczona opłata podstawowa, o której mowa w art. 35 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Sąd Okręgowy uznał jednak, że przepis tego artykułu ma zastosowanie wyłącznie do strony powodowej, co wynika z zestawienia tego przepisu z treścią art. 96 ust. 1 pkt 4 powoływanej ustawy, zgodnie z którym pracownik wnoszący powództwo nie ma obowiązku uisz- czania kosztów sądowych, z zastrzeżeniem art. 35. Przepis ten nie ma natomiast zastosowania do pracodawcy. Pracodawca, bez względu na to, czy jest stroną po- wodową czy pozwaną, wnosząc pismo procesowe podlegające opłacie, zobowiązany jest uiścić opłatę stosunkową, o której mowa w art. 13 ustawy o kosztach sądowych. Reasumując, Sąd Okręgowy stwierdził, że apelacja wnoszona przez praco- dawcę w każdej sprawie podlega opłacie stosunkowej, o której mowa w art. 13 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, a nie opłacie podstawowej z art. 35 ust. 1 powołanej ustawy. W związku z powyższym, apelacja pozwanej wniesiona przez radcę prawnego nie została należycie opłacona i podlegała odrzuceniu przez Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c. Powyższe postanowienie zostało w całości zaskarżone przez stronę pozwaną. W zażaleniu pozwana podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania art. 1302 § 3 k.p.c. i art. 35 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, przez odrzucenie apelacji, od której pozwana uiściła opłatę we właściwej wysokości. Strona pozwana stwierdziła, że apelacja wnoszona w sprawie z zakresu prawa pracy, nie- zależnie od tego czy wnosi ją pracownik, czy też pracodawca, podlega opłacie pod- stawowej w wysokości 30 zł, co wyłącza pobranie od takiej apelacji opłaty stosun- kowej. Pozwana wniosła zatem opłatę w prawidłowej wysokości. Sąd Najwyższy, zważył co następuje: Zażalenie jest zasadne. Sąd Okręgowy dokonał niewłaściwej interpretacji art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Wnioski płynące z językowej wykładni tego przepisu są bowiem jednoznaczne. Re- guluje on wysokość opłat podstawowych wnoszonych od wymienionych w nim pism w sprawach ze stosunku pracy. Określa zatem przedmiotowo a nie podmiotowo wy- sokość opłat. Nie ma dostatecznych podstaw do twierdzenia, że opłatę podstawową 3 wnosi jedynie pracownik, natomiast pracodawcę obciąża opłata stosunkowa. Prze- ciwnie z ustępu 2 tego samego przepisu wynika wprost wniosek, że opłata podsta- wowa dotyczy obu stron stosunku pracy. Przepis ten zawiera regulację odnoszącą się do sytuacji, w której ani pracownik, ani pracodawca nie wnieśli pozwu a uczynił to inspektor pracy. W takim przypadku również zarówno pracownik, jak i wyraźnie wy- mieniony pracodawca, uiszczają opłatę podstawową. Natomiast przywołany przez Sąd w zaskarżonym postanowieniu art. 94 ust. 1 pkt 4 zawiera regulacje podmioto- wego zwolnienia od opłat, stanowiąc, że (między innymi) pracownik wnoszący po- wództwo nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Zwolnienie to obejmuje wszelkie koszty (opłaty i wydatki) postępowania wywołanego wniesieniem pozwu przez pracownika i dotyczy tylko tej strony (nie korzysta z niego strona przeciwna - pracodawca), nie obejmuje jednak środków zaskarżenia wymienionych w art. 35. Z odesłania do art. 35 nie można wyprowadzać wniosku, że od pism wymienionych w tym ostatnim przepisie opłatę podstawową wnosi tylko pracownik. Brak jest przesła- nek do kształtowania takiej relacji między tymi przepisami. „Zastrzeżenie” art. 35 wyrażone w art. 94 ust. 1 pkt 4 ma tylko taki sens, że ogranicza zakres zwolnienia podmiotowego ustanowionego w tym przepisie. Nie wynika z niego taki kierunek wykładni art. 35 ust. 1, jaki przyjął Sąd Okręgowy. Przepis art. 94 ust. 1 pkt 4 dotyczy tylko jednej strony sporu z zakresu prawa pracy a art. 35 (zamieszczony w innym, wcześniejszym dziale) - obu stron tego sporu. Zażalenie jako zasadne podlegało zatem uwzględnieniu, co oznaczało ko- nieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia jako tamującego rozpoznanie apelacji (art. 3941 § 2 i 3, art. 39821 i art. 386 § 1 k.p.c.). ========================================
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI