I PZ 19/11

Sygn. akt I PZ 19/11 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 4 października 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Józef Iwulski (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Katarzyna Gonera 
SSN Zbigniew Korzeniowski 
 
w sprawie z powództwa J. S. 
przeciwko Uniwersytetowi Medycznemu w B. 
o dopuszczenie do pracy i zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 października 2011 r., 
zażalenia powoda na postanowienie zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego  
z dnia 29 marca 2011 r.,  
 
oddala zażalenie i zasądza od powoda na rzecz strony 
pozwanej kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów 
postępowania zażaleniowego. 
 
UZASADNIENIE 
 
Postanowieniem w przedmiocie kosztów procesu zawartym w punkcie 
drugim wyroku z dnia 29 marca 2011 r., Sąd Apelacyjny zasądził od powoda J. S. 
na rzecz pozwanego Uniwersytetu Medycznego w B. kwotę 2.030 zł tytułem zwrotu 
kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję. 
Uzasadniając rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego, Sąd 
Apelacyjny wskazał, że powód określił wartość przedmiotu zaskarżenia w apelacji 
na kwotę 93.189 zł. Tak więc zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik 
procesu (apelacja powoda od wyroku Sądu pierwszej instancji została oddalona w 
całości) za podstawę ustalenia wysokości kosztów zastępstwa procesowego 

 
 
2 
należnych stronie przeciwnej należało przyjąć wskazaną przez powoda wartość 
przedmiotu zaskarżenia apelacyjnego. Sąd drugiej instancji uznał też, że w sprawie 
nie zachodziły podstawy do odstąpienia od obciążenia powodami kosztami 
zastępstwa procesowego na rzecz strony pozwanej, gdyż powód aktualnie znajduje 
się `w lepszej niż przeciętna sytuacji finansowej@. 
Postanowienie to w części dotyczącej kwoty ponad 960 zł powód zaskarżył 
zażaleniem, w którym zarzucił naruszenie: 1) § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia 
Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności 
radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej 
udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 
1349 ze zm.), wskutek zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego za instancję 
odwoławczą `wbrew regule wynikającej z tego przepisu@ oraz 2) § 6 pkt 6 tego 
rozporządzenia, wskutek jego zastosowania przy ustaleniu podstawy obliczenia 
kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu zażalenia powód wywiódł w 
szczególności, że prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego oddalono jego 
powództwo w zakresie roszczeń o dopuszczenie do pracy i o zapłatę 10.000 zł 
tytułem wynagrodzenia za czas niewykonywania pracy. Skoro roszczenia te zostały 
objęte jednym pozwem, zaś powód żądał od strony pozwanej zapłaty 
wynagrodzenia w kwocie 10.000 zł, to jedynie ta kwota powinna być podstawą 
zasądzenia kosztów postępowania należnych stronie przeciwnej. Z tej przyczyny 
bezzasadne było przyjęcie przez Sąd Apelacyjny, że wysokość wynagrodzenia, o 
którym mowa w § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, jest równa wartości przedmiotu 
zaskarżenia i wynosi 93.189 zł. Powinien być zastosowany § 6 pkt 4 
rozporządzenia, gdyż wynikająca § 11 ust. 1 pkt 2 wysokość wynagrodzenia 
wynosiła 10.000 zł. Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia Sądu Apelacyjnego 
i przekazanie temu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania celem zmiany 
zaskarżonego orzeczenia przez zastąpienie wymienionej w nim kwoty 2.030 zł 
kwotą 960 zł oraz o zasądzenie na rzecz powoda od strony pozwanej kosztów 
postępowania zażaleniowego. 
W odpowiedzi na zażalenie pozwany wniósł o oddalenie zażalenia i o 
zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. 
 

 
 
3 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Zażalenie nie jest zasadne, gdyż wskazane w nim podstawy (naruszenie § 
11 ust. 1 pkt 2 oraz § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 
28 września 2002 r.) nie są usprawiedliwione. Powód dochodził w sprawie dwóch 
roszczeń, z których pierwsze dotyczyło dopuszczenia do pracy u pozwanego 
(roszczenie majątkowe, niepieniężne) a drugie było roszczeniem pieniężnym 
o zapłatę kwoty 10.000 zł tytułem wynagrodzenia za gotowość do pracy. Wyrokiem 
Sądu pierwszej instancji powództwo zostało oddalone w całości. W apelacji od 
całości wyroku Sądu pierwszej instancji powód oznaczył wartość przedmiotu 
zaskarżenia na kwotę 93.189 zł i od tej kwoty uiścił należną opłatę stosunkową 
w wysokości 4.660 zł. Już to potwierdza, że przedmiotem zaskarżenia w 
postępowaniu apelacyjnym było orzeczenie Sądu pierwszej instancji oddalające 
powództwo, zarówno w zakresie roszczenia o dopuszczenie do pracy, jak i w części 
obejmującej zapłatę kwoty 10.000 zł tytułem wynagrodzenia za czas gotowości do 
pracy. Wartość przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu odwoławczym podlegała 
więc ustaleniu w odniesieniu do każdego z dwóch dochodzonych pozwem 
roszczeń. W przypadku roszczenia o zapłatę wynagrodzenia wartość tę wyznaczała 
podana przez powoda kwota pieniężna w wysokości 10.000 zł (art. 19 § 1 k.p.c.). 
Natomiast w odniesieniu do roszczenia o dopuszczenie do pracy wartość tę 
zgodnie z art. 231 k.p.c. stanowiła suma wynagrodzenia za pracę przysługującego 
powodowi za okres jednego roku. Wartość tych roszczeń podlegała zliczeniu na 
podstawie art. 21 k.p.c. 
Jako 
podstawę 
zasądzenia 
kosztów 
zastępstwa 
procesowego 
przysługujących przeciwnikowi Sąd Apelacyjny wskazał § 12 ust. 3 w związku z 
§ 11 ust. 1 pkt 2 i 3 w związku z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości 
z dnia 28 września 2002 r. Powołanie § 6 pkt 6 rozporządzenia nastąpiło wskutek 
odesłania do tego przepisu zawartego w § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Również 
§ 12 ust. 3 rozporządzenia jest przepisem odsyłającym (do § 11). W konsekwencji 
§ 6 pkt 6 rozporządzenia samodzielnie nie stanowił podstawy prawnej orzeczenia 
i zarzut jego naruszenia nie może stanowić usprawiedliwionej podstawy zażalenia. 

 
 
4 
Ocena trafności zaskarżonego rozstrzygnięcia zależy od wykładni § 11 ust. 1 pkt 2 
rozporządzenia i jego zastosowania. 
Paragraf 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nie został naruszony w sposób 
wskazany przez żalącego się, gdyż nietrafny jest pogląd, że podstawę zasądzenia 
kosztów zastępstwa procesowego należało ustalić wyłącznie według wartości 
jednego z roszczeń (wynagrodzenia za gotowość do pracy). Wbrew wywodom 
żalącego się z `literalnego brzmienia@ § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra 
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. nie wynika, że w sytuacji, gdy powód 
jednym pozwem dochodzi kilku roszczeń, z których jedno jest roszczeniem 
o wynagrodzenie, to podstawę obliczenia kosztów postępowania należnych stronie 
przeciwnej stanowi wyłącznie wysokość tego wynagrodzenia. Roszczenie 
w zakresie zapłaty wynagrodzenia za czas gotowości do pracy, dla potrzeb 
zasądzenia należnych kosztów zastępstwa procesowego za czynności radcy 
prawnego z tytułu prowadzenia sprawy, podlegało kwalifikacji bezpośrednio według 
§ 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, bowiem w tym zakresie był to spór 
`o wynagrodzenie za pracę lub odszkodowanie inne niż wymienione w pkt 4@. 
Oczywiście nietrafne było wskazanie przez Sąd Apelacyjny § 11 ust. 1 pkt 3 
rozporządzenia jako podstawy prawnej orzeczenia o kosztach, gdyż przepis ten 
dotyczy roszczeń niemajątkowych, a takiego charakteru nie miało żadne z roszczeń 
dochodzonych w sprawie. W szczególności według tego przepisu nie mogło być 
kwalifikowane roszczenie o dopuszczenie do pracy, które - co wyżej wywiedziono - 
ma charakter majątkowy. Błędnie więc powód uważa, że oddalenie apelacji co do 
oddalenia powództwa w zakresie tego roszczenia powinno prowadzić do 
zastosowania stawki minimalnego wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie 60 zł 
wynikającej z § 11 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. W § 11 ust. 1 rozporządzenia wśród 
spraw z zakresu prawa pracy nie wymieniono spraw o dopuszczenie do pracy. Jest 
to bez wątpienia roszczenie o charakterze majątkowym (art. 231 k.p.c.), nie jest 
roszczeniem z wypadku przy pracy lub choroby zawodowej, a ponadto może być 
realizowane jedynie w czasie trwania stosunku pracy (nie dotyczy nawiązania, czy 
rozwiązania lub ustania stosunku pracy). Z tej przyczyny nie można go 
zakwalifikować jako sprawy o roszczenia wymienione w § 11 ust. 1 pkt 3-5 
rozporządzenia. Roszczenie o dopuszczenie do pracy można kwalifikować do 

 
 
5 
kategorii spraw objętych § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia lub spraw wymienionych 
w § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, w zależności od oceny, które z nich są 
sprawami o `najbardziej zbliżonym rodzaju@ (§ 5 rozporządzenia). Ocena w tym 
zakresie wykraczałaby jednak poza powołane zarzuty naruszenia prawa 
procesowego, którymi z mocy art. 378 § 1 w związku z art. 3941 § 3 i art. 39821 
k.p.c. Sąd Najwyższy w postępowaniu zażaleniowym jest związany (postanowienie 
Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2009 r., I PZ 17/09, OSNP 2011 nr 15-16, poz. 
207). 
Zarzuty naruszenia § 6 pkt 6 oraz § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra 
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sposób wskazany w zażaleniu 
okazały się więc nieuzasadnione. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy oddalił 
zażalenie powoda na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. i orzekł o 
kosztach postępowania zażaleniowego na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. oraz § 12 
ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.